บทที่ 1

หลินซีอินรู้สึกแปลกใจว่าเมื่อคืนเผยมู่เหยี่ยเป็นบ้าอะไร ถึงได้ทรมานเธอบนเตียงขนาดนั้น

แต่เช้าวันนี้ เธอก็ได้รู้สาเหตุ

น้องชายสามีของเธอกำลังจะหมั้นหมาย

และคู่หมั้นก็คือรักแรกในดวงใจของเผยมู่เหยี่ยผู้เป็นสามีของเธอ

พูดง่าย ๆ ก็คือ หญิงในดวงใจที่เผยมู่เหยี่ยรักแต่ไม่อาจครอบครอง กำลังจะแต่งงานกับน้องชายแท้ ๆ ของเขานั่นเอง

ช่างน่าตื่นเต้นอะไรเช่นนี้

เมื่อนึกถึงตอนที่เผยมู่เหยี่ยบีบเอวเธอไว้แน่นเมื่อคืน นัยน์ตาแดงก่ำ กระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง เธอก็พลันรู้สึกตลกร้ายสิ้นดี

หลินซีอินเดินลงมาข้างล่าง เผยมู่เหยี่ยก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะออกจากบ้าน

ส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ทำให้ชายหนุ่มมีกลิ่นอายความกดดันแผ่ออกมาโดยธรรมชาติ

การอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน ทำให้ผู้คนมักจะมองข้ามหน้าตาของเขา แล้วไปจดจ่อกับออร่าอันทรงพลังบนตัวเขาเสียมากกว่า

แต่แท้จริงแล้ว เผยมู่เหยี่ยมีใบหน้าที่หล่อเหลา ต่อให้เขาจะดูเย็นชาและเคร่งขรึม ก็ไม่อาจปกปิดความจริงที่ว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามไปได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีช่วงไหล่กว้างและเอวสอบ รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม เรียวขาทั้งสองข้างถูกห่อหุ้มด้วยเนื้อผ้าชั้นดี ขับเน้นให้เห็นถึงพละกำลังและความแข็งแกร่ง

หลินซีอินรู้มาตั้งนานแล้วว่า คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเผยผู้นี้เป็นคนหนักแน่น เคร่งขรึม และสำรวมตนอยู่เสมอ

ราวกับว่าบนโลกใบนี้ ไม่มีเรื่องใดที่จะสามารถสั่นคลอนอารมณ์ของเขาได้

ยกเว้นเพียงแค่ รักแรกคนนั้น…

หลินซีอินพยายามข่มความขมขื่นในใจลงไป ไม่มองหน้าเขา แล้วเดินตรงไปยังห้องอาหาร

นัยน์ตาสีดำขลับของเผยมู่เหยี่ยกวาดมองเรือนร่างของเธอรอบหนึ่ง จากนั้นก็หลุบตาลงจัดระเบียบกระดุมแขนเสื้อ แล้วหันหลังเดินออกจากบ้านไป

ทั้งสองคนไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาเลย

เมื่อได้ยินเสียงปิดประตู หลินซีอินก็ยิ้มขมขื่น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองจะสามารถยอมรับชีวิตคู่แบบ “เคารพซึ่งกันและกันแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง” นี้ได้

ทว่าเธอกลับควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้ และค่อย ๆ ถลำลึกตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ไปทีละน้อย

เธอทานอาหารเช้าอย่างไม่รู้รสชาติ แววตาเลื่อนลอย

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอรับสายแล้วลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

จนกระทั่งตกบ่าย หลินซีอินก็ยุ่งอยู่กับงานในสถาบันวิจัยจนเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

เธอเข้าขากับหลี่อวิ๋นซีที่เป็นคู่หูคนก่อนได้เป็นอย่างดี ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงถูกสั่งย้ายไป ส่วนอาจารย์อู๋ที่เพิ่งมาใหม่ก็ไม่ถนัดเรื่องข้อมูลพวกนี้เอาเสียเลย

เธอต้องทำงานของสองคนด้วยตัวคนเดียว บวกกับมีเรื่องให้คิดในใจ ก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยมากขึ้นไปอีก

พอยุ่งจนเสร็จแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ถึงได้เห็นว่าเผยมู่เหยี่ยส่งข้อความมา มีเพียงคำสั้น ๆ อย่างเย็นชาว่า : ตอนเย็นกลับบ้านต้นตระกูล

หลินซีอินเดาว่า คงจะประกาศเรื่องงานแต่งงานของเผยอวิ๋นชิงและหมิงชิงหว่านแล้ว

เผยอวิ๋นชิงเป็นน้องชายต่างมารดาของเผยมู่เหยี่ย

ส่วนหมิงชิงหว่าน ก็คือรักแรกที่เผยมู่เหยี่ยเฝ้าคะนึงหาไม่เคยลืมนั่นเอง

พี่น้องสองคนตกหลุมรักผู้หญิงคนเดียวกัน

งานเลี้ยงครอบครัวคืนนี้... คงจะครึกครื้นน่าดู

เมื่อหลินซีอินมาถึงบ้านใหญ่ตระกูลเผย พอกำลังจะเดินเข้าบ้าน ก็เหลือบไปเห็นเผยมู่เหยี่ยและหมิงชิงหว่านตรงหัวมุม

ระยะห่างค่อนข้างไกล จึงไม่ได้ยินว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน

แต่เธอเห็นเผยมู่เหยี่ยยื่นถุงของขวัญใบหนึ่งส่งไปให้

รอยยิ้มบนใบหน้าของหมิงชิงหว่านนั้นช่างดูมีความสุขและหอมหวานเหลือเกิน

เธอเงยหน้าที่มีใบหน้าบอบบางและงดงามขึ้น บนใบหน้านั้นมีความน่าทะนุถนอมและอ่อนหวานชวนมองอย่างที่หลินซีอินมักจะเห็นเป็นประจำ

ส่วนเผยมู่เหยี่ย จากมุมนี้สามารถมองเห็นใบหน้าด้านข้างของเขา สันจมูกโด่งเป็นสัน กรามคมชัด มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มแบบที่ไม่มีวันปรากฏให้เห็นเลยเวลาที่เขาอยู่กับเธอ

หัวใจดวงนี้ราวกับถูกจับแช่ลงในน้ำกรดในชั่วพริบตา ทั้งขมขื่นและปวดร้าว

หลินซีอินจิกเล็บลงบนฝ่ามือของตัวเอง ดึงสายตากลับมา แล้วก้าวขาเดินขึ้นบันได

ส้นรองเท้ากระทบกับขั้นบันไดหินจนเกิดเสียงดังขึ้นแผ่วเบา

เผยมู่เหยี่ยมองตามเสียง รอยยิ้มที่มุมปากเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เย็นชาและใบหน้าที่เคร่งขรึม

หลินซีอินมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่เหลียวแล ยกมือขึ้นเปิดประตู

เผยมู่เหยี่ยเบี่ยงตัวทำท่าจะเดินออกไป

หมิงชิงหว่านเรียกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่มู่เหยี่ย พรุ่งนี้บ่ายพี่มีเวลาว่างไหมคะ? อวิ๋นชิงเขาต้องไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา พี่ช่วยไปโรงพยาบาลสัตว์เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

เผยมู่เหยี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “พรุ่งนี้บ่ายฉันมีประชุม... เดี๋ยวขอดูก่อนนะ เข้าบ้านไปก่อนเถอะ ข้างนอกมันหนาว”

หมิงชิงหว่านส่งยิ้มให้ “พี่มู่เหยี่ยเข้าไปก่อนเถอะค่ะ ฉันขอโทรหาอวิ๋นชิงหน่อย”

พอมองดูเผยมู่เหยี่ยเดินจากไป หมิงชิงหว่านก็ยกมุมปากขึ้น ในรอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความมั่นใจและมุ่งมาดปรารถนาอย่างแรงกล้า

หลินซีอินเพิ่งจะเดินเข้ามาในห้อง ก็ได้ยินเสียงค่อนขอดดังขึ้น

“มากินข้าวที่บ้าน ยังต้องให้คนเชิญแล้วเชิญอีก จะวางมาดใหญ่โตไปถึงไหน? เธอเป็นสะใภ้ตระกูลเผยนะ ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่าเธอเป็นบรรพบุรุษตระกูลเผยเสียอีก! แต่งงานแล้วก็ไม่รู้จักอยู่บ้านปรนนิบัติสามีเลี้ยงลูก ซักผ้าทำกับข้าว ยังจะออกไปเสนอหน้าข้างนอกอีก ใช้ได้ที่ไหนกัน!”

หลินซีอินเงยหน้ามองไป โจวอวี้ซู่ผู้เป็นแม่เลี้ยงของเผยมู่เหยี่ยนั่งอยู่ตรงนั้น ท่าทางดูสง่างามหรูหราและมีราศีไม่ธรรมดา

ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับเย้ยหยันถากถาง โอหังและจองหองยิ่งนัก

ตระกูลเผยเป็นตระกูลใหญ่มีธุรกิจมากมาย หลังจากที่นายท่านจากไป ก็ได้เผยมู่เหยี่ยเป็นคนคอยแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้ไว้

โจวอวี้ซู่เป็นแม่เลี้ยง ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเผยมู่เหยี่ยตึงเครียด แน่นอนว่าย่อมหวังให้สมบัติของตระกูลเผยตกเป็นของลูกชายตัวเองทั้งหมด

เธอไม่ชอบเผยมู่เหยี่ย และยิ่งไม่ชอบหลินซีอินมากขึ้นไปอีก

ปีนั้นนายท่านเป็นคนจัดการให้เผยมู่เหยี่ยแต่งงานกับหลินซีอิน ทุกคนต่างก็มองว่าตระกูลหลินไม่คู่ควรกับตระกูลเผยเลยสักนิด

มีเพียงโจวอวี้ซู่ที่รู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้ดีแล้ว

คนที่เผยมู่เหยี่ยแต่งงานด้วยยิ่งฐานะต่ำต้อยเท่าไหร่ วันข้างหน้าหากเผยอวิ๋นชิงหาภรรยาที่ฐานะทัดเทียมกัน โอกาสชนะก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น

สำหรับว่าที่คู่หมั้นของลูกชายคนปัจจุบันนี้ โจวอวี้ซู่รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ตระกูลหมิงมีลูกชายสองคน และมีลูกสาวเพียงคนเดียว จึงตามใจอย่างถึงที่สุด

พี่ชายทั้งสองคนของหมิงชิงหว่านก็ดีกับเธอมาก ซึ่งในอนาคตก็จะกลายเป็นกำลังเสริมให้กับเผยอวิ๋นชิงได้เช่นกัน

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันเช่นนี้ หลินซีอินก็ยิ่งไร้ค่าไร้ราคา เวลาที่ไม่มีใครอยู่ โจวอวี้ซู่จึงยิ่งทำตัวกำเริบเสิบสานกับเธออย่างไม่เกรงใจใคร

ทว่า เธอเพิ่งจะพูดจบ เผยมู่เหยี่ยก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของหลินซีอิน

เขายกมือขึ้น ฝ่ามือทาบลงบนแผ่นหลังระดับเอวของหลินซีอิน น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยว่า “มายืนทำอะไรตรงนี้? เข้าไปสิ”

หลินซีอินเบี่ยงตัวหลบมือของเขา เปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไปข้างใน

มือใหญ่ของเผยมู่เหยี่ยกำหมัดแน่น จนเห็นข้อต่อกระดูกชัดเจน

โจวอวี้ซู่ลุกขึ้นยืน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมาะสม “มู่เหยี่ยมาแล้วเหรอ รีบเข้ามาสิ ใกล้จะได้เวลาทานข้าวแล้ว”

เผยมู่เหยี่ยเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทำไมคุณถึงมาอยู่ในห้องนั่งเล่นล่ะ? ไม่ใช่ว่าควรจะอยู่ในห้องครัวหรอกหรือ? ในเมื่อแต่งงานเข้ามาในตระกูลเผยของผมแล้ว ก็ต้องปรนนิบัติสามีเลี้ยงดูลูก ซักผ้าทำกับข้าวไม่ใช่หรือไง”