14 ร่างปลอม

‘การให้เกียรติคู่ครอง’

‘การมอบความสุขให้ภริยา’

อักขระที่วาดด้วยพู่กันหวัดปรากฏขึ้นกลางห้อง ตำราเล่มเก่าส่องแสงสีชาด มันกางขึ้นและเปิดออกกลางห้องนอน เรียกเสียงหัวเราะของเทพมรณา

“สู้รบกับปีศาจแล้ว... ยังต้องมาวิวาทกับตำราในแดนมรณาอีกหรือ?”

ครู่นั้นใบหน้าหล่อเหลากลับมาสนใจนาง กำลังถูกจ้องมองด้วยลำแสงจากตำราเล่มเก่า

สตรีในอาภรณ์ขาวสะอาดวางมือบนหน้าท้อง นอนนิ่งมาสองราตรีแล้ว น่าเป็นกังวลมิใช่น้อย เขาขอให้ท่านลุงผู้เคยเป็นแพทย์ในเมืองปีศาจมาดูอาการนาง แต่พอได้ยินว่านางไม่เป็นอะไรมาก เป็นเพราะร่างกายอ่อนเพลียจึงหลับนานสักหน่อยก็ค่อยโล่งใจ

พูดถึงอีกสองเทพมรณา พึ่งจะดึงตำราสีชาดไปอ่านเมื่อหลายราตรีก่อน ทั้งที่ปกติแล้วไม่มีใครแยแสตำราเล่มนี้

‘ตำราสีชาดไปหาเจ้าถิงถิง... ไยปีศาจพูดมากไม่บอกข้าสักคำ? เจ้าโกรธข้าแน่ ๆ’

คำถามมากมายทอดผ่านแววตาเย็นยะเยือก เขาคิดว่านางไม่พอใจตอนเล่าเรื่องความฝัน เขากล่าวหาว่านางกินจุ นางจึงฝัน กว่าที่เขาจะตระหนักถึงเรื่องนี้...

“ในเมืองเทพมีเพียงมิตรภาพอันดีงาม ความรักของเทพเป็นความรักที่บริสุทธิ์ ปรารถนาดีต่อกัน ขอเพียงคู่ครองมีความสุข ไม่ว่าผิดหวังหรือสมหวัง ทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นความรักที่ไร้ซึ่งความหลงใหลและการผูกมัด หากเทพมรณาจะมีคู่ครอง มิใช่เรื่องแปลก”

ไร้สาระสิ้นดี!

นีเทียนต้าเซินมองตามท่านลุงในร่างชายชราที่เข้ามาไม่บอกกล่าว ยมทูตเป็นเช่นนั้น ไม่มีการเคาะประตูเมื่อความตายมาเยือน ใครจะบอกเล่าว่าข้ามารับวิญญาณเจ้าแล้ว จะอย่างไรก็ตาม ท่านลุงยกมือคำนับอย่างรักษากิริยา

“ขออภัยที่มารบกวนท่าน สองสามวันมานี้ไม่ได้ยินเสียงเจ้าปีศาจน้อย นครมรณาออกจะเงียบเหงามากไป”

“เมื่อครู่ท่านลุงแปดหมายความว่าอย่างไร? ข้าไม่เข้าใจ”

“พักหลังมานี้พวกข้าเห็นท่านเอ็นดูเจ้าถิงถิงนัก ทั้งที่งานล้นมือ หน้าตาของท่านรึจะอารมณ์ดีได้ ถ้าไม่ได้มาพบนาง”

“เหลวไหล”

ในน้ำเสียงไม่พอใจ นีเทียนต้าเซินหัวเราะเสียงดัง หันไปพูดกับตำรา “ใช่แล้วล่ะ ต้องเรียกเจ้าว่าตำราสีชาดเพราะไม่มีผู้ใดปรารถนาการมีคู่ครอง เทพเป็นผู้เสียสละตน”

ท่านลุงอาวุโสอันตรธานไปในเวหา มีเสียงดังซ้อนเข้ามา

‘จะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นนาง?’

‘ทำไมท่านไม่ลองไปถามเทพผู้เฒ่าจันทรา คงได้คำตอบแน่...’

‘เหตุการณ์ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ตำราสีชาดกำลังสื่อสารกับท่าน เป็นไปได้ไหมว่านาง... อาจเป็นคู่ครองท่าน’

ตามธรรมเนียมแล้วท่านลุงจะไม่พูดเสียงดังอึกทึก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่ใช่เรื่องที่ท่านลุงจะออกความคิดเห็นด้วยซ้ำไป

นีเทียนต้าเซินปิดตาส่ายหน้า “นครมรณาจะไม่ส่งสาร เราตัดขาดจากโลกภายนอก มันจะเป็นเช่นนั้นไปตลอด พวกท่านเลิกออกความเห็นเถิดท่านลุง”

ท่านลุงในคราบลูกแก้วจำศีลใต้อาภรณ์มาร่วมวงสนทนาไม่นานก็จากไป เมื่อเทพมรณาขอร้องพวกเขาว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง แต่ก็ยังอุตส่าห์มีผู้รั้งท้ายเป็นท่านลุงในกองทัพที่สามพันออกความเห็น

‘เป็นเรื่องของนีเทียนต้าเซินกับเจ้าถิงถิง ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของท่านลุง!’

กระนั้นใบหน้านิ่งเฉยเย็นชาปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา เขาหย่อนกายนั่งลงข้างนางบนฟูก ลอบดูนางผ่อนลมหายใจในนิทรา ไม่รู้ตนด้วยซ้ำว่ามองนางด้วยแววตาเช่นไร

-----------

“ท่าน... รังแกข้า ชังหน้าท่านนัก นีเทียนต้าเซิน เทพใจดำ ข้าไม่ชอบท่านแล้ว... ฮือ...”

ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลเมินเสียงคร่ำครวญของผีเสื้อน้อย นางสรรหาถ้อยคำสารพัดมาตัดพ้อต่อว่าเสียจนเทพผู้ยิ่งใหญ่รู้สึกหน้าชา

เรือนไม้หลังงามบัดนี้ปกคลุมด้วยแสงจรัสจ้า เจ้าเมืองมรณาร่ายเวทหยางรอบทิศทางเป็นกรงขังปีศาจ ปิดบังทั้งภาพและเสียงของนางไม่ให้ผู้ใดมองเห็นและได้ยิน ก่อนไปทำงานของตน นำลูกแก้ววิญญาณมากมายลำเลียงสู่แดนปรภูมิ ค่อยกลับมาพบนางซึ่งเลิกทำตัวเป็นม้าพยศ นางนั่งหน้าตามู่ทู่ในอาภรณ์ขาวสะอาด ขบกัดเขี้ยวฟัน ดูไปดูมาเหมือนลูกแมวโมโห

“ทุกหมู่บ้านมีศพสุดโศกา ทุกเคหามีเสียงโศกร่ำไห้ ผู้คนล้มตายด้วยโรคระบาด บ้านเมืองเกิดการจลาจล ชีวิตจึงมีค่าควรถนอม”

“ท่านทำร้ายข้า ทำร้ายหัวใจข้า... ท่านตัวปลอม ข้าจะตบท่านคืนร้อยที จะลองกับข้าไหมล่ะ?”

‘ตัวปลอม?’

คิ้วเข้มหนาโก่งเข้าหากันอย่างสงสัย นีเทียนต้าเซินปัดมือครั้งแรก ห้องรกรุงรังกลับมาสะอาดสะอ้าน ครั้งที่สองถอดเกราะยมทูตออก ปรากฏตรงมุมห้องบนชั้นวางในสภาพเรียบร้อย

นึกขึ้นได้ว่ารุ่งเช้านี้ใช้ดวงตาที่สามมาตรวจตราดูนาง วิวาทกับบุรุษเทพในร่างโปร่งใส ใบหน้าเหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยน นางนั่งบนโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ มีถ้วยชาและแผนที่

นางให้ความสนใจแผนที่เมืองมนุษย์พอ ๆ กับเจ้าตำราสีชาด ไม่น่าเชื่อว่ามันย้ายตัวเองมาจากห้องทำงานของเขา ลอยละล่องอยู่กลางห้องนอนของนาง

‘ข้าจับเทพรูปงามอย่างท่านทำสามีได้! นี่เป็นคำเตือน นีเทียนต้าเซิน ท่านไปให้พ้นหน้าข้า จะไม่ทำงานให้ท่านแล้ว คอยดูเถิด’

‘เจ้าร่างปลอม บังอาจมายั่วยวนข้า เดี๋ยวข้าก็จับทำสามีซะหรอก!’

“ปีศาจน้อยอย่างข้าคงไม่กล้าเงื้อมือตบท่าน จะทำได้ยังไงเล่า แค่ท่านขังข้าเอาไว้ ล้วนเป็นเรื่องง่ายดาย ข้าเพียงเสียใจ...” เอ่ยพลางวางตะกร้าที่มีผลไม้สีชาดเหลือไม่กี่ลูกไว้ข้างกาย นางถอนหายใจ หน้าตาสลดเศร้า

“พูดจาเลอะเทอะอะไรของเจ้า ถิงถิง”

“ท่าน... เป็นตัวจริงหรือ?”

“เจ้าโง่เง่าขนาดแยกไม่ออกรึ?”

ถิงถิงส่ายหน้าสั่นกลัว สบนัยน์ตาสีชาดเย็นชา พิจารณาดูว่าใช่คนที่นางคิดหรือไม่ นางเบิกตากว้างตกใจ ใช่เทพมรณาตัวจริง!

“ช่วงนี้ข้างานล้นมือ เจ้าเก็บตัวเงียบ ๆ ในเรือนนอน กินผลไม้วิญญาณของเจ้าเท่าที่มีให้กิน ข้าจะไม่มารบกวนเจ้า รอให้เรื่องของเจ้าในเมืองปีศาจเงียบเสียก่อน ข้าจะพาเจ้าไปหาต้นไม้วิญญาณ”

“เจ้าค่ะ”

นางกลอกตาในสีหน้าสับสน ทำเก้ ๆ กัง ๆ ไม่กล้าพูดจามากความเหมือนเคย ก่อนที่นางจะหันไปสนใจตำราที่ลอยอยู่กลางห้อง

นีเทียนต้าเซินคว้ากรามน้อยขึ้นบีบด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด เข่นเขี้ยวขู่นาง

“เลิกล้อเล่นกับเจ้าร่างปลอมนั่นด้วย”

“เจ้าค่ะ” นางหลับตาปี๋ ฝ่ามือหยาบกร้านยอมปล่อยนาง รู้สึกหนาวไปถึงขั้วกระดูก นางยกมือลูบแขนพลางถาม “ท่านย้ายมาอยู่ห้องนี้หรือ?”

“ข้ามีเหตุจำเป็นต้องเฝ้าดูเจ้า ไม่ต้องเป็นกังวลไป ยมทูตไม่เคยหลับใหล”

“หมายความว่าท่านไม่หลับฝัน?”

“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า” น้ำเสียงเข้มขรึมราวกับว่าเป็นคนละคน บุรุษเทพผู้เคยเปี่ยมด้วยเมตตาหันหลังให้นางอย่างไร้เยื่อใย “เจ้าไม่ต้องถามมาก ถ้าเจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้า จะไม่มารบกวนเจ้า พักรักษาตัวให้ดี ถึงเวลาทำงานเมื่อไรก็ลุกขึ้นมา”

เมฆาหยินหยางพลันหายไปเบื้องหน้านาง เหลือเพียงห้องว่างเปล่า ถิงถิงก้มหน้าลงมองพื้นไม้เป็นเงามัน ความสำนึกผิดท่วมท้นในใจนาง

“ข้าไม่ได้พูดสักคำว่าไม่อยากเห็นหน้าท่าน”

ใครว่านางไม่พูด... นางบริภาษเขาข้ามวันข้ามคืนจนคอแห้งเชียวล่ะ!