8

​“พอจะรู้ที่ดื่มดีๆ บ้างไหม?”

เขาเอ่ยถามขึ้นหลังจากจบมื้ออาหารอันแสนอร่อยและประทับใจแล้ว ตลอดเวลาเขาชวนเธอคุย ไม่มีสีหน้าเย็นชาใส่ ไม่มีคำพูดค่อนแคะเธอ คริมาคิดถึงวันเวลาเก่าๆ ของเธอกับเขา ยามที่เขาเป็นกริชดนัยคนนี้ เขาก็ช่างน่ารักเหลือเกิน น่ารักจนเธอหลง...

​หญิงสาวแอบหยิกตัวเองแบบเรียกสติ ว่าเธอไม่ควรจะถลำหัวใจลงไปอีกแล้ว พอแล้วนะคริมา แค่นี้ก็แปลบใจมากแล้ว

​การที่เธอทำทุกอย่างเพื่อเขาอย่างเต็มที่ มันก็เหมือนไถ่โทษในสิ่งที่มารดากับเธอได้ทำให้ชีวิตของเขาต้องรวนเซ พลัดถิ่นไกลบ้าน ออกจากบ้านไปถึงหกปี

​“เดี๋ยววี่หาให้นะคะ อากริชชอบแบบไหนคะ บอกมาได้เลยค่ะ”

​“ที่เงียบๆ หน่อย คนไม่พลุกพล่านมาก อาชอบที่จะนั่งดื่มฟังเพลง ไม่ชอบที่เอะอะอึกทึก”

​“ได้ค่ะ”

​เธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา นั่งก้มหน้าก้มตากับมันสักพักหนึ่ง ก็บอกเสนอเขาว่ามีที่ไหนบ้างให้เขาเลือก กริชดนัยถามว่าเธอดื่มเป็นไหม? คริมาผู้ดื่มสาเกไปแล้วแค่สองแก้วจากการกินโอมากาเสะ ก็สั่นหน้า

​“พอได้ แต่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ค่ะ”

​“แต่เย็นนี้ยังไงก็ต้องดื่มกับอา ฉลองยังไงล่ะ”

​เขามองเธอด้วยนัยน์ตาเป็นประกายวาวระยับ นัยของสายตานั่น ทำให้คริมาแก้มแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

​เขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอนะคริมา ก่อนหน้านี้เขาไม่ชอบเธอด้วยซ้ำ

​บอกตัวเองไว้แบบนั้น แต่ใจก็เต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

​“ก็...แล้วใครจะขับรถล่ะคะ”

​“อาไม่ดื่มเยอะมากหรอก แค่ไม่กี่แก้ว พอขับรถได้ เราไปที่ร้านนั้นกันก็ได้ ใกล้บ้านดีจะได้ไม่ต้องขับรถไกลมาก”

​“ค่ะ”

คริมารับคำเขา แล้วพอเขาจ่ายเงินแล้วเรียบร้อย ทักทายเจ้าของร้านที่รู้จักกันอีกพักหนึ่ง เขากับเธอก็พากันมายังร้านที่เธอแนะนำเขา

​คริมานั้นจริงแล้วไม่ได้เป็นคนชอบเที่ยวกลางคืน แต่ที่เธอพอจะแนะนำเขาได้เพราะอาศัยดูข้อมูลจากกูเกิ้ลนั่นแหละ พอมาถึงสถานที่จริงๆ แล้วก็ตื่นตาไม่น้อย แล้ววันนี้มีศิลปินคนโปรดของเธอมาแสดงให้ชมด้วย

​เธอร้องเพลงคลอไปกับเพลงที่ศิลปินกำลังร้องอยู่บนเวที เสียงเล็กๆ ของเธอฟังไพเราะอย่างคาดไม่ถึงสำหรับกริชดนัย เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคริมา นัยน์ตาของเธอช่างสดใส เธอเป็นคนสวยน่ารักในตอนอายุวัยแรกแย้ม มาถึงตอนนี้คริมาเป็นคนสวยเปี่ยมเสน่ห์มากคนหนึ่ง

​เสน่ห์ของเธอกำลังทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง ด้วยบรรยากาศที่เขาพูดจาดีกับเธอมาตลอดช่วงบ่ายจนถึงตอนนี้ มันก็ทำให้กริชดนัยเกือบวอกแวก กับสิ่งที่ตนเองกำลังจะยื่นข้อเสนอให้กับหญิงสาวในคืนนี้

​เขารินเหล้าให้กับตัวเอง แล้วรินให้กับคริมา ทางนั้นที่ดูการแสดงฟังเพลงก็เผลอยกแก้วเครื่องดื่มเข้าไปจิบด้วย กริชดนัยดูเธอดื่มไปเรื่อยๆ แล้วรินเติมให้เธอเพิ่มอีก

​ส่วนตัวเขานั้นซัดเหล้าเพียวๆ ไปแล้วสองแก้ว เริ่มตึงๆ และถึงเวลาที่เขาจะต้องคุยกับเธอให้จริงจัง เขาแตะมือของคริมาแล้วจับมันมาไว้ในอุ้งมือเขา คริมาหันขวับมามองเขา เธอกะพริบตาและมองเขาด้วยสายตาฉงน ที่จู่ๆ เขาก็ทำแบบนี้กับเธอ สัมผัสใกล้ชิดโดยไม่คาดคิดนั้นทำให้เธอทั้งตกใจ และรู้สึกอ่อนไหวไปพร้อมกัน

​เธอทำท่าจะดึงมือออก แต่เขากลับจับมันไว้แน่น และบีบมัน กริชดนัยยิ้มใส่ตาเธอรอยยิ้มของเขาทำให้เธอถึงกับตะลึงไปชั่วครู่ด้วยเสน่ห์ของเขา

​“เอ่อ...อากริช”

เธอหลุบตามองมือของเขาที่จับมือของเธอไว้ เป็นเชิงบอกใบ้ให้เขาปล่อยเธอ แต่กริชดนัยไม่ปล่อย เขาหรี่ตาลงแล้วเอ่ยออกมาเสียงนุ่ม

​“ทำไม อาจับมือวีวี่ไม่ได้หรือ รังเกียจ? หรือว่ายังไง”

​“คนที่รังเกียจวี่น่ะ อากริชต่างหากล่ะคะ”

เธอเอ่ยแย้ง แล้วเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยเอื้อนออกมาเสียงสั่นเล็กน้อย

​“อากริชแสดงความรังเกียจ และเกลียดวี่ตั้งแต่ที่ก้าวมาเหยียบที่นี่แล้ว...”

​“หึๆ รู้ตัวเหมือนกันหรือ ว่าเธอกับแม่ของเธอ คือคนที่ทำให้ฉันเกลียด”

​“ค่ะ”

น้ำเสียงนั้นอ่อนพร่า ยอมจำนน ไหนจะหน้าตาที่เศร้าสร้อยน่าสงสารนั้นทำให้กริชดนัยใจแกว่ง และเกือบที่จะยกเลิกความคิดของตน

​ก็แค่เกือบ...

​“ยอมรับแบบนี้...ก็ดี...วี่รู้ใช่ไหมว่า พี่กานต์ให้อะไรวี่ไว้ และวี่จะต้องอยู่กับอาไปจนถึงอายุ 25 ห้ามไปไหน”

​“ระ รู้ค่ะ”

ความหมายของเธอนั้น คือรู้แค่เรื่องที่เขาได้ปกครองเธอ ส่วนเรื่องอื่นนั้นๆ คริมาไม่ได้รู้เรื่องเลยสักนิด ว่ามีเงื่อนไขอะไรเพิ่มเติมอีกในพินัยกรรมของกานต์เอก

​“อ้อ...เพราะรู้เลยทำดีกับอาใช่ไหม?”

หนนี้กริชดนัยรู้ว่า เขาคิดถูกแล้วล่ะ ที่ไม่ให้อภัยเธอและยังมุ่งมั่นที่จะชำระแค้นเอากับยัยตัวร้ายนี่

​“ค่ะ”

น้ำเสียง สายตาและแรงบีบที่มือ ทำให้คริมารู้สึกเจ็บไปจนถึงหัวใจ เธอก้มหน้าลงงุดน้ำตาของเธอกำลังเอ่อคลอ

​เธอเสียใจ น้อยใจเหลือเกิน ที่ทำดีกับเขาเท่าไหร่ เขาก็ยังไม่จางความโกรธแค้นเลยสักนิด แต่ไม่เป็นไร คริมาเป็นคนพยายาม เป็นนักสู้เสมอ...เธอเฝ้าบอกกับตนเอง ถ้าเขายังโกรธ เธอก็จะหาวิธีทำให้เขาหายโกรธ ถ้าเขายังเกลียด เธอก็จะทำให้เขาหายเกลียดเธอได้บ้าง

​“หึๆ อามีข้อเสนอที่วี่จะต้องทำให้กับอา ตลอดเวลาที่วี่จะต้องอยู่ภายใต้การปกครองของอา แล้ววี่จะได้ตามที่พี่กานต์จะให้ ถ้าไม่อย่างนั้นอาก็จะไม่ให้กับวี่ ต่อให้ทนายจารึกมาขอร้องอาก็ไม่ทำให้ และวี่คงจะต้องเหนื่อยฟ้องร้องเอา ถ้าไม่รับข้อเสนอของอา”

​“โอ...”

ถ้อยคำนั้นทำให้คริมาตัวสั่นนิดๆ เธอเบิกตาโตมองเขา กริชดนัยกระชากเธอเข้าไปในอ้อมแขนเขาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ทำให้คริมาเซเข้าไปสู่อ้อมกอดเขา ใจของเธอเต้นระทึกกับความใกล้ชิดเกินคาดนั้น เธอยันอกเขาไว้ ตอนนี้เธออยู่บนตักเขา กริชดนัยตัวโตมากจนเธอรู้สึกตัวเล็กกระจ้อยร่อยในอ้อมแขนนี้

​เหมือนกับว่าเธอกลายเป็นตุ๊กตาแก้วที่อยู่ในเงื้อมมือของยักษ์ที่พร้อมจะบีบให้เธอแตกสลาย

​เธอมองเขาอย่างขลาดกลัว ขณะที่กริชดนัยมองเธอด้วยนัยน์ตาคุกคาม โกรธขึ้ง

​“ยอมเป็นเมียอา ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน วีวี่”

​คริมารู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบเอาหนักๆ ที่หัว...เมื่อเขาเอ่ยถ้อยคำนั้นจบลง พร้อมกับริมฝีปากได้รูปที่ฉกวูบมาที่ริมฝีปากอิ่มที่เผยอแย้มของคริมา