Share

ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว
ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว
Author: ซีซีโหย่วอวี๋

บทที่ 1

Author: ซีซีโหย่วอวี๋
หลินซีอินรู้สึกแปลกใจว่าเมื่อคืนเผยมู่เหยี่ยเป็นบ้าอะไร ถึงได้ทรมานเธอบนเตียงขนาดนั้น

แต่เช้าวันนี้ เธอก็ได้รู้สาเหตุ

น้องชายสามีของเธอกำลังจะหมั้นหมาย

และคู่หมั้นก็คือรักแรกในดวงใจของเผยมู่เหยี่ยผู้เป็นสามีของเธอ

พูดง่าย ๆ ก็คือ หญิงในดวงใจที่เผยมู่เหยี่ยรักแต่ไม่อาจครอบครอง กำลังจะแต่งงานกับน้องชายแท้ ๆ ของเขานั่นเอง

ช่างน่าตื่นเต้นอะไรเช่นนี้

เมื่อนึกถึงตอนที่เผยมู่เหยี่ยบีบเอวเธอไว้แน่นเมื่อคืน นัยน์ตาแดงก่ำ กระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง เธอก็พลันรู้สึกตลกร้ายสิ้นดี

หลินซีอินเดินลงมาข้างล่าง เผยมู่เหยี่ยก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะออกจากบ้าน

ส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ทำให้ชายหนุ่มมีกลิ่นอายความกดดันแผ่ออกมาโดยธรรมชาติ

การอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน ทำให้ผู้คนมักจะมองข้ามหน้าตาของเขา แล้วไปจดจ่อกับออร่าอันทรงพลังบนตัวเขาเสียมากกว่า

แต่แท้จริงแล้ว เผยมู่เหยี่ยมีใบหน้าที่หล่อเหลา ต่อให้เขาจะดูเย็นชาและเคร่งขรึม ก็ไม่อาจปกปิดความจริงที่ว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามไปได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีช่วงไหล่กว้างและเอวสอบ รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม เรียวขาทั้งสองข้างถูกห่อหุ้มด้วยเนื้อผ้าชั้นดี ขับเน้นให้เห็นถึงพละกำลังและความแข็งแกร่ง

หลินซีอินรู้มาตั้งนานแล้วว่า คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเผยผู้นี้เป็นคนหนักแน่น เคร่งขรึม และสำรวมตนอยู่เสมอ

ราวกับว่าบนโลกใบนี้ ไม่มีเรื่องใดที่จะสามารถสั่นคลอนอารมณ์ของเขาได้

ยกเว้นเพียงแค่ รักแรกคนนั้น…

หลินซีอินพยายามข่มความขมขื่นในใจลงไป ไม่มองหน้าเขา แล้วเดินตรงไปยังห้องอาหาร

นัยน์ตาสีดำขลับของเผยมู่เหยี่ยกวาดมองเรือนร่างของเธอรอบหนึ่ง จากนั้นก็หลุบตาลงจัดระเบียบกระดุมแขนเสื้อ แล้วหันหลังเดินออกจากบ้านไป

ทั้งสองคนไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาเลย

เมื่อได้ยินเสียงปิดประตู หลินซีอินก็ยิ้มขมขื่น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองจะสามารถยอมรับชีวิตคู่แบบ “เคารพซึ่งกันและกันแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง” นี้ได้

ทว่าเธอกลับควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้ และค่อย ๆ ถลำลึกตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ไปทีละน้อย

เธอทานอาหารเช้าอย่างไม่รู้รสชาติ แววตาเลื่อนลอย

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอรับสายแล้วลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

จนกระทั่งตกบ่าย หลินซีอินก็ยุ่งอยู่กับงานในสถาบันวิจัยจนเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

เธอเข้าขากับหลี่อวิ๋นซีที่เป็นคู่หูคนก่อนได้เป็นอย่างดี ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงถูกสั่งย้ายไป ส่วนอาจารย์อู๋ที่เพิ่งมาใหม่ก็ไม่ถนัดเรื่องข้อมูลพวกนี้เอาเสียเลย

เธอต้องทำงานของสองคนด้วยตัวคนเดียว บวกกับมีเรื่องให้คิดในใจ ก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยมากขึ้นไปอีก

พอยุ่งจนเสร็จแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ถึงได้เห็นว่าเผยมู่เหยี่ยส่งข้อความมา มีเพียงคำสั้น ๆ อย่างเย็นชาว่า : ตอนเย็นกลับบ้านต้นตระกูล

หลินซีอินเดาว่า คงจะประกาศเรื่องงานแต่งงานของเผยอวิ๋นชิงและหมิงชิงหว่านแล้ว

เผยอวิ๋นชิงเป็นน้องชายต่างมารดาของเผยมู่เหยี่ย

ส่วนหมิงชิงหว่าน ก็คือรักแรกที่เผยมู่เหยี่ยเฝ้าคะนึงหาไม่เคยลืมนั่นเอง

พี่น้องสองคนตกหลุมรักผู้หญิงคนเดียวกัน

งานเลี้ยงครอบครัวคืนนี้... คงจะครึกครื้นน่าดู

เมื่อหลินซีอินมาถึงบ้านใหญ่ตระกูลเผย พอกำลังจะเดินเข้าบ้าน ก็เหลือบไปเห็นเผยมู่เหยี่ยและหมิงชิงหว่านตรงหัวมุม

ระยะห่างค่อนข้างไกล จึงไม่ได้ยินว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน

แต่เธอเห็นเผยมู่เหยี่ยยื่นถุงของขวัญใบหนึ่งส่งไปให้

รอยยิ้มบนใบหน้าของหมิงชิงหว่านนั้นช่างดูมีความสุขและหอมหวานเหลือเกิน

เธอเงยหน้าที่มีใบหน้าบอบบางและงดงามขึ้น บนใบหน้านั้นมีความน่าทะนุถนอมและอ่อนหวานชวนมองอย่างที่หลินซีอินมักจะเห็นเป็นประจำ

ส่วนเผยมู่เหยี่ย จากมุมนี้สามารถมองเห็นใบหน้าด้านข้างของเขา สันจมูกโด่งเป็นสัน กรามคมชัด มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มแบบที่ไม่มีวันปรากฏให้เห็นเลยเวลาที่เขาอยู่กับเธอ

หัวใจดวงนี้ราวกับถูกจับแช่ลงในน้ำกรดในชั่วพริบตา ทั้งขมขื่นและปวดร้าว

หลินซีอินจิกเล็บลงบนฝ่ามือของตัวเอง ดึงสายตากลับมา แล้วก้าวขาเดินขึ้นบันได

ส้นรองเท้ากระทบกับขั้นบันไดหินจนเกิดเสียงดังขึ้นแผ่วเบา

เผยมู่เหยี่ยมองตามเสียง รอยยิ้มที่มุมปากเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เย็นชาและใบหน้าที่เคร่งขรึม

หลินซีอินมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่เหลียวแล ยกมือขึ้นเปิดประตู

เผยมู่เหยี่ยเบี่ยงตัวทำท่าจะเดินออกไป

หมิงชิงหว่านเรียกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่มู่เหยี่ย พรุ่งนี้บ่ายพี่มีเวลาว่างไหมคะ? อวิ๋นชิงเขาต้องไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา พี่ช่วยไปโรงพยาบาลสัตว์เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

เผยมู่เหยี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “พรุ่งนี้บ่ายฉันมีประชุม... เดี๋ยวขอดูก่อนนะ เข้าบ้านไปก่อนเถอะ ข้างนอกมันหนาว”

หมิงชิงหว่านส่งยิ้มให้ “พี่มู่เหยี่ยเข้าไปก่อนเถอะค่ะ ฉันขอโทรหาอวิ๋นชิงหน่อย”

พอมองดูเผยมู่เหยี่ยเดินจากไป หมิงชิงหว่านก็ยกมุมปากขึ้น ในรอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความมั่นใจและมุ่งมาดปรารถนาอย่างแรงกล้า

หลินซีอินเพิ่งจะเดินเข้ามาในห้อง ก็ได้ยินเสียงค่อนขอดดังขึ้น

“มากินข้าวที่บ้าน ยังต้องให้คนเชิญแล้วเชิญอีก จะวางมาดใหญ่โตไปถึงไหน? เธอเป็นสะใภ้ตระกูลเผยนะ ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่าเธอเป็นบรรพบุรุษตระกูลเผยเสียอีก! แต่งงานแล้วก็ไม่รู้จักอยู่บ้านปรนนิบัติสามีเลี้ยงลูก ซักผ้าทำกับข้าว ยังจะออกไปเสนอหน้าข้างนอกอีก ใช้ได้ที่ไหนกัน!”

หลินซีอินเงยหน้ามองไป โจวอวี้ซู่ผู้เป็นแม่เลี้ยงของเผยมู่เหยี่ยนั่งอยู่ตรงนั้น ท่าทางดูสง่างามหรูหราและมีราศีไม่ธรรมดา

ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับเย้ยหยันถากถาง โอหังและจองหองยิ่งนัก

ตระกูลเผยเป็นตระกูลใหญ่มีธุรกิจมากมาย หลังจากที่นายท่านจากไป ก็ได้เผยมู่เหยี่ยเป็นคนคอยแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้ไว้

โจวอวี้ซู่เป็นแม่เลี้ยง ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเผยมู่เหยี่ยตึงเครียด แน่นอนว่าย่อมหวังให้สมบัติของตระกูลเผยตกเป็นของลูกชายตัวเองทั้งหมด

เธอไม่ชอบเผยมู่เหยี่ย และยิ่งไม่ชอบหลินซีอินมากขึ้นไปอีก

ปีนั้นนายท่านเป็นคนจัดการให้เผยมู่เหยี่ยแต่งงานกับหลินซีอิน ทุกคนต่างก็มองว่าตระกูลหลินไม่คู่ควรกับตระกูลเผยเลยสักนิด

มีเพียงโจวอวี้ซู่ที่รู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้ดีแล้ว

คนที่เผยมู่เหยี่ยแต่งงานด้วยยิ่งฐานะต่ำต้อยเท่าไหร่ วันข้างหน้าหากเผยอวิ๋นชิงหาภรรยาที่ฐานะทัดเทียมกัน โอกาสชนะก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น

สำหรับว่าที่คู่หมั้นของลูกชายคนปัจจุบันนี้ โจวอวี้ซู่รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ตระกูลหมิงมีลูกชายสองคน และมีลูกสาวเพียงคนเดียว จึงตามใจอย่างถึงที่สุด

พี่ชายทั้งสองคนของหมิงชิงหว่านก็ดีกับเธอมาก ซึ่งในอนาคตก็จะกลายเป็นกำลังเสริมให้กับเผยอวิ๋นชิงได้เช่นกัน

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันเช่นนี้ หลินซีอินก็ยิ่งไร้ค่าไร้ราคา เวลาที่ไม่มีใครอยู่ โจวอวี้ซู่จึงยิ่งทำตัวกำเริบเสิบสานกับเธออย่างไม่เกรงใจใคร

ทว่า เธอเพิ่งจะพูดจบ เผยมู่เหยี่ยก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของหลินซีอิน

เขายกมือขึ้น ฝ่ามือทาบลงบนแผ่นหลังระดับเอวของหลินซีอิน น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยว่า “มายืนทำอะไรตรงนี้? เข้าไปสิ”

หลินซีอินเบี่ยงตัวหลบมือของเขา เปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไปข้างใน

มือใหญ่ของเผยมู่เหยี่ยกำหมัดแน่น จนเห็นข้อต่อกระดูกชัดเจน

โจวอวี้ซู่ลุกขึ้นยืน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมาะสม “มู่เหยี่ยมาแล้วเหรอ รีบเข้ามาสิ ใกล้จะได้เวลาทานข้าวแล้ว”

เผยมู่เหยี่ยเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทำไมคุณถึงมาอยู่ในห้องนั่งเล่นล่ะ? ไม่ใช่ว่าควรจะอยู่ในห้องครัวหรอกหรือ? ในเมื่อแต่งงานเข้ามาในตระกูลเผยของผมแล้ว ก็ต้องปรนนิบัติสามีเลี้ยงดูลูก ซักผ้าทำกับข้าวไม่ใช่หรือไง”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 406

    ในหัวของเขานึกถึงได้แค่เผยมู่เหยี่ย แต่เขากลับเลือกที่จะเงียบ ไม่พูดอะไรออกมาเลย เขารับรู้ได้ว่าหลินซีอินมองเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน เพื่อนสนิท หรือไม่ก็น้องชายคนหนึ่ง แต่ไม่มีวันเป็นคนรักได้ เกิดมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกชอบใครสักคน จะให้ถอดใจยอมแพ้ไปง่าย ๆ คงเป็นไปไม่ได้ สำหรับเขาในตอนนี้ ขอแค่ได้อยู่เคียงข้างเธอ... เท่านี้ก็พอใจแล้ว วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ในที่สุดเซียวรั่วอีก็มีเวลาว่างเสียที เธอชวนฉือเทียนหลินไปทานข้าวที่ร้านอาหารกับสองแม่ลูกหลินซีอิน บนโต๊ะอาหาร เซียวรั่วอีดูไม่ค่อยเจริญอาหารนัก เมนูโปรดที่คีบมาใส่จาน เธอเขี่ยกินไปได้แค่สองสามคำก็กลืนไม่ลงแล้ว “เป็นอะไรไป เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า” หลินซีอินคีบเนื้อปลาให้เธออีกชิ้น: “ปลาจานนี้ทำออกมาดีเลยนะ เนื้อนุ่มมาก ลองชิมดูสิ” เซียวรั่วอีส่ายหน้า: “ไม่อยากกินเลย” หลินซีอินจึงต้องคีบเนื้อปลากลับมาใส่จานตัวเอง: “สงสัยจะเหนื่อยจัด สัปดาห์นี้เธอบินไปหลายที่เลยใช่ไหม” “บินไปตั้งสามประเทศน่ะ” เซียวรั่วอีตอบ: “ธุรกิจในประเทศทำยากแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปลุยตลาดต่างประเทศ” ฉือเทียนหลินตักน้ำซุปให้

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 405

    หากเป็นเมื่อสามปีก่อน ถ้ามีคนมาเอ่ยปากชมฉือเทียนหลินแบบนี้ หลินซีอินคงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด แต่ตอนนี้ เธอถึงกับเถียงไม่ออก ผู้ชายอย่างฉือเทียนหลิน วางตัวเก่งเกินไปจริง ๆ หลังจากทานข้าวเสร็จ เขาก็อยู่เล่นเกมเป็นเพื่อนเจ้าก้อนแป้งน้อย รอจนกล่อมเด็กน้อยเข้านอนเสร็จสรรพ ฉือเทียนหลินถึงค่อยเอ่ยปากขอตัวกลับ เรื่องพวกนี้ ตลอดช่วงเวลาสามปีที่อยู่ต่างประเทศ เขาทำบ่อยเสียจนคุ้นชินและเชี่ยวชาญไปนานแล้ว เมื่อหลินโย่วสิงหลับไป หลินซีอินจึงเดินมายืนส่งเขาที่โถงทางเดินหน้าประตู “คืนนี้ทำให้คุณต้องสิ้นเปลืองแล้ว” หลินซีอินเอ่ย: “ไว้วันหลังฉันเลี้ยงข้าวคุณคืนนะ” “ไม่ต้องวันหลังหรอก” ฉือเทียนหลินว่า: “ไอ้คำว่าไว้วันหลัง หรือไว้คราวหน้าน่ะ มันก็แค่คำพูดหลอกกันทั้งนั้นแหละ”หลินซีอินหัวเราะเบา ๆ: “งั้นคุณก็ลองว่ามาสิคะว่าวันไหนดี” ฉือเทียนหลินตอบ: “ลองถามเซียวรั่วอีดูสิว่าเธอว่างวันไหน จะได้มาทานด้วยกัน” หลินซีอินชอบการคบหากันแบบนี้มาก มันทำให้เธอรู้สึกสบายใจ เธอยังคงระบายยิ้ม: “ตกลงค่ะ” เหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอยินดีเป็นเพื่อนกับฉือเทียนหลิน และยอมให้เขาเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของเธอก็ค

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 404

    หลินซีอินกำลังขับรถ โทรศัพท์วางอยู่บนแท่นยึด เธอไม่ได้ใส่หูฟัง จึงกดรับสายและเปิดสปีกเกอร์โฟนทันที “ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ?” เสียงของฉือเทียนหลินดังมาจากโทรศัพท์ น้ำเสียงของเขาสบาย ๆ เป็นธรรมชาติ แฝงไปด้วยความสนิทสนมคุ้นเคย เผยมู่เหยี่ยตวัดสายตาเย็นเยียบมองไป บนหน้าจอแสดงชื่อที่บันทึกไว้ว่าเป็นฉือเทียนหลินจริง ๆ “กำลังกลับน่ะ” หลินซีอินตอบ: “มีอะไรหรือเปล่า?” “ผมกำลังไปรับโยวโยว” ฉือเทียนหลินบอก: “สั่งอาหารร้านโปรดของคุณไว้ให้แล้วนะ เดี๋ยวเขาจะไปส่งให้ที่บ้าน” หลินซีอินเงียบไปสองวินาที ก่อนจะตอบ: “โอเค” เพราะมีเผยมู่เหยี่ยนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอจึงไม่สะดวกจะพูดอะไรมากนัก ฉือเทียนหลินพูดต่อ: “คุณคงถึงบ้านก่อน อาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วรอผมกับโยวโยวกลับไปกินข้าวนะ”หลินซีอินขานรับอีกคำ ปลายสายบอกลาแล้ววางไป การสนทนาสิ้นสุดลง ภายในรถกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หัวใจของเผยมู่เหยี่ยราวกับถูกใครบางคนบีบเค้นอย่างแรง ฉือเทียนหลินกับหลินซีอินตกลงแล้วเป็นอะไรกันแน่? ทำไมพวกเขาถึงได้สนิทสนมกันถึงเพียงนี้? เขาสามารถไปบ้านเธอ รับลูก สั่งอาหาร แถมยังไปร่วมโต๊ะกินข้าวที่นั่นได้อย่างตามใจชอ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 403

    ถึงจะไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรไปบ้าง แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาหลินซีอินทันที หลินซีอินเพิ่งเดินมาถึงตึกหอพัก พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของเขาก็กดรับสาย “อินอิน” เผยมู่เหยี่ยเรียกเธอ: “เมื่อกี้เจอลู่จั่วฝานใช่ไหม อย่าไปสนใจเขาเลย หมอนั่นมันประสาท ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร คุณอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ ได้ไหม” “ไม่มีอะไรหรอก” น้ำเสียงของหลินซีอินราบเรียบ: “ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันวางสายล่ะนะ” “อินอิน ผมพูดจริงนะ ถ้าเขาพูดอะไรไม่ดีออกไป ผมขอโทษแทนเขาด้วย...” “ไม่หรอก” หลินซีอินยิ้มบาง ๆ: “ความจริงสิ่งที่เขาพูดมาก็มีเหตุผลนะ พวกคุณต่างก็มีงานรัดตัว ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาเสียเวลากับฉันเลย” พูดจบหลินซีอินก็ชิงตัดสายไป พอเผยมู่เหยี่ยได้ยินแบบนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าคำพูดของลู่จั่วฝานคงจะฟังสวนหูแค่ไหน เขาโมโหจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลินซีอินก็เจอทางตันอยู่แล้ว เขายังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงให้เธอยอมใจอ่อน แล้วลู่จั่วฝานยังจะมาสร้างเรื่องวุ่นวายให้อีกในเวลาแบบนี้ เพราะทนความโมโหไม่ไหว เขาจึงส่งข้อความไปด่าลู่จั่วฝานอีกยกใหญ่ พร้อมสั่งให้อีกฝ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 402

    หลินซีอินขมวดคิ้ว “ก็บอกแล้วไงว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด” ลู่จั่วฝานเอ่ยขึ้น: “ผมเองก็เพิ่งมารู้ทีหลังว่าคนที่มู่เหยี่ยชอบคือคุณ ตอนนั้นผมมีอคติกับคุณไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ” “ช่างเถอะค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว” หลินซีอินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย: “คุณยังมีธุระอื่นอีกไหมคะ” ช่วงนี้เธอยุ่งมาก กลางคืนต้องค้นคว้าหาข้อมูล กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปค่อนคืนแล้ว ตอนพักเที่ยงเธอมีเวลาพักผ่อนแค่ครึ่งชั่วโมง จึงไม่อยากมาเสียเวลากับลู่จั่วฝาน “มี” ลู่จั่วฝานมองออกว่าเธอเริ่มรำคาญ: “ในฐานะเพื่อนสนิทของเผยมู่เหยี่ย ผมอยากถามหน่อยว่าตอนนี้คุณคิดยังไงกันแน่ มู่เหยี่ยชอบคุณ เรื่องเมื่อก่อนก็แค่เข้าใจผิด ตอนนี้ก็ปรับความเข้าใจกันแล้ว พวกคุณจะกลับมาแต่งงานกันใหม่เมื่อไหร่” หลินซีอินยิ้มบาง ๆ: “ฉันยังไม่มีความคิดที่จะกลับไปแต่งงานกับเขาค่ะ” ลู่จั่วฝานอยากจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ แต่พอเห็นป้ายห้ามสูบบุหรี่ก็ต้องข่มใจไว้ เขาพูดขึ้นว่า: “ผมล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างมู่เหยี่ย คุณไปรังเกียจเขาตรงไหน แล้วตอนแรกคุณจะแต่งงานกับเขาทำไม ในเมื่อตอนนี้เขายังรักและลืมคุณไม่ได้ แล้วคุณจะมามัวเล่นแง่

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 401

    ข้างกายลู่จั่วฝานมีหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเดินคู่มาด้วย รูปร่างของเธอสูงโปร่ง บุคลิกโดดเด่นสะดุดตา มองดูแล้วน่าจะเป็นเด็กที่เรียนเต้นมา ตอนนั้นหลินซีอินกำลังเดินกลับจากโรงอาหาร โดยมีอู๋ซินเยว่และลี่สิงจือเดินขนาบข้าง อู๋ซินเยว่ถูกหลินซีอินดึงตัวมาทำงานในนามของสตูดิโอ ถึงแม้ก่อนหน้านี้อู๋ซินเยว่จะพลาดโอกาสไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ความเป็นมืออาชีพของเธอก็เป็นสิ่งที่ไม่มีใครกังขา ประกอบกับความสัมพันธ์อันดีระหว่างเธอกับหลินซีอิน ทั้งคู่ทำงานเข้าขากันได้อย่างยอดเยี่ยม หลินซีอินจึงตัดสินใจจ้างเธอมาทำงานในนามของสตูดิโอ “พี่คะ ผู้ชายตรงนั้นหล่อจังเลย!”อู๋ซินเยว่ควงแขนเธอพร้อมกับกระซิบเสียงเบา หลินซีอินเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็พบว่าเป็นลู่จั่วฝานซึ่งลู่จั่วฝานเป็นฝ่ายสังเกตเห็นเธอก่อนแล้ว ในรั้วมหาวิทยาลัย สาวสวยสไตล์หลินซีอินถือว่าโดดเด่นสะดุดตาเอามาก ๆ หญิงสาวข้างกายเขาเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ เธอเขย่าแขนเขาเบา ๆ: “คุณมองอะไรอยู่คะเนี่ย”ลู่จั่วฝานตอบกลับด้วยท่าทีทีเล่นทีจริง: “ใคร ๆ ก็ชอบมองของสวย ๆ งาม ๆ กันทั้งนั้นแหละ” “นั่นอาจารย์มหา'ลัยเราค่ะ!” หญิงสาวพูด: “แต่เธอหย่าแล้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status