สาเหตุของปัญหา

6

สาเหตุของปัญหา

“พี่กรค่ะ คุณพีระไม่อยู่เหรอค่ะ เน่ไม่เห็นหลายวันแล้ว”

เนเน่เอ่ยถามถึงเพื่อนสนิทที่เป็นท่านรองของบริษัทแห่งนี้กับเลขาคนสนิทของเขา เพราะหลายวันที่ผ่านมาเธอไม่เห็นพีระเข้ามาในบริษัทเลย ประชุมบอร์ดก็ไม่ได้เข้า

“อ่อ ท่านรองบินไปอังกฤษกับครอบครัวนะ ยังไม่มีกำหนดกลับ เนเน่มีอะไรหรือเปล่า หรือถ้าด่วนมาก เดียวพี่ส่งไลน์แจ้งท่านรองให้”

“ไม่มีค่ะ เน่แค่สงสัยเฉยๆ งั้นเน่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ”

“ครับ”

“เขาคงไปพักผ่อนกับครอบครัวแหละ ไม่น่าจะมีอะไรหรอกมั้ง” เนเน่เอ่ยนึกในใจ ถึงการเดินทางไปประเทศอังกฤษของเพื่อนสนิทของตนเอง เพราะโดยปกติแล้ว หากเขาต้องเดินทางไปต่างประเทศหรือต่างจังหวัดพีระจะต้องเอ่ยบอกเธอทุกครั้ง เพราะชายหนุ่มจะชอบถามว่า เธออยากได้ของฝากอะไรไหม ถึงแม้หากเธอบอกว่าไม่ต้องการอะไร ชายหนุ่มก็จะซื้อมาฝากตลอด แต่รอบนี้เธอแค่แปลกใจว่าทำไมชายหนุ่มถึงไม่ได้บอกกล่าวเธอเหมือนเช่นทุกครั้งก็ไม่รู้

ประเทศอังกฤษ….

หลายวันที่ผ่านมา พีระและคนในครอบครัวต่างมาเฝ้าติดตามอาการของพัชระอย่างใกล้ชิด แม้แพทย์ประจำตัวจะบอกว่าน้องชายของเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงก็ตาม แต่ครอบครัวของพวกเขาก็ยังไม่สบายใจในทีเดียว เพราะพวกเขาอยากทราบถึงสาเหตุที่ทำให้น้องชายของเขากินยานอนหลับเกินขนาดแบบนี้

คั้นจะเอ่ยถามน้องชายเอง พีระก็ยังไม่อยากจะถามซักเท่าไหร่นัก เพราะเขาไม่อยากให้พัชระต้องคิดมาก หรือให้เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องมากระทบกระเทือนจิตใจของน้องในตอนนี้

แต่เมื่อสองวันก่อนเพื่อนสนิทของพัชระมาเยี่ยมอาการของน้องชายเขาที่โรงพยาบาล พีระจึงถือโอกาสถามหาสาเหตุหรือแรงจูงใจในการตัดสินใจของน้องชายในครั้งนี้

เพื่อนสนิทของพัชระเล่าให้ฟังว่า เมื่อสองเดือนก่อนพัชระรู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งผ่านแอพ ทั้งคู่ตกลงคบหาดูใจกันในเวลาอันรวดเร็ว ทั้งที่พัชระยังไม่เคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำ

ตอนแรกพวกเพื่อนๆ ก็คิดว่าคงไม่มีอะไร คงจะคุยกันแปปๆ แล้วก็คงเลิกคุย แต่นานวันเข้า พัชระกลับถลำลึกลงไปเรื่อยๆ ถึงขั้นโอนเงินให้ผู้หญิงคนนั้นใช้ทีละหลายๆ แสน ฝ่ายนั้นต้องการอะไร พัชระก็ไม่เคยขัด สรรหามาให้ตลอด ถึงแม้ว่าจะไม่เคยพบเจอกันเลยก็ตาม

เมื่อนานวันเข้าเพื่อนๆ เห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยจะดีนักหากปล่อยไปแบบนี้ มีหวังเพื่อนของพวกเขาคงโดนหลอกจนหมดตัวเป็นแน่แท้ จนเพื่อนๆพากันตัดสินใจเอ่ยถามพัชระ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร อยู่ที่ไหน

พัชระก็ตอบตามตรงว่า เธอชื่อ ญานิดา ทำงานอยู่ประเทศไทย แถมพัชระยังโอนเงินไปให้ผู้หญิงคนนั้นซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อบินมาเจอกันที่อังกฤษแล้วด้วย

แต่หลังจากที่พัชระโอนเงินก้อนใหญ่ไปให้ผู้หญิงคนนั้น วันต่อมาพัชระก็ไม่สามารถติดต่อหญิงสาวคนนั้นได้อีกเลย ไม่ว่าจะเป็นช่องทางไหนก็ตาม

จนถึงวันที่ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าจะบินมาหาพัชระที่อังกฤษ พัชระก็ไปรอรับผู้หญิงคนนั้นที่สนามบิน แม้ว่าจะยังไม่สามารถติดต่อเธอได้เลยก็ตาม แต่พัชระก็หวังลึกว่าหญิงสาวที่เขาตกหลุมรัก จะมาตามสัญญาที่ให้ไว้

แต่สุดท้ายความหวังของพัชระก็พังทลายลงมา หญิงสาวคนนั้นไม่ได้มาตามที่นัดหมายไว้ พัชระจึงลองใช้เส้นสายของคุณลุงพลในการตรวจสอบหารายชื่อกับสายการบินที่เธออ้างว่าจะบินมาเที่ยวนี้ พร้อมทั้งส่งรูปตั๋วเครื่องบินมายืนยันกับพัชระอีกต่างหาก สุดท้ายก็ไม่พบว่าเธอผู้นั้นได้บินมาที่อังกฤษเลย

นี้อาจจะเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้พัชระตัดสินใจกินยานอนหลับเกินขนาดก็เป็นได้ และเมื่อนำมาประกอบกับคำบอกเล่าของมารดาที่บอกว่าช่วงหลังๆ มานี้ พัชระขอให้ท่านเพิ่มวงเงินบัตรเครดิตให้ แถมให้โอนเงินก้อนเข้าบัญชีอยู่บ่อยครั้ง แต่นางก็ไม่ได้ถามไถ่ว่าพัชระจะนำเงินไปทำอะไร เพราะนางถือว่าหากลูกต้องการ นางก็ไม่ขัด

พีระจึงเอ่ยถามเพื่อนสนิทของน้องชายตนเองอีกว่า เคยเห็นรูปผู้หญิงคนนั้นไหม หรือพอมีข้อมูลอะไรที่พอจะสืบหาตัวได้หรือเปล่า บรรดาเพื่อนสนิทของพัชระได้แต่ส่ายหน้า บอกว่าไม่มีใครเคยได้เห็นเลย รอให้พีระสอบถามจากเจ้าตัวเองจะดีกว่า

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา พีระพยายามค้นหาความจริงเกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อ ญานิดา ว่าหญิงสาวนั้นทำงานอยู่ที่ไหน อยู่ส่วนใดของเมืองไทย โดยอาศัยอิทธิพลของเจ้าพ่อคลับหรูเช่น ติณนภัทร แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ จนกระทั่งแพทย์อนุญาตให้พัชระกลับไปรักษาตัวที่บ้านได้ แต่ให้อยู่ในความดูแลของครอบครัวอย่างใกล้ชิดไปซักระยะหนึ่งก่อน ทางครอบครัวของพีระจึงตกลงกันว่า จะให้พัชระเดินทางกลับไปรักษาตัวที่ประเทศไทยเสียก่อน ส่วนเรื่องการเรียนให้ทำเรื่อง    ดรอปเอาไว้จนกว่าสภาพจิตใจและร่างกายของพัชระกลับมาดีขึ้นเมื่อไหร่ ค่อยกลับมาเรียนต่อ

เมื่อพัชระกลับมาอยู่ประเทศไทย ชายหนุ่มก็ยังอยู่ในอาการซึมเศร้า จนคนเป็นพ่อและแม่ไม่สามารถห่างกายได้เลย เพราะกลัวว่าลูกชายคนเล็กจะคิดสั้นไปอีก จนทำให้ตอนนี้ภาระหน้าที่เกี่ยวกับบริษัททั้งหมดตกมาอยู่ในการดูแลของพีระไปโดยปริยาย

ถึงแม้ว่าหน้าที่การงานและความรับผิดชอบจะหนักหนาเพียงใด พีระก็จะคอยหาโอกาสกลับมาบ้านเพื่อพูดคุยและอยู่เป็นเพื่อนน้องชายเพียงคนเดียวของเขาเสมอ พีระหวังเป็นอย่างยิ่งว่า วันหนึ่งน้องชายของเขาจะต้องกลับมาเข้มแข็งและสามารถใช้ชีวิตได้ปกติในเร็ววัน และเขาจะไม่มีทางลืมอย่างแน่นอนว่าผู้หญิงที่ชื่อ ญานิดา เป็นคนทำให้ชีวิตของน้องชายของเขาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เธอจะต้องได้รับบทเรียนที่สาสมอย่างแน่นอน

“พี่พีครับ พัชอยากออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง พัชขอไปบริษัทกับพี่ได้ไหม”

พัชระเอ่ยขอคนเป็นพี่ ในขณะที่ทุกคนกำลังทานมื้อเย็นกันอยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

“ไปซิ พัชอยากไปไหนบอกพี่ เดียวพี่พาไป”

พีระเอ่ยบอกคนเป็นน้องอย่างดีอกดีใจ เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้สภาพจิตใจของพัชระเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่เก็บตัวเงียบเหมือนตอนแรกที่กลับมาจากอังกฤษแล้ว

“งั้นพ่อกับแม่ขอไปด้วยนะ เลิกงานแล้วเดียวพ่อจะพาพวกเราไปหาป้าพรรณที่บ้านด้วย โทรมาเมื่อวาน บ่นว่าคิดถึงหลานๆ ตั้งแต่พากันกลับมาจากอังกฤษก็ไม่มีใครไปหาป้าแกเลยนะ แบบนี้แหละเขาเรียกว่าคนแก่ขี้น้อยใจ”

“ครับ พัชก็คิดถึงป้าพรรณเหมือนกัน”

“อือจะว่าไป ช่วงนี้พีเจอหนูพิมบ้างไหม แม่ได้ยินข่าวแว่วๆ ว่าคุณอดิเรกจะให้ไปดูงานที่ต่างประเทศนี้น่า”

“ใช่ครับ พิมบอกผมแล้ว”

“ลูกจะหมั้นหนูพิมไว้ก่อนไหม พ่อกับแม่จะได้ไปทาบทามให้มันเป็นเรื่องเป็นราว ก่อนที่หนูพิมจะบินไปต่างประเทศ”

“เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะครับ ผมยังไม่ได้คุยกับพิมไปถึงขั้นนั้นเลย อีกอย่างผมอยากให้เวลากับพัชเสียก่อน ให้น้องดีขึ้น ตอนนั้นค่อยมาว่ากันอีกทีครับ”

“ผมดีขึ้นแล้วครับ พี่พี กับพ่อและแม่ ไม่ต้องเป็นกังวลกับเรื่องของผมหรอกครับ”

“ค่อยว่ากัน พี่เองก็ยังไม่พร้อมที่จะหมั้นซักเท่าไร ขอเรียนรู้กันไปเรื่อยๆก่อนก็แล้วกัน”

“ชักช้าพี่พิมหนีไปมีคนอื่นนะครับ”

“ลูกคนนี้นิ พูดไปเรื่อย”