บทที่ 3

ฟู่เซินมองสวี่ลู่ด้วยความรักใคร่ทะนุถนอม ไม่อาจกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากเอาไว้ได้

“ปล่อยไปตามธรรมชาติน่ะครับ ดีที่สุดก็ช่วงปลายปี จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้ ขอแค่เป็นลูกที่ลู่ลู่คลอด ผมก็ชอบหมด”*

สวี่ลู่ก้มหน้ามองเค้กตรงหน้า พลางเงียบไม่พูดอะไรไปหลายวินาที

ฟู่เซินเริ่มลงมือตัดเค้กอย่างเอาใจใส่ ทว่าจู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

เขาแจ้งฟู่เซินว่ารถของเขาถูกรถคันอื่นขูด ให้ฟู่เซินออกไปดู

ฟู่เซินขมวดคิ้วด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“ผมออกไปดูหน่อยนะ ลู่ลู่กินไปก่อนเลย ผมจะรีบจัดการให้เสร็จแล้วรีบกลับมา”

“คุณอยากดื่มอะไรก็สั่งเอาเองเลยนะ แต่ห้ามดื่มของเย็น เพราะมะรืนนี้ประจำเดือนคุณก็จะมาแล้ว”

คำพูดอันแสนใส่ใจนี้ทำเอาลูกค้าในร้านเค้กอิจฉาตาร้อนกันอีกครั้ง

“พระเจ้า แม้แต่วันที่ประจำเดือนมาก็ยังจำได้ ประธานฟู่ช่างเป็นผู้ชายแสนดีที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติจริง ๆ”

“ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าฉันเป็นคุณสวี่ ฉันจะมีความสุขขนาดไหน”

เถ้าแก่เนี้ยมองสวี่ลู่ที่เอาแต่เงียบ ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ

“คุณสวี่โชคดีจังเลยนะคะ โอกาสที่ชีวิตนี้ผู้หญิงเราจะเกิดมาเจอผู้ชายรักเดียวใจเดียวแถมยังรักและทะนุถนอมเรามีน้อยมากเลย”

สวี่ลู่ยิ้มขื่น

“นั่นน่ะสิคะ โอกาสน้อยมาก”

นี่ไงล่ะ จริง ๆ เธอก็ไม่ได้เจอเหมือนกัน

สวี่ลู่หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างเพราะไม่อยากคุยหัวข้อนี้

ฟู่เซินเดินตามผู้ชายคนนั้นออกจากร้านเค้กไป

ผู้ชายคนนั้นก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าพูดอะไรกับเขา

ฟู่เซินพยักหน้า ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปในรถเบนซ์ G-Class สีชมพูที่จอดอยู่ข้างรถเบนท์ลีย์

รถเบนซ์ G-Class สีชมพูคันนั้น สวี่ลู่รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง

ในงานเลี้ยงครั้งที่แล้ว เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ขับรถเบนซ์ G-Class สีชมพูมาปรากฏตัวอย่างเอิกเกริก

ป้ายทะเบียนเหมือนกับคันที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่มีผิด

ได้ยินว่าเป็นของขวัญต้อนรับกลับประเทศที่ฟู่เซินมอบให้ ราคาต่ำ ๆ ก็สิบห้าล้าน

ซึ่งราคาพอ ๆ กับรถมายบัคสีชมพูนู้ดที่เขามอบให้เธอในวันนี้

ฟู่เซินเป็นปรมาจารย์แห่งการรักษาสมดุล

ไม่ว่าจะเป็นคนรักเก่ากับคนรักปัจจุบัน หรือรักแรกกับภรรยา เขาก็รักษาระดับน้ำในชามได้ราบเรียบเสมอกันดีเหลือเกิน

สวี่ลู่มองความเคลื่อนไหวภายในรถได้ไม่ชัด เธอจึงดึงสายตากลับมา ระหว่างนั้นเบอร์แปลกเบอร์หนึ่งก็โทรศัพท์เข้ามา

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดรับสาย แล้วเสียงที่คุ้นเคยก็ดังลอดมาจากลำโพง

“เสวี่ยเอ๋อร์ของเราฉลาดขึ้นแล้วนะ รู้จักหาคนไปเรียกฉันออกมาด้วย”

น้ำเสียงของฟู่เซินแหบพร่า เจือไปด้วยความปรารถนาและความรักใคร่อย่างเข้มข้น

“ไปขอพิกัดฉันมาจากผู้ช่วยมาเหรอ บอกแล้วไงว่ารอให้เขาหลับก่อน ฉันจะไปอยู่ด้วย”

เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์เอ่ยกระเง้ากระงอดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ฉันทรมานนี่นา พอคิดว่าคุณกับเธอฉลองวันครบรอบด้วยกัน คิดว่าเดี๋ยวพวกคุณจะทำเรื่องอย่างว่า ฉันก็ไม่สบายตัวไปหมดเลย”

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ เดาได้ว่าเธอกำลังหึงหวงจึงเอ่ยปลอบ

“เด็กดี ของดี ๆ ฉันให้เธอไปหมดแล้ว คืนนี้ฉันแตะต้องเขาไม่ได้หรอก อีกอย่าง เมื่อสองชั่วโมงก่อนเพิ่งมีอะไรกับเธอไปตั้งสามรอบ ยังไม่อิ่มอีกเหรอ”

“หึ ฉันยังอยากได้อีกนี่ คุณรีบส่งเธอกลับบ้านแล้วมาหาฉันสิ”

“ยัยตัวแสบ เดี๋ยวเธอขับรถตามมานะ เราค่อยทำกันบนรถ”

“หึ คนบ้า!”

ไม่นานนักเสียงจูบดูดดื่มก็ดังมาจากลำโพง

สวี่ลู่กดวางสายด้วยมือสั่นเทา

เธอมองเค้กตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกพะอืดพะอม คลื่นไส้ขึ้นมา

ราวกับมีบางสิ่งกระชากหัวใจของเธอ บีบรัดจนเธอใจสั่น มึนงง อึดอัดไปทั้งตัว

เธอถือส้อมเอาไว้ พลางทิ่มป้ายช็อกโกแลตที่เขียนว่า ‘สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า’ บนเค้กจนเละเทะไม่มีชิ้นดี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฟู่เซินก็เดินกลับมา

เขามองเค้กตรงหน้าสวี่ลู่ที่ถูกกินไปเพียงไม่กี่คำ ก่อนจะมาหยุดสายตาบนใบหน้าเล็กอันซีดเซียวของเธอ หัวใจพลันกระตุกวูบ

“ทำไมสีหน้าไม่ค่อยดีเลยล่ะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า เดี๋ยวผมพาคุณไปหาหมอนะ”

น้ำเสียงของชายหนุ่มร้อนรนมาก ทว่าสวี่ลู่ก็หันหน้าหนีเพราะไม่อยากมองใบหน้าจอมปลอมของเขา

“ได้ยินคำพูดน่าสะอิดสะเอียนบางอย่างเข้าก็เลยไม่ค่อยอยากกินแล้ว”

“ได้ยินเหรอ” ฟู่เซินขมวดคิ้วแน่น ร้อนรนจนแทบทนไม่ไหว

“คุณไม่อยากรู้หรอก” สวี่ลู่ดวงตาแดงก่ำ

ฟู่เซินจับต้นชนปลายไม่ถูก เขาลุกขึ้นหมายจะเข้าไปกอดสวี่ลู่ แต่กลับถูกเธอเบี่ยงตัวหลบ

สวี่ลู่ลุกขึ้นก้าวยาว ๆ ออกจากร้านเค้กไป ก่อนจะเข้าไปในรถแท็กซี่คันหนึ่งทันที พร้อมส่งสัญญาณให้คนขับรถมุ่งหน้ากลับไปที่บ้าน

“ลู่ลู่ รอผมด้วย!”

ฟู่เซินเห็นว่ารั้งรถแท็กซี่เอาไว้ไม่ทันจึงรีบขึ้นรถเบนท์ลีย์ขับตามรถแท็กซี่ไป

สวี่ลู่นั่งอยู่บนเบาะหลัง สายตามองไปยังกระจกมองหลัง

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าช่างน่าขำสิ้นดี

รถเบนท์ลีย์ขับจี้ตามรถแท็กซี่ ส่วนรถเบนซ์ G-Class สีชมพูก็ขับจี้ตามรถเบนท์ลีย์

หลังจากเข้ามาในเขตคฤหาสน์ พอสวี่ลู่ออกจากรถแท็กซี่ ฟู่เซินลงจากรถตามมา รีบคว้ามือของเธอเอาไว้ด้วยความร้อนรน

“ลู่ลู่ คุณโมโหเรื่องอะไร”

“เพราะเมื่อกี้ผมไปจัดการเรื่องรถ ไม่ได้อยู่กินเค้กเป็นเพื่อนคุณเหรอ”

สวี่ลู่เงยหน้าขึ้นจ้องเขาเขม็ง

ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวลและโทษตัวเอง ทว่ากลับไม่มีความหวาดกลัวหลังจากการแอบนอกใจเลยแม้แต่น้อย

“อืม”

ฟู่เซินถอนหายใจ

“ผิดที่ผมจัดการได้ไม่ดีเอง วันหลังถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ต่อให้รถถูกชนจนเละ ผมก็จะอยู่กับคุณให้ได้”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจับมือของสวี่ลู่ขึ้นมา เอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง

“เมื่อกี้ผู้ช่วยโทรศัพท์มาบอกว่ามีลูกค้าคนสำคัญพลัดตกจากตึก อาการสาหัสเป็นตายเท่ากัน ผมต้องรีบไปดูสักหน่อย ลู่ลู่ คุณอนุญาตไหม”

สวี่ลู่ขมวดคิ้ว เธอจับสังเกตได้อย่างเฉียบแหลมว่าบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจนใจของเขานั้นมีแววตาแห่งความคาดหวังและตื่นเต้นอยู่

รีบร้อนอยากไปตามนัดขนาดนี้เลยเหรอ

ถึงกับแต่งเรื่องโกหกว่าลูกค้าตกตึกขึ้นมาได้

สวี่ลู่กระตุกมุมปาก เธอขี้เกียจจะแฉเขา จึงแค่ตอบอืมเรียบ ๆ

เธอเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ทว่าพอถึงหน้าประตูกลับไม่ได้เดินเข้าไป

แต่เดินตรงไปยังลานจอดรถที่อยู่ด้านข้างแทน เธอมองคนสองคนบนรถเบนซ์ G-Class สีชมพูกำลังกอดจูบกันอย่างดูดดื่ม

ภายในรถ เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์นัยน์ตาหยาดเยิ้ม

“ถุงน่องตาข่ายสีดำนี่ฉันตั้งใจใส่มาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลย ข้างในไม่ได้ใส่อะไรด้วย ผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ฉันรู้ว่ารสนิยมเรื่องบนเตียงของคุณยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

นัยน์ตาสีดำของฟู่เซินเอ่อล้นไปด้วยความยินดีอย่างบ้าคลั่ง เขาสอดมือเข้าไปใต้ชายกระโปรงของหญิงสาวอย่างรอไม่ไหว พลางน้ำเสียงแหบพร่า

“คืนนี้กะจะรีดน้ำฉันให้หมดตัวเลยหรือไง รอไม่ไหวแล้ว ฉันเข้าไปก่อนละ”

เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์กดมือของเขาไว้ เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการอันไม่รู้จักพอของฟู่เซิน ริมฝีปากสีแดงสดของเธอก็ยกสูงขึ้น

“เปลี่ยนที่เถอะค่ะ คุณชอบริมทะเลสาบไม่ใช่เหรอ”

ฟู่เซินยกยิ้มมุมปาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

“คืนนี้เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ”

“พรุ่งนี้คุณต้องอยู่ฉลองวันเกิดกับฉันไม่ใช่เหรอ ถือซะว่าเป็นรางวัลของคุณก็แล้วกัน” เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ขยิบตาอย่างซุกซน

ไม่นานรถเบนซ์ G-Class สีชมพูก็สตาร์ตเครื่อง ขับออกจากลานจอดรถชั้นใต้ดิน

จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของสวี่ลู่ก็สั่นเตือนขึ้นมา เธอได้รับข้อความวีแชตจากฟู่เซินข้อความหนึ่ง

พอกดเปิดดูก็พบว่าเป็นโลเคชันของริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง