บทที่ 4: คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

บทที่ 4: คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

รถม้าคันเรียบหรูที่ไร้ตราสัญลักษณ์จวนอ๋อง ค่อยๆ แล่นมาจอดอย่างเงียบเชียบที่หน้าเหลาอาหารสุราเลิศ ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับ โรงน้ำชาอวี้เซียง

เซียวจินเยว่ ก้าวลงจากรถม้าด้วยชุดสีเข้ม เขาสวมหมวกไม้ไผ่พรางใบหน้าครึ่งหนึ่ง เดินตรงขึ้นไปยังห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสองที่ม่ออวิ๋นจองไว้ล่วงหน้า

ห้องรับรองนี้มีหน้าต่างบานใหญ่ที่เมื่อเปิดออก จะสามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวภายในโรงน้ำชาฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจนราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อม... และนี่คือที่เดิม ที่ชินอ๋องผู้สูงศักดิ์มักจะมาแอบซ่อนตัวอยู่แทบทุกวันตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา

ม่ออวิ๋นรินชาให้ผู้เป็นนายพลางลอบถอนหายใจในอก ท่านอ๋องผู้เคยเด็ดขาดและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับทำตัวไม่ต่างจากบุรุษที่แอบหลงรักสตรีแต่ไม่กล้าสู้หน้า ได้แต่นั่งมองอดีตพระชายาอยู่เงียบๆ ไม่ยอมเข้าไปทักทายเสียที

เซียวจินเยว่ทอดสายตามองข้ามถนนไป ดึงดูดสายตาเข้ากับร่างอรชรในชุดกระโปรงสีโอรสอ่อนที่กำลังง่วนอยู่กับการดูแลลูกค้า

เสิ่นลั่วอวี้ ในวันนี้ดูแตกต่างจากตอนที่อยู่ในจวนอ๋องอย่างสิ้นเชิง นางไม่จำเป็นต้องสวมเครื่องประดับหนักอึ้ง ไม่ต้องปั้นหน้าเคร่งขรึม นางเพียงเกล้าผมครึ่งศีรษะ ปักปิ่นไม้เรียบง่าย ใบหน้างดงามหมดจดประดับไปด้วยรอยยิ้มสดใสและเสียงหัวเราะกังวานยามพูดคุยกับลูกค้า

นางดูมีชีวิตชีวา... และดูมีความสุขมากเหลือเกิน เมื่อไม่มีเขา

ความจริงข้อนี้เหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจในอกซ้ายของชินอ๋องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าก่อนที่เขาจะได้จมอยู่กับความรู้สึกผิดของตนเอง สายตาก็พลันปะทะเข้ากับภาพที่ทำให้เส้นเลือดขมับเต้นตุบ

เบื้องล่างนั้น ปรากฏร่างของบุรุษหนุ่มในชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ท่วงท่าสง่างามและดูสูงศักดิ์ บุรุษผู้นั้นคือ เผยเหยียนโจว ซื่อจื่อแห่งจวนจงหย่งโหว ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นบุรุษรูปงามอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง!

เซียวจินเยว่จำบุรุษผู้นี้ได้ดี ในอดีตยามที่มีงานเลี้ยงในวัง เผยเหยียนโจวมักจะเข้ามาสนทนาเรื่องกวีนิพนธ์และการหมากรุกกับเสิ่นลั่วอวี้เสมอ ทั้งสองมักจะพูดคุยกันอย่างถูกคอจนลืมเลือนผู้คนรอบข้าง ซึ่งในตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะมัวแต่วุ่นวายอยู่กับเกมการเมืองและตามหารักแรก ทว่าบัดนี้...

เผยเหยียนโจวเดินเข้าไปหาเสิ่นลั่วอวี้ที่หน้าโต๊ะรับรอง เขาส่งรอยยิ้มอ่อนโยนดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิให้นาง ก่อนจะยื่นกล่องไม้จันทน์ที่แกะสลักอย่างประณีตส่งให้

“ลั่วอวี้ ชาหลงจิ่งสิบสองฤดูที่ท่านเคยเปรยเมื่อครั้งแข่งหมากกระดานนั้น บังเอิญสหายของข้าส่งมาจากแดนใต้พอดี ข้าจึงนำมาฝาก” น้ำเสียงของซื่อจื่อหนุ่มทุ้มนุ่มและสนิทสนม

เสิ่นลั่วอวี้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรับกล่องชามาด้วยความเกรงใจ นางคลี่ยิ้มกว้างจนตาหยี “ซื่อจื่อช่างมีความจำดีเลิศนัก ชาหายากเช่นนี้ ข้าจะรับไว้เปล่าๆ ได้อย่างไร เอาเช่นนี้เถิด วันนี้ข้าจะลงมือชงชาและทำขนมสูตรใหม่เลี้ยงท่านเอง ถือเป็นการตอบแทน ดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“หากเป็นฝีมือของท่าน ต่อให้เป็นยาพิษ ข้าก็ยินดีดื่มด่ำ” เผยเหยียนโจวเอ่ยหยอกล้อ ทำเอาเสิ่นลั่วอวี้หลุดหัวเราะออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ท่าทีสนิทสนมของคนทั้งสองราวกับคู่สหายรู้ใจที่ไร้ซึ่งเส้นกั้นขวาง

เพล้ง!

ถ้วยชาเคลือบในมือของเซียวจินเยว่ถูกบีบจนแหลกคามือ น้ำชาอุ่นๆ หยดลงบนโต๊ะไม้ผสมกับหยาดเลือดสีสด ม่ออวิ๋นสะดุ้งเฮือก รีบก้าวเข้ามา “ท่านอ๋อง! พระหัตถ์ของท่าน...”

“ข้าไม่เป็นไร”

เซียวจินเยว่กัดฟันกรอด เขาสะบัดมือเบาๆ โดยไม่สนใจบาดแผล ดวงตาดำขลับที่เคยมืดมนบัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความหึงหวง รอยยิ้มของนาง เสียงหัวเราะของนาง สิ่งเหล่านั้นควรจะเป็นของเขา! เผยเหยียนโจวผู้นั้นกล้าดีอย่างไร ถึงมาวนเวียนอยู่ใกล้สตรีที่เคยเป็นของเขา!

ความอดทนที่ตึงเครียดมาตลอดหลายวันขาดผึงลง ชินอ๋องผุดลุกขึ้นยืน คว้าหมวกไม้ไผ่มาสวมพรางใบหน้า แล้วก้าวอาดๆ ออกจากห้องรับรองไปทันที

ภายในโรงน้ำชาอวี้เซียง

เสิ่นลั่วอวี้กำลังสั่งให้ปี้เถานำขนมไปเสิร์ฟที่โต๊ะของเผยเหยียนโจว จู่ๆ บรรยากาศจอแจหน้าร้านก็เงียบเสียงลงอย่างประหลาด ราวกับมีมวลอากาศเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุม

นางเงยหน้าขึ้นมอง และทันใดนั้น รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าก็ชะงักค้างไปเสี้ยววินาที

บุรุษร่างสูงโปร่งในชุดสีเข้มก้าวเข้ามาในร้าน แม้หมวกไม้ไผ่จะปิดบังใบหน้าครึ่งบน แต่กลิ่นอายอำมหิตและท่าทางสูงศักดิ์ที่กดข่มผู้คนรอบข้างนั้น เสิ่นลั่วอวี้และเผยเหยียนโจวหลับตาก็ยังจำได้ว่าเขาคือใคร

เซียวจินเยว่หยุดยืนอยู่หน้า โต๊ะรับรองห่างจากนางเพียงแค่เอื้อมมือ เขามองนางนิ่งนาน นัยน์ตาภายใต้หมวกเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นและซับซ้อน ทั้งโหยหา ปวดร้าว และหึงหวง

เขาคาดหวังว่านางจะตกใจ โกรธเคือง หรือแม้กระทั่งเอ่ยปากไล่เขา... ขอเพียงแค่นางแสดงอารมณ์ใดอารมณ์หนึ่งออกมา ให้เขารู้ว่าเขายังมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของนางอยู่บ้าง

ทว่า... สิ่งที่เขาได้รับ กลับมีเพียงแววตาที่สงบนิ่งดุจบ่อน้ำลึก ไร้คลื่นอารมณ์ ไร้ความอาลัยอาวรณ์ เป็นแววตาที่มอง คนแปลกหน้า อย่างแท้จริง

เสิ่นลั่วอวี้ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว นางผายมือออกเล็กน้อยด้วยท่วงท่าที่สุภาพและห่างเหินที่สุด

“ไม่ทราบว่านายท่าน ท่านนี้ ต้องการรับชาชนิดใดดีเจ้าคะ หากจะซื้อกลับบ้าน ทางเรามีชาชั้นดีบรรจุห่อพร้อมส่ง แต่หากจะนั่งดื่มที่นี่... ต้องขออภัยด้วย โต๊ะในร้านเต็มหมดแล้วเจ้าค่ะ”

คำว่านายท่านที่นางใช้เรียก ราวกับจงใจขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์ เซียวจินเยว่รู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง เขาขยับริมฝีปากที่แห้งผาก พยายามเค้นเสียงออกมา

“ลั่วอวี้... ข้า...”

“นายท่านคงจำคนผิดแล้ว” เสิ่นลั่วอวี้ตัดบททันทีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าไม่ไปถึงดวงตา “ที่นี่มีเพียงเถ้าแก่เสิ่นไม่มีลั่วอวี้ที่ท่านตามหา หากนายท่านไม่ได้มาเพื่อซื้อชา ก็รบกวนหลีกทางให้ลูกค้าท่านอื่นด้วยเจ้าค่ะ”

ความหมางเมินและเด็ดขาดของนางกรีดลึกลงไปในหัวใจของเซียวจินเยว่จนเลือดซิบ เขายืนนิ่งงัน ทำอะไรไม่ถูกเป็นครั้งแรกในชีวิต

ในจังหวะนั้นเอง เผยเหยียนโจวที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่นานก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาแทรกกลาง เขายกพัดจีบขึ้นบังหน้าเสิ่นลั่วอวี้ไว้ครึ่งหนึ่งราวกับปกป้อง แม้จะรู้ดีว่าบุรุษตรงหน้าคือชินอ๋องผู้มีอำนาจล้นฟ้า แต่เขาก็ไม่หวั่นเกรง ซื่อจื่อหนุ่มแย้มยิ้มบางๆ ทว่านัยน์ตาแฝงความนัยลึกซึ้ง

“ดูเหมือนนายท่านจะมาผิดที่แล้วกระมัง ของที่ท่านตัดสินใจโยนทิ้งไปแล้วด้วยมือตัวเอง จะกลับมาตามหาเอาป่านนี้... ไม่คิดว่ามันสายไปหน่อยหรือ”

เซียวจินเยว่ตวัดสายตามองเผยเหยียนโจวอย่างดุดัน บรรยากาศระหว่างบุรุษทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะเกิดประกายไฟ ทว่าเสิ่นลั่วอวี้กลับส่ายหน้าเบาๆ แตะแขนเผยเหยียนโจวเป็นเชิงห้ามปราม

“ไม่รบกวนซื่อจื่อเจ้าค่ะ นายท่านผู้นี้ก็กำลังจะไปแล้วเช่นกัน” นางตอบพลางหันไปมองเซียวจินเยว่ แววตาเด็ดขาดไม่มีเยื่อใย “ใช่หรือไม่เจ้าคะ... นายท่าน?”

เซียวจินเยว่กำหมัดแน่นจนบาดแผลที่ฝ่ามือปริแตก เลือดสีสดหยดลงบนพื้นไม้ทีละหยด แต่ความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้กับความปวดร้าวในอก

เขามองสตรีที่ครั้งหนึ่งเคยทุ่มเทและดูแลเขาอย่างดีที่สุด บัดนี้นางยืนอยู่ข้างบุรุษอื่น สัมผัสแขนบุรุษอื่นอย่างเป็นธรรมชาติ และเอ่ยปากไล่เขาอย่างไม่ไยดี...

แม้นางจะไม่เคยเอื้อนเอ่ยคำว่ารักให้เขาได้ยินเลยสักครั้ง แต่ความใส่ใจและการกระทำตลอดสามปีของนางก็ชัดเจนพอให้เขารับรู้ได้ ทว่าเขาเองต่างหากที่มองข้ามมันไป ในที่สุดเซียวจินเยว่ก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว ว่าการสูญเสียคนที่ดีกับเขาที่สุดไปนั้น... มันทรมานถึงเพียงนี้

บุรุษผู้สูงศักดิ์ยอมถอยหลังหนึ่งก้าว เขาหมุนตัวเดินออกจากโรงน้ำชาไปเงียบๆ ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ... ทว่าในใจของเขากลับเหน็บหนาวยิ่งกว่าพายุหิมะในวันที่นางจากไปเสียอีก