3.5 ท่าต้นไม้จุกโผล่

ตกใจกับภาพตรงหน้า จังหวะการเต้นของหัวใจที่สงบลงไปแล้วกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เธอทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เอเนร่าอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีชมพูแขนกว้าง ซึ่งเขาคิดว่าสีชมพูน่าจะเป็นสีที่เธอชอบเพราะเขาเห็นเธอมีของใช้หลายอย่างที่เป็นสีชมพู เขาอยากขอบคุณเธอที่ยังใส่บราเกาะอกให้แม้ชิ้นข้างล่างจะเป็นกางเกงในสปอร์ตก็ตาม 

"ฟู่....." บรู๊คลินแอบเป่าลมออกจากปากยาวเหยียด เธอจงใจและตั้งใจแต่งชุดนี้มาเพื่อยั่วอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา

"เข้ามาก่อนสิคะ อาบน้ำเสร็จพอดีเลย" เธอเชื้อเชิญเขาให้เข้ามาในบ้าน เอเนร่าจับปอยผมตัวเองเกี่ยวพันกับนิ้วเล่นไปมา สายตากลมโตจดจ้องไปที่เขาอย่างซุกซน

"แล้วกินอะไรมาหรือยัง พอดีผมซื้อขนมหวานมาเผื่อ" เขายื่นถุงขนมหวานให้เธอก่อนจะเดินนำเข้าไปในตัวบ้าน เจอแม่สาวน้อยยั่วตั้งแต่ยังไม่เข้าบ้านแบบนี้เขาทำตัวไม่ถูกเลย 

"ขอบคุณค่ะ กำลังหิวเลยค่ะ เดี๋ยวเอาไปใส่จานมาให้นะคะจะได้กินด้วยกัน" 

บรู๊คลินลอบมองก้นงอนงามที่ส่ายไปมาเวลาที่เธอเดิน มันช่างเหมือนมนต์สะกดที่บังคับสายตาของเขาให้จดจ่อที่ตรงนั้นได้เป็นอย่างดี บรู๊คลินพยายามเบือนสายตาไปทางอื่นแต่ไม่สำเร็จ ยังดีที่เอเนร่าไม่ได้หันกลับมามองเขา ไม่เช่นนั้นคงได้อับอายกัน

"ท่าแรกที่เราจะเรียนกันวันนี้ เป็นท่าเบสิกนั่นคือท่าต้นไม้คงเคยเห็นมาแล้วใช่ไหม"

"อ๋อ...แบบนี้ใช่ไหมคะ" เอเนร่าสาธิตท่าที่เธอเข้าใจ โดยการยืนตัวตรงแล้วยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางไว้ที่ต้นขาด้านใน แล้วชูแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะแล้วประกบเข้าหากัน แต่ด้วยความที่ต้องทิ้งน้ำหนักลงขาเพียงข้างเดียวทำให้เธอทรงตัวอยู่ได้ไม่นานก็จะ "ว้าย!!"

เธอเซล้มลงพื้นที่นุ่มแต่แข็งแรง ใช่...บรู๊คลินรับร่างของเธอไว้ทันก่อนที่จะถึงพื้นกระเบื้องหินอ่อนของบ้าน หน้าอกนิ่มของเธอบดเบียดไปกับแผงอกกว้างของเขา เธอล้มทับเขาอย่างไม่ตั้งใจแต่เธอจงใจเบียดเสียด

"เจ็บไหมคะ...ขอบคุณนะคะที่รับร่างฉันไว้ ถ้าไม่ได้คุณอาคงแย่เลย" เอเนร่าไม่ยอมลุกออกจากการนอนทับร่างของเขา แต่เธอใช้ข้อศอกค้ำยันพื้นข้างหนึ่งส่วนอีกข้างฝ่ามือนุ่มลูบไล้ไปที่ใบหน้าสากของเขา

"ผมไม่เป็นไร ลุกเถอะ"

เธอยอมลุกแต่โดยดีแล้วหันมาตั้งใจเรียนและตั้งใจดู เอ๊ย ฟังที่เทรนเนอร์หนุ่มสอน เอเนร่าไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เธอขยับตัวไปมา เดี๋ยวบิดขี้เกียจเดี๋ยวยกขาขึ้นในท่าตัวเอ็ม แน่นอนว่าเธอนั่งหันประจันหน้ากับเขา

"อ่ะแฮ่ม....เริ่มเลยแล้วกันนะ ยืนให้แขนชิดกันแบบนี้ทิ้งน้ำหนักไปที่ขาซ้ายจากนั้นยกขาขวาขึ้นแล้ววางไว้ที่ต้นขาด้านในแบบนี้" บรู๊คลินทำท่าให้เอเนร่าทำตามเขา

"ใช่อย่างนั้น หันสะโพกไปด้านหน้าเมื่อร่างกายเกิดความสมดุลหรือทรงตัวอยู่แล้วให้ประกบฝ่ามือเข้าด้วยกัน สูดลมหายใจเข้าแล้วยืดแขนขึ้นเหนือศีรษะค้างไว้ ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ ค่อย ๆ ลดมือลง"

เอเนร่าทำตามอย่างว่าง่าย บรู๊คลินอมยิ้มชื่นชมนักเรียนสาวในใจที่เธอเข้าใจและทำมันออกมาได้ดี พอได้เห็นความจริงจังกับการเรียนโยคะของเธอทำให้เขา ลดทิฐิความเข้าใจผิด ที่มองว่าเธอเพียงแค่อยากเรียนตามเพื่อนตามกระแสของวัยรุ่นเท่านั้น 

ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมงดูเหมือนนักเรียนของเขาจะเริ่มงอแงอยากพักแล้ว บรู๊คลินจึงยอมให้เธอพักสิบห้านาทีแล้วมาทำท่าต้นไม้อีกครั้ง

"อยากพักแล้ว เมื่อยตัวขอพักก่อนได้ไหมคะ"

"ก็ได้ ผมให้พักสิบห้านาทีนะแล้วมาต่อกัน" 

"ค่ะ" เอเนร่าเดินหายขึ้นไปบนห้องครู่ใหญ่จนเขาคิดว่าเธอแอบขึ้นห้องไปนอนหลับเสียแล้ว 

เขาให้เธอพักสิบห้านาทีแต่เธอไม่ยอมลงมาจนเวลาเกินไปสิบนาที บรู๊คลินชั่งใจว่าจะขึ้นไปตามดีไหมหรือนี่จะเป็นแผนของเธอที่ยั่วให้เขาขึ้นไปหาบนห้อง เขาก้าวขาขึ้นบันไดช้า ๆ จนจะเกือบถึงขั้นสุดท้ายอยู่แล้ว จู่ ๆ เอเนร่าก็โผล่หน้ามา หน้าของบรู๊คลินอยู่ระดับหน้าอกของเอเนร่าพอดิบพอดีจนจุกจะทิ่มหน้าเขาอยู่แล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างงุนงง ....ทำไมถึงโนบรา? 

"ขอโทษค่ะพอดีเข้าห้องน้ำอยู่" เธอส่ายหน้าอกเบา ๆ ให้ทรวงอกอิ่มเด้งไปมา

"งั้นก็ไปต่อท่าเดิมกัน....เอ่อ...คือ ผมหมายถึงเรียนโยคะต่อ" เขาต้องรีบแก้ต่างให้ตนเองเมื่อรู้สึกว่าคำพูดของเขามันฟังกำกวม เอเนร่าหัวเราะคิก ๆ ก่อนจะเดินลงบันไดไป