9 - พระแสน

9 - พระแสน

ยามสายวันนี้คึกคัก

ทั้งรถขนโต๊ะจีนนับร้อยโต๊ะตั้งจัดวางหน้าบ้านเรือนไทยพ่อครู และยังเด็กในค่ายอาบน้ำอาบท่าแต่งตัวด้วยเสื้อทีมคอโปโลสีขาว สกีรนคำว่า ส อรุณ กลางแผ่นหลัง มารวมตัวกันเตรียมกินโต๊ะจีนราคาแพง แล้วยังมีวงดนตรีเล่นเพลงจนน่าเวียนหัว

โปรดปรานสะบัดร่มหุบเมื่อถึงตีนบันไดพร้อมกับบิ๊กโต้ง ไม่ทันได้ก้าวขึ้นบ้านพลันเห็นรถหรูเบนท์ลีย์สีครีมราคาเหยียบยี่สิบห้าล้าน เลี้ยวปาดจอดลงตรงลานคอนกรีต

ปัง!!

ชายผ้าเหลืองสะบัดพลิ้วยามพระแสนก้าวลงจากรถหรู ดวงหน้าปิดด้วยแว่นกันแดดจีวองซี่เสียเกือบครึ่ง ทว่ายังมองเห็นความคมคาย ริมฝีปากบนบางกว่าล่างกำลังขยับมุมปากเล็กน้อยเพ่งสายตาตรงไปยังตีนบันได

“ซ้อโปรดมาแล้ว” พระแสนพึมพำให้พี่ชายได้ยินเพียงคนเดียว

“อืม มาเมื่อวาน” สิวากรก้มเข้าไปในรถหยิบตาลปัตรและย่ามพระมาถือให้พระแสน “ขึ้นบ้านก่อนพระ พ่อครูกับแม่รออยู่”

“แล้วโยมน้องมาหรือยัง”

สิวากรเอี้ยวหน้าไปหาโก่งคิ้วซ้ายสูงขึ้น “บวชอยู่นะพระแสน”

“ตอบไม่ตรงคำถาม แต่ไม่เป็นไร เห็นโยมน้องแล้ว”

สิวากรมองตามสายตาพระแสนไปทางบนบ้านจึงเห็นเทียนหอมกำลังยืนคอยหลวงพี่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เรือนร่างระหงของน้องบุญธรรมทั้งผิวขาวผ่องสวมใส่เดรสสีขาวลูกไม้ยิ่งโดดเด่น พอเอี้ยวหน้ากลับไปทางพระแสนอีกครั้งปรากฏว่าพระแสนเดินเร็วเสียยิ่งกว่าครั้งไหน ใกล้จะถึงตีนบันไดแล้ว จึงพาร่างสูงใหญ่ของตนเองเดินตามทันได้ยินพระแสนทักทายโปรดปรานเข้าพอดี

“สวัสดีโยมซ้อโปรด ไม่เจอกันนาน สบายดีหรือ”

“สบายดีค่ะหลวงพี่” โปรดปรานกัดฟันกรอดแต่พูดตอบโต้ไม่ได้ในเมื่อตอนนี้สุดแสนบวชเป็นพระ

“ขึ้นบ้านก่อนพระแสน” สิวากรรีบกำชับตามหลัง ใจอยากจะเตะปากน้องชายก็ทำไม่ได้ จึงหาลูกล่อ แล้วจะมีอะไรดีไปกว่า... “น้องส้มรออยู่บนบ้าน”

นั่นได้ผล! พระแสนถอดรองเท้าทันทีก้าวพรวด ๆ ขึ้นบันไดไม่รอใคร                         

“ขึ้นบ้านกันเจ้โปรด ส่วนโต้งไปนั่งข้างล่าง” สิวากรหันไปส่งเสียงคำรามใส่จนบิ๊กโต้งหน้าถอดสี

“ไปนั่งข้างล่างก็ได้โต้ง เสร็จงานเจ้จะตามลงไป”

“ครับ”

สิวากรยืนรอจนโปรดปรานเดินตามจึงค่อยพาไปยังโถงหน้าซึ่งตอนนี้จัดปรับเปลี่ยนเป็นที่สำหรับทำพิธี ส่วนพระแสนนั่งบนอาสนะบนพื้นยกอีกที

“นิมนต์พระมารูปเดียวเหรอเฮียเสือ” โปรดปรานถามอย่างแปลกใจ

“อืม ค่าตัวแพงเสียด้วย” สิวากรขยับไปใกล้แล้วคุกเข่าวางตาลปัตรและย่ามพระลงด้านข้าง

“ไอ้ถึก” พ่อครูสถิตคุณเอ่ยเรียกเด็กในค่าย เอี้ยวคอไปด้านหลัง “ไปขนของพระแสนขึ้นห้อง ส่วนคืนนี้ลูกส้มไปนอนกับแม่ตรึงใจนะ” ประโยคหลังจึงหันมาทางลูกสาวบุญธรรมพูดเสียงอ่อนลง

“ค่ะ”

“ทำไมต้องไปนอนห้องแม่ตรึงใจด้วย ห้องนอนตัวเองก็มีให้โยมน้องนอนห้องตัวเองสิ”

สิวากรและพ่อครูยกคิ้วโก่ง “พระแสนบวชอยู่นะลูก อีกอย่างห้องพระแสนมันใช้ห้องน้ำร่วมกับลูกส้ม แล้วจะให้น้องอาบน้ำยังไงกัน”

“อาบยังไงก็อาบยังงั้นเหมือนเดิม จะยุ่งยากอะไร ใครใช้ห้องน้ำเสียงมันก็ดังอยู่แล้ว”

“ฮ่ะ แฮ่ม” สิวากรกระแอมหนึ่งครั้งเพื่อเตือนพระ “ไม่ดีกระมัง พระจะอาบัติเอา”

“อาบัติก็ไปปลง มันจะไปยากอะไร”

“หลวงพี่!!” เสียงหวานของเทียนหอมดังขึ้น นั่นล่ะพระแสนถึงได้ยอมหยุดเซ้าซี้ ฉีกยิ้มก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่ม

“แล้วนี่ในโรงรถไม่เห็นมีรถมาเซราติ”

“ได้ทีทวงเลยเชียว รถนะไม่ใช่ข้าวกะเพราหมู ที่สั่งแล้วจะได้ทันใจ โน้นรออีกหกเดือน โยมพ่อเร่งสุดชีวิตแล้ว” พ่อครูเค้นเสียง

“หกเดือนเลยเหรอ แล้วโยมน้องจะใช้อะไรระหว่างนี้ รถที่มีก็เก่ามากแล้ว โยมพ่อไม่ออกคันอื่นให้น้องใช้ไปก่อน แล้วพอรถมาค่อยขายทิ้ง”

“หลวงพี่...” เทียมหอมกดเสียงต่ำลง นั่นแหล่ะ! พระแสนถึงได้หยุดเซ้าซี้อีกรอบ พร้อมฉีกยิ้มก่อนจะยกตาลปัตรขึ้น

“เอ้า ๆ ผูกสายสินญจน์ รับพรกันสักหน่อย สวดพอเหมาะพอควร แล้วค่อยรดน้ำมนต์ ซ้อโปรด เอ้ย..เจ้โปรด ขยับมาใกล้ ๆ เวลาสาดน้ำมนต์จะได้ได้กันทั่วถึง”

โปรดปรานไม่รู้จะขัดยังไง ให้ขยับไปใกล้จะแทรกเข้าตรงไหนกัน มองแล้วเหลือพื้นที่ทางซ้ายมือสิวากร เหมือนจงใจเว้นไว้อยู่ที่เดียว จึงคลานเข่าเข้าไปจนชายแขนเสื้อถูกกัน

บทสวดของพระแสนนั้นเรียบง่ายจนน่าสะพรึง ชั่วอึดใจเดียวก็กรวดน้ำเสียแล้ว

มือเรียวเธอถูกสิวากรดึงมาด้านหน้าเพื่อกรวดน้ำร่วมกัน จะขัดขืนก็กระไรอยู่จึงปล่อยเลยตามเลย ตามด้วยก้มหน้ารับน้ำมนต์ที่เหมือนจะประโคมลงมาทางเธอกับสิวากรอย่างจงใจจนหัวเปียกปอน ส่วนสิวากรนะเหรอไหล่สั่นหัวเราะในลำคออย่างน่าหมั่นไส้

“เอาล่ะ ๆ พอ ๆ แล้ว หรือจะให้พระไปรดน้ำมนต์เรือนหอเฮียเสือด้วย แต่มันยังสร้างไม่เสร็จ”

“ไม่ต้อง รดที่ห้องนอนก็พอ”

“หืมม์ ห้องนอนเฮียเหรอ”

สิวากรเหลือบสายตาปะทะพระแสนที่แม้ว่ามีแว่นตาบดบังไว้ แต่เขารู้ว่าภายใต้แว่นสีดำอันโตคงกำลังพราวระยับ

“อาบัตินะหลวงน้อง”

“ฮ่า ฮ่า โยมพี่ก็คิดมากไปได้ หลวงน้องยังไม่ทันพูดอะไรเลย ไป ๆ ถือขันน้ำมนต์มาด้วยล่ะโยมพี่”

โปรดปรานยังนั่งอยู่ที่เดิมกระทั่งรู้สึกว่ามีคนสะกิดแขนเสื้อ

“เจ้โปรดคะ ไม่เจอกันนานเลยค่ะ จำหนูได้ไหมคะ หนูเทียนหอม”

“จำได้ค่ะ”

โปรดปรานสังเกตว่าเทียนหอมสวยขึ้นมากกว่าสมัยวัยรุ่น รู้จักแต่งเนื้อแต่งตัว ทว่าผิวขาวใสยังคงเป็นเอกลักษณ์เหมือนเดิม แก้มนวลอุดมด้วยเส้นเลือดเล็ก ๆ พาดลงลำคอ

“ดีใจจังเลยที่เจ้โปรดจำหอมได้ หนูมาแค่คืนเดียวค่ะต้องรีบกลับไปทำงาน”

“น้องหอมทำงานอะไรเหรอคะ”

“หนูเป็นนางแบบค่ะ แล้วนี่เจ้โปรดพักห้องเดิมใช่ไหมคะ”

“ค่ะ ห้องเดิมติดกับห้องน้องหอม”

“งั้นคืนนี้เราออกไปเที่ยวข้างนอกกันไหมคะ เปิดหูเปิดตา หนูไม่ค่อยมีเพื่อน อืม..ไม่สิ พี่แสนไม่ยอมให้หนูออกไปไหนเลยต่างหากถ้าไม่มีคนไปด้วย”

โปรดปรานนิ่งคิด คืนนี้เธอนัดสิวากรไว้แล้ว และเธอเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ ตั้งท่าจะปฏิเสธทว่าเทียนหอมเขย่าแขนเสื้อ

“นะ นะคะ หนูเหงาจะแย่แล้ว มีแต่พี่ชาย อยากจะมีพี่สาวสักคนไว้คอยปรึกษาเรื่องสาว ๆ บ้าง”

“เออ...” โปรดปรานเริ่มอึกอัก

“ไปเถอะ เดี๋ยวพ่อครูให้เจ้าเสือมันขับรถไปให้”

“ไม่เอาหรอกค่ะพ่อครู ขืนให้เฮียเสือไปแล้วหนูจะได้เที่ยวเหรอคะ”

“พระแสนจะบ่นเอานะลูกส้ม” แม่ตรึงใจแย้งขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“โธ่! แม่คะ หลวงพี่บวชอยู่นะคะ มีแค่เวลานี้เท่านั้นที่ส้มจะเป็นอิสระ”