ตอนที่ 24 ฟางหลินตกน้ำ

ตอนที่ 24 ฟางหลินตกน้ำ

หยางซื่อทอดสายตามองเด็ก ๆ อย่างชื่นชม “เมื่อไหร่ข้าจะท้องเสียทีนะ ข้ารอมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไร้วี่แวว” สายตาของนางดูเศร้าลงเล็กน้อย ปีนี้นางอายุยี่สิบสามปีแล้ว รุ่นราวคราวเดียวกับไป๋ฟางหรง

“ครั้งก่อนข้าส่งยาบำรุงให้ท่าน มีอะไรผิดปกติหรือไม่เจ้าคะ” ฟางหรงจับมือของอีกฝ่ายอยากให้กำลังใจนาง

“ข้าก็ให้แม่ครัวของข้าต้มยาบำรุงให้เสมอ แต่ก็ดูไร้วี่แววจริง ๆ” แม่ทัพแดนใต้ นาน ๆ จะกลับจวนเสียที เขาก็แวะเวียนมานอนร่วมเตียงกับนางบ่อยครั้ง แต่เหตุใดจึงไร้วี่แววเช่นนี้ นางแปลกใจไม่น้อย

อนุทั้งสองของสามีก็พากันตั้งครรภ์แล้ว เหตุใดนางจึงดูเหมือนเป็นสตรีไร้ค่าในสายตาของพ่อแม่สามีนัก ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีเสียเท่าไหร่

นางอยู่ท่ามกลางความกดดันของสายตาพ่อแม่สามี จนทำให้นางไม่อยากจะทนอยู่ร่วมจวนกับคนพวกนั้นแล้ว แต่นางเองใจกล้าไม่พอ

นางชื่นชมไป๋ซื่อยิ่งนัก แสดงเจตนาอย่างโจ่งแจ้ง ว่าเขาจะต้องมีนางเป็นภรรยาเพียงผู้เดียวเท่านั้น แม้ว่าแม่ทัพหยวนจะไม่มีภรรยารอง แต่เขามีอนุอุ่นเตียงก่อนแต่งงานกับนางเสียอีก

เรื่องนี้นางเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แต่ทว่ามันไม่เล็กแล้วในตอนนี้ ในเมื่ออนุทั้งสองตั้งครรภ์จนจะคลอดออกมาแล้ว แต่นางยังไร้วี่แวว

“เอาน่าข้าจะหาทางช่วยท่านอีกแรงก็แล้วกัน ในเมื่อเราเป็นสหายกันแล้วนี่นาจะทอดทิ้งท่านได้อย่างไรกันเล่า” นางจะบอกว่าตนเองโชคดีก็ไม่ได้ คืนนั้นเป็นเขาที่กระทำย่ำยีนางหลายครั้งหลายหน ราวกับอดอยากมานานหลายปี จนทำให้นางได้เจ้าลูกแฝดมาในที่สุด

“คารวะพี่สะใภ้ คารวะหยางซื่อ” สตรีนางหนึ่งเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย นางเป็นน้องสาวของหลิวมู่ฉวน นามของนางคือหลิวมู่หลัน ใบหน้าของสตรีน้อยนางนี้น่ารักยิ่งนัก ไป๋ฟางหรงเอ็นดูนางเป็นพิเศษ

“มู่หลัน นั่งลงสิ” ไป๋ฟางหรงชี้ลงเก้าอี้ที่ว่างอยู่ ผู้คนในงานจะมีทั้งขุนนาง และบรรดาฮูหยินและคุณหนูทั้งหลาย คืนนี้ก็ไม่ได้ต่างจากการหาคู่ดูตัวสักเท่าไหร่ นาน ๆ จะจัดงานเลี้ยงอย่างยิ่งใหญ่ขึ้นมา

“พี่สะใภ้ ข้าได้ยินข่าวว่าองค์หญิงสามมีประสงค์จะอภิเษกกับพี่ชายจริงหรือไม่เจ้าคะ” มู่หลันเป็นห่วงพี่สะใภ้และเด็ก ๆ และนางก็รับรู้ว่า แท้จริงแล้วพี่สะใภ้ยื่นหนังสือหย่าเอง แต่เป็นญาติผู้พี่ของนางไม่ลงนาม หากลงนามไปก็นับว่าญาติผู้พี่ของนางโง่โดยแท้

“ใช่ แต่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ เจ้าตัวแสบทั้งคู่ไปแล้ว อีกเดี๋ยวก็คงจะได้เรื่องเป็นแน่” กล่าวยังไม่ทันจบ ถังม่านชิงเดินเข้ามายังกลุ่มสนทนานี้ด้วย คิดจะฉีกหน้าไป๋ฟางหรงเข้าให้ แท้ที่จริงแล้ว นางไม่รู้ว่าสตรีทั้งสองนั้นเป็นใครกันบ้าง

นางเกิดและเติบโตจากแดนเหนือ ดังนั้นแล้วถังม่านชิงต้องการจะเป็นฮูหยินของแม่ทัพ หากทว่าเขากล่าวตัดรอนตัดความสัมพันธ์ของนาง เช่นนี้แล้ว นางจึงคิดจะหาเรือลำใหม่ เป็นไท่จื่อหรือไม่ก็องค์ชายรอง พระโอรสสายตรงของฮองเฮาและฮ่องเต้

“ยังจะมีหน้ามานั่งปั้นหน้ายิ้มอยู่ในงานอีกหรือเจ้าคะ” ม่านชิงจีบปากจีบคอกล่าวขึ้นมา น้ำเสียงของนางไม่เบาสักเท่าไหร่ สตรีที่นั่งอยู่ในแนวเดียวกันต่างก็ให้ความสนใจกับคำพูดเมื่อครู่นี้ไม่น้อยนัก

“ไม่เจอกันไม่กี่วัน ปากกล้าขึ้นมากนะ” ฟางหรงสีหน้าราบเรียบ ไม่ค่อยอยากจะพูดจากับสตรีนางนี้สักเท่าไหร่ พูดไปก็เปล่าประโยชน์นัก มิสู้นางยกส้นเท้าขึ้นตะบันหน้าสตรีนางนี้กลางงานให้รู้แล้วรู้รอด

“ทำไมกันเล่าเจ้าคะ พี่สาวลงนามหย่าให้ท่านแม่ทัพจ้าวแล้ว มิอับอายผู้คนในงานหรืออย่างไรกัน หากเป็นข้ามิกล้าเสนอหน้ามาร่วมงานอย่างเด็ดขาด คงอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้วเจ้าคะ ท่านแม่ทัพยามนี้เป็นถึงว่าที่ราชบุตรเขย อีกไม่นานท่านก็คงจะต้องถูกหย่าขาดจริง ๆ”

ถังม่านชิงกล่าวขึ้นมา บรรดาสตรีนั่งข้าง ๆ ต่างก็หูผึ่งนัก หยางซื่อแทบจะทนไม่ไหว นางคิดจะต่อว่าอีกฝ่าย แต่ถูกไป๋ฟางหรงจับมือเอาไว้ ส่ายหน้าเบา ๆ เป็นอันว่ารู้กัน หลิวมู่หลันแทบจะสำลักน้ำชา ได้ยินคำพูดนี้ออกจากปากสตรีนางอื่น

“อ้อ ที่แท้เจ้าก็เป็นถังม่านชิง ได้ข่าวว่าเจ้าถูกพี่สะใภ้ข้าตะบันหน้าให้ หายแล้วรึถึงได้กล้าปากมากเช่นนี้ ระวังเอาไว้เล่า คราวนี้ไม่ใช่แค่ใบหน้า แต่จะเป็นฟันของเจ้าหลุดออกจากปาก”

มู่หลันไม่ได้ข่มขู่อีกฝ่าย แต่นางหมายความเป็นเช่นนั้น ปีนี้นางอายุสิบแปด แต่ยังไร้วี่แววชายหนุ่มในดวงใจ นางมิเคยหมายตาชายใด เพราะล้วนสู้พี่ชายและญาติผู้พี่ของนางไม่ได้

แต่ทว่าญาติผู้พี่นำสตรีนางนี้มาจากแดนเหนือนั่นเพราะอยากตอบแทนคุณนางที่ช่วยดูแลอาการบาดเจ็บนอนแน่นิ่งร่วมเดือนด้วยเพราะถูกพิษร้ายเข้าให้

“เจ้ากล้าดีนัก ปากของเจ้าเกรงว่าจะไม่ได้เก็บเอาไว้กินข้าวเสียแล้ว” หลิวมู่หลันทนไม่ไหว กล่าวกระทบกระทั่งอีกฝ่ายอย่างจงใจ

“เป็นเจ้าเข้ามาหาเรื่องไป๋ซื่อเองนะ พวกเรานั่งพูดคุยกันอยู่ แต่เป็นเจ้าสอดแส่ปากยาวไม่เข้าเรื่อง” หยางซื่อค่อนขอดต่อว่านางด้วยอีกคน

“ถังม่านชิงเจ้ากลับไปเสียเถิด อย่าให้ข้าได้กรุ่นโกรธ หากข้าคิดจัดการเจ้าจริง ๆ ไม่ว่าจะมุดหัวอยู่ที่ไหน ข้าก็ถลกหนังเจ้าได้ทุกเมื่อ” ฟางหรงแม้ไม่อยากพูดก็ต้องพูดออกมา ดวงหน้าของนางหาได้มีโทสะบิดเบี้ยวไม่ ยังคงดูสุขุมเยือกเย็นนัก

นางเป็นที่ถูกใจของฉู่จื้อหยางจริง ๆ เห็นสตรีนางหนึ่งเข้ามาพูดจาว่าร้ายเช่นนี้ ท่วงท่าของนางดูสงบนิ่ง แต่ทว่ามีกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวไม่น้อยนัก พระองค์ชนจอกสุรากับไท่จื่ออู๋จงหยวน

“ท่านพอพระทัยนางรึ” อู๋จงหยวนกล่าวถาม เพราะเห็นเขาหันมองภรรยาของแม่ทัพจ้าวออกบ่อยครั้ง ไม่รู้ว่าใต้หน้ากากอันนี้ซ่อนอะไรเอาไว้กันแน่ ชายผู้นี้เป็นถึงไท่จื่อแห่งแคว้นฉู่ ฝีมือร้ายกาจไม่เบา กว่าจะขึ้นมาเป็นไท่จื่อได้ เขาสังหารพี่ชายและน้องชายร่วมบิดาเดียวกันก็หลายคน จนสุดท้ายก็เหลือเพียงแค่ฉู่จิ้นหยางเพียงเท่านั้น

“ก็เล็กน้อย นางงดงามนักดูองอาจและกล้าหาญ เสียดายที่นางแต่งงานแล้ว” จื้อหยางกล่าวน้ำเสียงทุ้ม ดวงตาทอดมองบรรดาสตรีที่กรีดกรายร่ายรำอย่างอ่อนช้อนและงดงามนัก เรียกได้ว่างานเลี้ยงต้อนรับวันนี้แคว้นอู๋ทำออกมาดูยิ่งใหญ่โอ้อวดว่าเป็นแคว้นที่ร่ำรวย

“ท่านช่างตาแหลมนัก” แม้จะว่าไปตัวเขาเคยพานพบนางเมื่อนานมาแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้ นางดงามน่ารักนัก น่าเสียดายนางตกลงปลงใจรักกับแม่ทัพจ้าว ตัวเขาถึงขั้นหล่อเหลาล่อลวงสตรีเกือบจะทุกราย

แต่ก็มิได้มีไท่จื่อเฟยข้างกาย เฉกเฉ่นกับท่านอาชินอ๋อง ที่นั่งนิ่ง ๆ มิได้สนใจอันใด ใครจะพูดคุยซักถามก็ตีสีหน้าขรึม ชวนให้ผู้คนอึดอัดนัก ยังขาดน้องชายคนรอง ไม่รู้ว่าป่านนี้ไปเที่ยวเล่นที่ไหน นิสัยของน้องชายเป็นคนสนุกสนานเฮฮานัก ชมชอบสตรีงดงาม

คนที่ถูกกล่าวถึงคือแม่ทัพจ้าว เขามาตามคำเชิญขององค์หญิงสาม มายังศาลาข้างสระบัว สถานที่ใกล้ตำหนักทรงอักษรของหวงซ่าง เขาเดินเข้าไปเพื่อจะกล่าวปฏิเสธและตัดความคิดอันเป็นไปได้ขององค์หญิง

นางกำนัลมากมายยืนรออยู่ข้าง ๆ ศาลาถอยห่างออกไปหลายก้าว พวกนางไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองข้างในศาลาเสียด้วยซ้ำ

เจ้าตัวแสบสองคนพี่น้องแอบดูบิดาพูดคุยกับองค์หญิงสาม พวกเขาซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ ได้ยินเสียงบิดากล่าวอย่างชัดเจนตรงไปตรงมา

“พี่ใหญ่ท่านพ่อจะลงมือจริง ๆ นะรึ” ฟางหลินกลัวว่าจะผิดพลาดแน่ ๆ แอบมาคุยลับตาคนเช่นนี้ ตัดสัมพันธ์อันใดกัน เข้าข้างอีกฝ่ายละสิไม่ว่า บิดาของนางทำไมถึงได้สมองไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมสตรีนะ

“ข้ากลัวว่าจะถูกจับได้นะสิ” หย่งเล่อครุ่นคิดขึ้นมา มองดูอย่างไรก็คงจะไม่ได้การเอาเสียแล้ว

“แล้วเราจะทำอย่างไร” ฟางหลินขมวดคิ้ว ริมฝีปากเล็ก ๆ นั่นขบกัดด้วยความหงุดหงิดใจ

“หลินเอ๋อร์ ยอมเจ็บตัวเพื่อท่านแม่หรือไม่” พี่ชายกล่าวถามมองน้องสาวอย่างเห็นใจ

“แน่นอนเจ้าค่ะ” ฟางหลินรู้แล้ว จะทำเช่นไร มีหรือนางจะปล่อยให้หลุดมือไป

“เช่นนั้นพี่ใหญ่ ไปตามท่านแม่ทีเจ้าค่ะ แสร้งร้องไห้เสียใจ ให้คนสงสัย” ฟางหลินกำชับพี่ชาย

ส่วนแม่ทัพจ้าว ยังคงยืนกราน เมื่อเห็นว่าองค์หญิงสามไม่ยอมเลิกราได้ง่าย ๆ เขาจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “หากองค์หญิงยังยืนกรานเช่นนั้น กระหม่อมก็คงเห็นว่าไม่อาจจะเป็นแม่ทัพจ้าวได้อีกต่อไป กระหม่อมมีภรรยาอยู่แล้วทั้งคน หากพระองค์คิดจะกำจัดภรรยาของกระหม่อมมันก็คงไม่ง่ายเช่นนั้น”

“นี่เจ้ากำลังขู่ข้ารึ ไหนเจ้าบอกว่ารักข้า ชอบข้าอย่างไรเล่า” นางทั้งอับอายทั้งเดือดดาลเหตุใดเขาจึงกลับกลอกเช่นนี้กัน

“ท่านพ่อข้ามิเคยเอ่ยวาจาเช่นนั้นเป็นแน่เพคะ” ฟางหลินก้าวเท้าเข้าไปขัดขวาง นางยืนอยู่ข้าง ๆ กับบิดาในศาลาอันร่มรื่นและเงียบเหงา มีแสงสว่างจากโคมไฟมองเห็นพวกเขาอย่างชัดเจน

นางกำนัลถูกสายตาเหี้ยมขององค์หญิงก็พากันก้มหน้า ใครจะไปคิดเล่าว่าเด็กน้อยคนนี้จะกล้าพูดจาไม่น่าฟัง

“เจ้าอย่ามาสู่รู้แทนเขา” อู๋เจียวเหม่ยเดินเข้าไปใกล้ ๆ ฟางหลินถอยหลังหนีทันใด นางมายืนหลบอยู่ด้านหลังของบิดา จากนั้นฟางหลินแลบลิ้นกลอกกลิ้งตาไปมา มิหนำซ้ำยังก่นด่านางเข้าให้ องค์หญิงสามเห็นปากมุบมิบเกิดความไม่พอใจนัก

“เจ้าช่างกล้าดีนักวันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย” องค์หญิงสามจับมือของฟางหลิน แต่ทว่าดรุณีน้อยแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยันอีกฝ่ายเข้าให้ ถูกตีแค่นี้ไม่เจ็บกระไร ต่อไปนี้องค์หญิงสามไม่อาจจะมีหน้าอยู่ในแคว้นอู๋ได้อีกแล้ว

จ้าวหย่งคังจะช่วยลูกสาว แต่ก็ถูกสายตาของนางบอกใบ้บางอย่างเข้าให้ เขาจึงชะงัก ทำท่าจะเข้าไปช่วยแต่ก็หวั่นว่าจะแตะเนื้อต้องตัวองค์หญิงสาม เอ่ยปากห้ามเบา ๆ เพียงเท่านั้น

ฟางหลินต่อว่าองค์หญิงสาม ข้อมือของนางถูกอีกฝ่ายกอบกุมยื้อยุดกันวุ่นวายพอสมควร “ท่านมันเป็นสตรีไร้ยางอาย คิดจะตีข้า คิดจะทำร้ายข้า ท่านพ่อ ท่านพ่อช่วยลูกด้วย ลูกเจ็บเจ้าค่ะ” นางแสร้งร้องโอดโอยเสียงดัง แน่นอนว่าหากใครได้ยินก็คงรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเป็นแน่

นางกำนัลไม่กล้าเข้าไปหากไม่ได้รับอนุญาต พวกนางทำได้แค่ดูอยู่เฉย ๆ ลุ้นว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ พวกนางล้วนวางเดิมพันเอาไว้ในใจ ว่าอย่างไรเสียเป็นองค์หญิงสามแน่ ๆ

จู่ ๆ ร่างบอบบางของฟางหลินก็หล่นลงไปในสระบัว “หลินเอ๋อร์” น้ำเสียงดังกล่าวขึ้นมาอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าลูกสาวตกน้ำไปแล้ว “องค์หญิงเหตุใดต้องผลักนางให้ตกน้ำด้วย ลูกสาวข้าว่ายน้ำไม่เป็น ท่านจงใจจะฆ่านางใช่หรือไม่!”

เขาต่อว่าต่อขานองค์หญิงสามเข้าให้ จากนั้นกระโดดลงไปในสระบัว องค์หญิงสีหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว นางตัวสั่นด้วยเพราะรู้สึกหวาดกลัว เกรงว่าเด็กน้อยจะสังเวยชีวิตในสระนี้เข้าให้จริง ๆ

จ้าวหย่งคังคว้าได้ร่างบอบบางของลูกสาว เนื้อตัวชุ่มโชกเต็มไปด้วยน้ำในสระ ช่างเหน็บหนาวเพียงใด ใบหน้าของฟางหลินซีดเซียวไร้สีเลือด ริมฝีปากม่วงคล้ำ นางนอนแน่นิ่งหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมกอดของบิดา

จ้าวหย่งคังเงยหน้าและช้อนร่างบอบบางของลูกสาวเอาไว้ในอ้อมกอด น้ำเสียงแข็งกระด้างและดูโหดเหี้ยมนัก ต่อว่าองค์หญิงสามอย่างแสบสัน

“องค์หญิง จงใจฆ่านางเชียวรึ นางยังเด็กนักมีอะไรก็มาลงที่ข้าสิ ไปลงที่ลูกสาวของข้าได้อย่างไรกัน ช่างเป็นสตรีที่จิตใจโหดเหี้ยมนัก”