05

05

คนปากดีไข้ขึ้นเพราะหนอนยักษ์

หลังจากที่ผ่านรอบแรกมาก็ใช่ว่าจะหยุดอยู่ที่รอบเดียว ยิ่งถูกเล้าโลมอารมณ์ก็ยิ่งพลุ่งพล่านสุดท้ายกว่าบทรักบนเตียงจะจบฟ้าก็เกือบสว่าง

ร่างเล็กนอนหลับอย่างคนหมดสภาพ ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลืมตาตื่นด้วยซ้ำ จากที่เคยปากดีว่าตัวเองเก่งอย่างนั้นอย่างนี้สุดท้ายยกมือยอมแพ้ตั้งแต่รอบสอง มีแต่มาก่อนที่ไม่รู้ว่าไปอดอยากปากแห้งมาจากไหนถึงได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เจ้าของร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำ ค่อย ๆ ขึ้นไปนอนบนเตียงข้างภรรยาหลังจากไปล้างหน้าล้างตามาเรียบร้อยแล้ว ปลายนิ้วเรียวปัดปลายผมยาวที่ปรกใบหน้าสวยขึ้นไปทัดหู มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นอย่างเผลอไผล

เหตุการณ์เมื่อคืนทำให้มาก่อนพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก ต่อให้คนโปรดตื่นมาแล้วบอกว่าทำไปเพราะอารมณ์กามชั่ววูบเขาก็ยังพอใจกับมันอยู่ดี

ทว่าไม่กี่วินาทีต่อมารอยยิ้มก็จางหายไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ครั้นฝ่ามือสัมผัสโดนหน้าผากมน รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิจากร่างกายของคนโปรด เมื่อคืนเขาคงทำหนักไปหน่อย เช้านี้ถึงได้มีไข้อ่อน ๆ

มาก่อนลุกออกจากเตียงอีกครั้ง หาผ้าขนหนูผืนเล็กที่สามารถเช็ดตัวให้คนโปรดได้ ก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำ ใส่น้ำมาค่อนกะละมังยกมาวางลงข้างเตียง ใช้ผ้าชุบน้ำจนเปียกบิดพอหมาด ๆ จากนั้นก็เริ่มเช็ดไปตามผิวกาย เริ่มตั้งแต่ใบหน้าลงมาที่ลำตัว

เมื่อคืนนี้หลังจากเสร็จกิจไปแล้วคนโปรดก็น็อกหลับไปก่อน มาก่อนไม่ได้ปล่อยให้คนโปรดนอนไปทั้งที่เนื้อตัวเลอะเทอะอย่างนั้น เขาทั้งเช็ดตัวทำความสะอาดช่องทางหลังให้เป็นอย่างดี โดยที่คนโปรดไม่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาระหว่างนั้น ทั้งยังใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ให้เสร็จสรรพ

ไม่คิดเลยว่าคนโปรดจะมีไข้เพราะแค่โดนหนอนยักษ์ของเขากระแทกเสร็จไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ นึกแล้วก็แอบภูมิใจอยู่ลึก ๆ เหมือนกัน แต่จะให้ดีกว่านี้ถ้าคนโปรดไม่ไข้

...ไม่ใช่เป็นห่วงหรอกนะ เพียงแค่ขี้เกียจต้องมาดูแลแบบนี้ ที่มาเช็ดตัวให้ก็เพราะรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเมื่อคืนก็แค่นั้น

ไม่ได้เป็นห่วงอะไรเลยสักนิด..

หลังจากใช้เวลาเช็ดตัวให้คนโปรดอยู่เกือบยี่สิบนาทีจนมั่นใจว่าไข้ลดลงแล้ว จึงได้ลงมาทำข้าวต้มร้อน ๆ ให้คนป่วยได้ทาน เพราะมาก่อนไม่ใช่คนที่ทำอาหารเป็น ที่ทำได้ก็มีไม่กี่อย่าง

ไอ้ข้าวต้มที่ทำอยู่ก็คนโปรดอีกนั่นแหละที่เคยสอนเขาตอนที่ยังเป็นแฟนกัน กับแค่เมนูง่าย ๆ แบบนี้เขายังไม่ค่อยมั่นใจเลยว่ามันจะกินได้ แต่หากจะให้ขับรถออกไปซื้อที่ร้าน ก็กลัวว่าคนโปรดตื่นมาแล้วไม่เจอใคร เพราะเวลาป่วยแฟนเก่าของเขาคนนี้ค่อนข้างจะแตกต่างจากเวลาปกติโดยสิ้นเชิง ราวกับคนละคน จะบอกว่าเป็นอีกมุมหนึ่งที่มาก่อนชอบมากก็ว่าได้

หมายถึงตอนที่ยังเป็นแฟนกันน่ะนะ

ร่างสูงโปร่งยกถาดข้าวต้มขึ้นมาบนห้อง ปรายตามองคนบนเตียงที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มไม่ตื่นขึ้นมาต้อนรับเช้าวันใหม่ ถึงอย่างนั้นมาก่อนก็ไม่อยากรบกวนคนป่วย ทว่ายังไงก็ต้องลุกขึ้นมากินข้าวกินยาสักหน่อย

“โปรด” เอ่ยเรียกเสียงแผ่วราวกับกลัวว่าจะรบกวนเวลานอน “คนโปรดลุกขึ้นมากินข้าวกินยา”

“อื้อ!”

คนตัวเล็กส่งเสียงอื้ออึงอยู่ในลำคอ ครั้นรู้สึกตัวความปวดเมื่อยก็แล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดไม่สบายตัว เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นเล็กน้อย ภาพที่เห็นพร่ามัวไม่ชัดนักก่อนจะปิดตากลับไปตามเดิม

“อยากไปล้างหน้าล้างตาหน่อยไหม”

“ปวดหัว” คนโปรดส่ายหน้าไปมา เขาไม่มีแรงจะลืมตาด้วยซ้ำ หากให้เดินไปห้องน้ำคงไม่ทันถึงได้นอนกองอยู่ที่พื้นเสียก่อน

“มึงมีไข้ ลุกขึ้นกินข้าวกินยาสักหน่อยแล้วค่อยนอนต่อ”

“ยังไม่หิว”

“ไม่ได้”

“ไม่กิน”

“โปรดอย่าดื้อ ไม่กินยาแล้วจะหายไข้หรือไง หรือว่าอยากไปโรงพยาบาล”

“ไม่ไป”

คนถูกเซ้าซี้ฝืนตัวเองลืมตาขึ้นมองชายหนุ่มข้างกาย เขาไม่ชอบโรงพยาบาลมาก่อนรู้ดี ไม่ชอบกลิ่น ไม่ชอบหมอ ไม่ชอบคนพลุกพล่านที่นั่น หากอาการไม่หนักถึงที่สุดคนโปรดไม่มีทางไปเหยียบที่นั่นแน่

“ถ้าไม่ไปก็ลุกขึ้นมากินข้าวกินยา”

“...”

สีหน้างอง้ำไม่พอใจที่โดนขู่เริ่มฉายชัดขึ้นบนใบหน้าสวย มองกันไม่วางตาทว่ายังคงนอนนิ่งไม่ยอมลุกขึ้น

“หนึ่ง.. สอง.. ส--”

“โปรดลุกไม่ไหว”

มาก่อนไม่ได้พูดเล่นแน่เรื่องที่จะพาเขาไปโรงพยาบาล หากนับถึงสามแล้วยังไม่ลุกขึ้นกินข้าวกินยา มีหวังได้ถูกอุ้มไปโยนใส่รถตรงไปโรงพยาบาลอย่างที่ขู่แน่ เขาละเบื่อไอ้แฟนเก่าคนนี้จริง ๆ

มาก่อนส่ายหน้าน้อย ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่สอดแขนเข้าใต้คอภรรยาช่วยยกร่างให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ใช้หลังมืออังหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ อาจเป็นเพราะเพิ่งเช็ดตัวไปไม่นานตัวถึงยังไม่ค่อยร้อนสักเท่าไร

อีกมุมของคนโปรดเวลาป่วยที่มาก่อนว่าก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร เพียงแค่ผิดกับวิสัยปกติของอีกคนในเวลาปกติ อย่างเช่นเรื่องที่ออดอ้อนกันมากขึ้น ดื้อมากกว่าเดิมถ้าไม่ขู่ก็ไม่ยอมทำตาม เหมือนเด็กเอาแต่ใจคนหนึ่ง

หากในเวลาปกติตอนเป็นแฟนกันคนโปรดจะไม่ค่อยแสดงด้านนี้ออกมาเท่าไรนัก เจ้าตัวจะดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าไม่ค่อยงอแง ไม่ทำเรื่องไร้สาระไม่ค่อยออดอ้อนกันอย่างคู่รักคนอื่น ๆ นานครั้งถึงจะทำอะไรแบบนี้ ซึ่งสำหรับมาก่อนในตอนนั้นรู้สึกว่าเป็นเรื่องพิเศษมาก ๆ

แต่ก็ใช่ว่าจะแข็งกระด้าง ไม่สนใจเขาเหมือนอย่างตอนนี้ เพราะช่วงที่ยังเป็นแฟนกันคนโปรดก็คือแฟนที่ดีมากคนหนึ่ง เป็นคนที่คอยฉุดให้มาก่อนเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้บ้าง คอยตักเตือนเวลาทำผิด อีกทั้งยังดูแลเขาเป็นอย่างดี

บางทีดีกว่าที่เขาดูแลคนโปรดเสียอีก...

“ป้อนได้ไหม นะ..”

“ถ้าหายไข้แล้วทำตัวน่ารักแบบนี้ก็คงจะดี” มาก่อนพึมพำกับตัวเองเบา ๆ บางคำก็เขาหูคนโปรดบางไม่เข้าหูบ้าง อย่างคำว่าน่ารักนี่ได้ยินเต็มสองหู

คนโปรดนั่งนิ่งมองสามีที่กำลังตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าให้คล้ายร้อน ก่อนจะจ่อมาตรงปากของเขา ไม่รอให้อีกฝ่ายต้องพูดอะไรก็อ้าปากรับอย่างว่าง่าย

พลันความทรงจำในอดีตก็ย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ เวลาป่วยอารมณ์มักอ่อนไหวง่ายกว่าปกติ คนโปรดไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้มันดูอ่อนแอเกินไป แต่ทว่าเขาก็ไม่สามารถหยุดคิดถึงมันได้

“เป็นอะไร ไม่อร่อยเหรอ?” ถ้าตอบว่าไม่ก็ไม่ได้เกิดคาดเท่าไรนัก เพราะข้าวต้มโง่ ๆ ที่เขาทำมันไม่ได้ดูน่ากินอะไรเลยสักนิด ไม่ได้ชิมด้วยว่าถึงเกลือหรือเปล่า อาจจะจืดชืดจนคนกินฝืนใจกลืนอยู่ก็ได้

“เปล่า”

“แล้วทำไมทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์แบบนั้น”

“ก็บอกว่าเปล่าไง ทำไมก่อนต้องถามเซ้าซี้”

“เซ้าซี้?” ถามไปแค่สองคำถามแค่นี้เซ้าซี้แล้วหรือไง ทำไมคนโปรดนี่เข้าใจยากจังนะ เดี๋ยวอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ทำอะไรก็ไม่ถูกใจสักอย่าง ถามก็หาว่าเซ้าซี้แล้วก็ยังมาเบะปากใส่คล้ายคนจะร้องไห้นั่นอีก “โอเค ๆ เปล่าก็ไม่เปล่า ไม่เซ้าซี้แล้วครับ”

“อิ่มแล้ว”

“เพิ่งกินไปไม่กี่คำเอง” ข้าวต้มคงไม่อร่อยจริง ๆ นั่นแหละนะ

“ปวดหัวอยากนอน”

“กินยาก่อน”

“ไม่อยากกินยา”

คนโปรดเกลียดกินยาเม็ดพอ ๆ กับการไปโรงพยาบาล ให้กินบอระเพ็ดทั้งต้นยังดีกว่ากินยาเม็ดนี่เสียอีก กว่าจะกลืนลงคอได้อมไว้จนละลายกับน้ำขมไปทั่วทั้งปาก

มาก่อนไม่คิดเลยว่านิสัยกินยายากของคนโปรดจะยังเหมือนเดิม เมื่อก่อนเวลาไม่สบายกว่าจะหลอกล่อให้กินได้เล่นเอาเหงื่อไหลไคลย้อย ทว่าเขาก็ได้ค้นพบวิธีที่ง่ายที่สุดตามกระทู้ในอินเทอร์เน็ต แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะยังใช้วิธีนั่นกับคนโปรดได้อยู่หรือเปล่า กลัวว่าจะโดนฝ่ามืออรหันต์ฟาดหน้าเข้าให้นี่สิ

“ไม่ได้ แค่เม็ดเดียวรีบกินรีบกลืนจะได้นอน”

“ไม่อยากกินยา”

“แค่ยาเม็ดเดียวจะกลัวอะไร อ้าปาก”

“ไม่!”

“โปรดอ้าปาก” มือหนาจับใบหน้าซีดบีบปากเล็กเบา ๆ ไม่กล้าออกแรงเยอะกลัวทำแก้มลูกเขาช้ำ มือเล็กก็คอยปัดป่ายอย่างไม่ยอมกัน เพราะอาการป่วยเลยทำให้แรงที่มีน้อยลงไปเท่าตัว การขัดขืนจึงเป็นเรื่องยากขึ้น

“โปรดไม่กิน ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”

“อย่าดื้อ อ้าปาก”

“อือ!”

ยิ่งบอกให้อ้าปากคนโปรดก็รีบหุบปากฉับ เม้มติดกันแน่นไม่ยอมให้อีกคนยัดยาเขามาในปากตัวเองได้

“ช่วยไม่ได้นะโปรด มึงบังคับให้กูต้องทำแบบนี้เอง แล้วถ้ามาโวยวายทีหลังกูจะตีให้ก้นเขียวเลยคอยดู”

ยาแก้ไข้เม็ดเล็กถูกวางลงบนลิ้นของตัวเองก่อนจะโน้มเข้าไปประกบจูบปากเล็กแสนดื้อนั่น กว่าจะลุกล้ำเข้าไปได้เล่นเอาเจ็บปากไม่น้อย มาก่อนสามารถส่งยาในปากตัวเองเข้าไปให้ปากคนโปรดได้สำเร็จ ก่อนจะริมผละออกหยิบน้ำให้อีกคนดื่ม

“แค่ก ๆ” เพราะความขมของยาทำให้คนโปรดรีบดื่มน้ำตามเข้าไป เกือบสำลักน้ำออกทางจมูกตายแล้วไหมล่ะ “นิสัยไม่ดี ไม่ต้องมายุ่งกับโปรดเลยนะ”

คิ้วสวยขมวดยุ่ง สะบัดหน้าหนีก่อนจะกระเถิบตัวลงนอนห่มผ้า หันหลังให้อีกคน ไอ้อาการแง่งอนของคนโปรดตอนนี้น่ารักชะมัด

มาก่อนแค่นขำในลำคอเบา ๆ ก่อนจะแทรกตัวนอนซ้อนหลังคนตัวเล็ก โอบแขนกอดเอวอีกคนเอาไว้ไม่กลัวว่าตัวเองจะติดไข้ไปด้วย หากจะติดไข้ก็คงติดตั้งแต่ป้อนยาด้วยปากนั่นแล้ว

“ไม่ยุ่งก็ไม่ยุ่ง ก่อนก็ไม่ได้อยากยุ่งกับโปรดนักหรอก”

“ไม่อยากยุ่งแล้วมากอดทำไม”

มาก่อนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป นอนยิ้มกริ่มเงียบ ๆ อยู่คนเดียว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแชมพูทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายแปลก ๆ ไม่นานร่างเล็กก็พลิกตัวหันหน้ามาหากัน ใบหน้านวลขึ้นสีซับเลือดตรงแก้มบาง ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปกอดซุกหน้ากับแผงอกอุ่น ๆ

คนโปรดเกือบลืมไปแล้วว่าการได้นอนกอดมาก่อนมันอุ่นขนาดนี้..

สี่ปี.. สี่ปีที่เขาต้องอยู่คนเดียวและนอนกอดตัวเองทุกคืน

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk 

ขนาดนี้แล้วเลิกปากแข็งกันกี่โมง ไม่ชอบกันแบบใด๋? เด็กดื้อของมากอ่นอะเนอะ เอ็นดูเขาไม่ไหวแต่ปากหมาไว้ก่อนงี้? คนแต่งเกือบเป็นไบโพล่าเพราะปรับอารมณ์ไม่ทัน สามวันดีสี่วันตีกัน 5555555555555