6.เงาอดีต (2)

“เมื่อกี้พี่ต้องขอโทษปรางด้วยนะที่เข้าใจผิดว่าเป็นน้องก้อย”

“ไม่เป็นไรคะ”

พิมพ์ปรางตอบเสียงเบาแล้วก้มหน้า รู้สึกตัวเองหน้าร้อนผาว แม้จะไม่ได้คิดอะไรแต่เพราะไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้ขนาดนี้ แม้จะคุ้นเคยกับปัฐวิกรมาตั้งแต่เด็ก ทว่านับตั้งแต่เขาไปเรียนต่างประเทศทั้งคู่ก็แทบจะไม่ได้พูดคุยกันเท่าไรนักแม้ชายหนุ่มจะกลับมาเยี่ยมบ้านปีละสองครั้งก็ตาม ความสนิทสนมเคยชินก็ไม่เท่ากับเมื่อก่อน แถมปัฐวิกรยังตัวโตสูงใหญ่ไหล่กว้างแตกต่างจากหลายปีก่อนมาก

“พี่ปัฐมองผิดก็ไม่แปลกหรอกค่ะ เพื่อนๆ ยังทักผิดประจำเลย ก้อยกับปรางเลยถักเปียให้ต่างกันทุกวัน เพื่อนเห็นข้างหลังจะได้เรียกถูกไงคะ”

กัญญานันจับผมเปียสองข้างของตนข้างหนึ่งชูให้พี่ชายดู ส่วนพิมพ์ปรางนั้นรวบผมไปถักเอาไว้ด้านหลังทั้งหมด

รูปร่างของสองสาวน้อยไม่ต่างกันแม้แต่น้อย ผมเองก็ยาวหนาสลวยเหมือนกัน เมื่อใส่ชุดนักเรียนเหมือนกันแบบนี้ต้องมองจากด้านหน้าจริงๆ ถึงจะแยกออก

“อ้าว พี่ปัฐมาดักเจอน้องก้อยก่อนซะแล้ว ผมอุตส่าห์กำชับยายจันทร์ว่ายังไม่ต้องบอก กะว่าจะเซอร์ไพรส์สักหน่อย”

ทั้งหมดมองไปตามเสียงแล้วชายหนุ่มที่รูปร่างสูงโปร่งดูบอบบางกว่าปัฐวิกรเล็กน้อยยืนล้วงกระเป๋าทำหน้าเซ็งอยู่หน้าประตู

“พี่กลางก็ แกล้งน้องอีกแล้ว ยายจันทร์ด้วยคนนะคะ ก้อยงอนแล้ว”

น้องคนสุดท้องของบ้านหน้างอจนยายจันทร์ต้องรีบมาเอาใจ

“โธ่ คุณหนูของยาย ก็คุณกลางไม่ยอมให้บอก ยายจะกล้าได้ยังไงล่ะคะ”

“ตามสบายเลยครับยาย โยนมาที่ผมได้เลย”

กิตติกรบอกพร้อมกับยักไหล่ไม่แคร์

“นายกลางพูดกับยายจันทร์แบบนั้นได้ยังไง”

ปัฐวิกรปรามน้องชายอีกฝ่ายก็ยังทำหน้าเฉย แต่เอ่ยขอโทษทั้งที่มือยังล้วงกระเป๋าเหมือนเดิมราวจำใจ

“ขอโทษครับยาย”

“โถ คุณกลาง ยายรู้ว่าคุณกลางล้อเล่น คุณปัฐก็อย่าดุคุณกลางเลยค่ะ อีกไม่กี่วันคุณกลางเองก็ต้องไปอยู่ไกลบ้านไกลเมืองอีกหลายปี รักกัน ใช้เวลาด้วยกันให้มากๆ ดีกว่านะคะ”

“ช่างเถอะครับยาย คนอย่างผมคงไม่มีใครสนใจหรือคิดถึงหรอก ไม่ใช่คนน่ารักใจดีเหมือนพี่ปัฐ”

พร้อมพูดสายตาคมก็กวาดมองทุกคน แต่ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร คุณรุจีรัตน์ก็เดินออกมา

“มาถึงกันตั้งนานแล้วนี่ยายก้อย ทำไมยังไม่เข้าบ้านสักที คุณพ่อกับน้องนางรอทานอาหารว่างอยู่รู้ไหม”

คนมาใหม่ดุลูกสาวคนเล็กทันทีตามความเคยชิน คนในบ้านต่างก็รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไรแต่ไม่มีใครพูดและไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้

“ค่ะ”

กัญญานันรับคำแล้วรีบก้าวขึ้นบันไดไปพร้อมกับพี่ชายคนโต ทั้งหมดเดินเข้าไปด้านหลังโดยมีกิตติกรยืนรอให้ทุกคนเข้าไปก่อน ชายหนุ่มเหลือบมองไปทางสาวน้อยที่ขยับไปพยุงยายของตัวเองแวบหนึ่งก่อนจะหันหลังตามทุกคนเข้าไปข้างใน

ไม่มีใครรู้ว่าเขาออกมาทันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

สายตาคมที่สบกับเธอชั่วครู่มีความไม่พอใจแฝงอยู่ พิมพ์ปรางบอกตัวเอง แม้กิตติกรไม่ได้สนิทสนมกับเธอเท่าปัฐวิกรแต่เขาก็มักจะมองเธออย่างเฉยเมยราวอยู่คนละชั้นมากกว่าจะดีกับเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเช่นพี่ชายของเขา เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอีกฝ่ายมองเธอด้วยสายตาแบบนี้

วันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดและวันพระยายจันทร์จึงเข้านอนเร็วกว่าปกติเพื่อจะได้ตื่นมาเตรียมอาหารไปวัดกับคนในบ้าน ทำให้ต้องตื่นเช้ากว่าทุกวัน พิมพ์ปรางเข้ามากอดแล้วก็หอมแก้มยายในห้องนอนก่อนจะออกไปทำการบ้าน เธอชอบทำการบ้านในคืนวันศุกร์จะได้ไม่ต้องมากังวลในวันเสาร์อาทิตย์ที่เป็นวันหยุด

“ให้ปรางตื่นช่วยไหมจ๊ะยาย”

“ไม่ต้องหรอกลูก นอนเถอะ เดี๋ยวจะไปวัดแล้วยายจะเรียก”

พิมพ์ปรางมักจะไปวัดในวันพระพร้อมกับยายจันทร์เสมอ โดยมีกัญญานันติดสอยห้อยตามไปด้วยเช่นกัน

“ฝนตก ยายห่มผ้าเลยนะ หลับแล้วจะได้ไม่หนาว”

เธอคลุมผ้าให้ยายแล้วก็ออกจากห้องไป

เมื่อออกมาข้างนอกแล้วก็ต้องสะดุ้งเพราะฟ้าแลบฟ้าร้อง ก่อนจะเห็นใครคนหนึ่งวิ่งผ่านหน้าบ้านไปโดยไม่มีร่มมาด้วย

“พี่พล พี่พล เดี๋ยวก่อน”

สาวน้อยชะเง้อเรียกอีกฝ่ายตรงหน้าต่างเพราะจำรูปร่างของเขาได้ พีรพลลูกชายของลุงพลคนขับรถที่น่าจะมาเยี่ยมพ่อกับแม่ซึ่งเป็นผู้ช่วยแม่บ้านที่อาศัยอยู่ในบ้านอรรถพันธ์พงศ์หยุดแล้วเดินมาที่หน้าบ้านเธอ ส่วนพิมพ์ปรางรีบไปคว้าร่มใกล้ๆ เปิดประตูเอาออกไปให้เขา

“พี่เอาร่มไปด้วยดีกว่า”

“ขอบใจ คิดว่าวิ่งออกไปแป๊บเดียวคงไม่เท่าไร ที่ไหนได้เปียกโชกเลย”

“จะไปปิดประตูบ้านเหรอจ๊ะ”

“ไปดูความเรียบร้อยอีกทีน่ะ พ่อบอกว่าปิดแล้วแหละ แต่พ่อก็มักจะเดินไปดูอีกทีก่อนจะนอน แต่วันนี้ฝนตกพี่เลยอาสาไปดูแทน”

“อ๋อ งั้นไปเถอะจ้ะ”

“เดี๋ยวพี่เอาร่มมาคืนนะ”

“ไว้พรุ่งนี้ก็ได้พี่ ฉันก็จะปิดบ้านนอนแล้วเหมือนกัน”

อีกฝ่ายพยักหน้าเข้าใจ รู้ว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมหากจะพบเจอกันในเวลาแบบนี้ แม้ชายหนุ่มจะเห็นพิมพ์ปรางมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ แถมยังเคยอุ้มอีกด้วย แต่สาวน้อยโตเกินกว่าที่เขาจะเข้าใกล้แล้ว พีรพลย้ายออกไปอยู่ที่อื่นตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยแต่ยังกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่บ่อยๆ ทั้งสองคนจึงได้พูดคุยทักทายกันอยู่เสมอ

พิมพ์ปรางปิดบ้านทั้งประตูและหน้าต่างหลังจากพีรพลไปแล้ว แล้วก็มานั่งทำการบ้านอยู่ตรงโซฟารับแขกกระทั่งเสร็จ สาวน้อยเปิดดูคลิปวิดีโอการแสดงรำต่างๆ ที่ตัวเองชื่นชอบผ่านอินเตอร์ไปเรื่อยๆ เพราะยังไม่ง่วง

ก็อกๆๆ

ในตอนแรกพิมพ์ปรางคิดว่าตัวเองหูแว่ว แต่เมื่อได้ยินเสียงเคาะที่ประตูอีกซ้ำๆ ก็รู้ว่ามีคนอยู่ด้านนอกจริงๆ ด้วยความที่ไม่คิดอะไรมากเพราะภายในบ้านอรรถพันธ์พงศ์ปลอดภัยดี เธอจึงเข้าใจไปว่าอาจจะเป็นพีรพลเอาร่มมาคืนทั้งที่ผ่านไปชั่วโมงหนึ่งแล้ว และฝนก็เบาลงมากเหลือเพียงแค่ปรอยเม็ดเล็กๆ เท่านั้น

สาวน้อยลุกขึ้นเดินไปยังประตูหน้าบ้านมือบางปลดกลอนและบิดลูกบิดเปิดออกพร้อมพูดขึ้น

“โธ่พี่พล บอกแล้วว่าเอามาคืนพรุ่งนี้ก็...”

ร่างสูงโปร่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่พีรพลทำให้พิมพ์ปรางชะงักคำพูดลงเพียงเท่านั้น

====