ตอนที่ 23 พ่อข้าใครห้ามแตะ

ตอนที่ 23 พ่อข้าใครห้ามแตะ

งานเลี้ยงในคืนนี้ ล้วนครื้นเครงและคึกคักนัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน นั่นเพราะมีนางรำกำลังกรีดกรายร่ายรำอย่างงดงาม ไป๋ฟางหรงร่วมด้วยเจ้าหัวผักกาดทั้งสอง สวมชุดเข้ากันเป็นอย่างดี พวกเขาล้วนโดดเด่นและสะดุดตายิ่งนัก

ชุดสีน้ำเงินเข้มนางสวมใส่ประดับประดาด้วยสร้อยไข่มุก ต่างหูเข้าชุดกัน ปักปิ่นหยกลวดลายงดงามนัก มีสายห้อยระย้าลงมาเป็นไข่มุกประดับอยู่ คืนนี้ฟางหรงแม้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่ดูเฉิดฉาย ชุดของนางที่สวมใส่ ไม่ได้บ่งบอกฐานะอันใดแก่นางสักนิด

ชุดสีน้ำเงินเข้ม ขับผิวพรรณของนางให้ขาวจัดราวกับหิมะ ริมฝีปากทาชาดแดงระเรื่อบางเบา แก้มนวลนั้นปัดด้วยชาดสำหรับปัดแก้มโดยเฉพาะ วันนี้นางดูงดงามยิ่ง มีเสื้อคลุมเป็นขนจิ้งจอกขาวอีกด้วย

แม่หนูน้อยจ้าวฟางหลิน แต่งกายเหมือนมารดา หากแต่ว่านางรัดผมเป็นก้อนกลม ๆ คล้ายดั่งซาลาเปาทั้งสองข้าง ดูน่ารักยิ่งนัก สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวเหมือนมารดา

จ้าวหย่งเล่อรูปหน้าหล่อเหลาเอาการตั้งแต่เด็ก ๆ หากโตขึ้นคงไม่ต้องกล่าวเรื่องบรรดาสตรีให้ยุ่งยาก ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นที่หมายตาของเหล่าขุนนางหลายคน ทั้งรูปหน้าและความรอบรู้เป็นที่เรื่องชื่อนัก พวกเขาสองคนพี่น้องทำให้ท่านอาจารย์ใหญ่สำนักศึกษาหลวงออกปากชมมิใช่เรื่องง่ายนัก

ทั้งสามเข้ามาร่วมงานเลี้ยง ผู้คนต่างก็จับจ้องสามแม่ลูกที่พากันจูงมือเข้างาน ใบหน้าพวกเขาประดับด้วยรอยยิ้มเพียงแค่สองคน อีกคนหนึ่งที่ตีหน้าเรียบเฉยเห็นจะเป็นจ้าวหย่งเล่อ ผู้เคร่งเครียด เขาคิดแผนรับมือองค์หญิงสามสารพัด

“พี่ใหญ่ตีหน้าเคร่งขรึมเช่นนี้ระวังจะแก่เร็วนะ” แฝดน้องกล่าวเตือนพี่ชาย เขาทำหน้าราวกับชายหนุ่มผู้อมทุกข์

“ใครจะเบิกบานเหมือนเจ้ากันเล่า” นิ้วป้อม ๆ ของผู้เป็นพี่ชาย จิ้มหน้าผากของน้องสาวอย่างเอ็นดู

“พอเถอะน่า ทั้งคู่นั่นแหละ” ฟางหรงกล่าวห้ามลูก ๆ เกรงว่าอีกไม่นานประเดี๋ยวจะกลายเป็นการปะทะฝีปากของลูก ๆ ทั้งสอง หากเป็นเช่นนั้นนางคงจะต้องปวดหัวมากขึ้นแน่ ๆ ลูก ๆ ของนางเหมือนเด็กคนอื่นเสียที่ไหนกัน เจ้าเล่ห์ไม่มี บางครั้งนางยังไม่ทันพวกเขาเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้ไปได้ใครมากันแน่

หย่งเล่อครุ่นคิด จึงได้ถามขึ้นมา “ท่านแม่ คืนนี้หากองค์หญิงสาม คิดจะรวบหัวรวบหางท่านพ่อจะทำอย่างไร”

“แม่ไม่รู้สิ ก็แล้วแต่ท่านพ่อของพวกเจ้า” ฟางหรงปล่อยให้แม่ทัพจ้าวจัดการเอง หากเขาคิดว่านางและลูก ๆ มีค่า เขาก็ควรจะจัดการเรื่องได้ไม่ยากนัก กฎหมายแคว้นอู๋ก็มีบัญญัติเอาไว้อย่างโจ่งแจ้ง ไม่รู้ว่าหวงตี้ช่างหูตามืดบอด ละเลยกฎหมายแคว้นได้อย่างไรกัน

ฟางหรงนึกขึ้นได้ หวงตี้พระองค์นี้มีสนมข้างกายหลายคน ไม่เคยรักใครจริงใจสักครั้ง น่าแปลกใจนักเหตุใดตอนเด็ก ๆ นางจึงได้พบเขาออกจะบ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็นตอนนอน นางก็เคยเห็นเขาแวะเวียนมาหาท่านแม่ของนาง

“ใครคิดจะรวบหัวรวบหางใครกัน มีแต่พ่อที่ต้องการเพียงแค่แม่ของพวกเจ้า” หย่งคังเดินก้าวเข้ามา ได้ยินถ้อยคำของลูกชาย พลันในอกก็เสียใจนัก อีกอย่างความคิดของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว ตาเขาสว่างขึ้นมาแล้ว

“ท่านพ่อเหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ” แฝดน้องจับมือบิดา ท่าทางประจบประแจงช่างน่ารักยิ่งนัก พวกเขาล้วนเป็นที่สนใจของดวงตาหลายคู่ ไม่เว้นแม้กระทั่งไท่จื่อแคว้นฉู่ ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้น ยังคงเหม่อมองดวงหน้าอันงดงามของไป๋ฟางหรง แม้ว่าจะจิบสุรา แต่ก็อดละสายตาไปจากนางไม่ได้

“ได้ยินเสียงหลินเอ๋อร์ พูดเช่นนี้หายเหนื่อยแล้ว” ฝ่ามือหนา ลูบไล้เส้นผมนุ่มลื่นของบุตรี ย่อตัวนั่งทับส้นเท้า มองดวงหน้าอันน่ารักของเจ้าเด็กน้อยคนนี้ด้วยหัวใจเปี่ยมไปด้วยความสุข

“ท่านพ่อเจ้าคะ วันนี้ลูกรู้สึกไม่ค่อยดีเลย” ฟางหลินรู้สึกเช่นนั้น เหมือนว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นมาในไม่ช้า อาการวูบโหวงแปลก ๆ อีกด้วย

“ไม่สบายหรือเปล่า ไหนมาให้พ่อดูหน่อย” เขายกมือขึ้นอังหน้าผากของบุตรีด้วยความห่วงใย นางกล่าวว่ารู้สึกไม่ดีนัก หัวใจดวงนี้ก็รู้สึกแปลบปลาบขึ้นมาไม่น้อย

“ท่านพ่อไม่ดูแลงานวันนี้หรือขอรับ” หย่งเล่อ ไม่อยากให้บรรยากาศทำให้พวกเขาอึดอัดไปมากกว่านี้ นั่นเพราะเหมือนมีใครบางคนคอยื่นคอยาว เขาเห็นว่าเป็นถังม่านชิง

“นั่นนะสิ” ฟางหรงนึกขึ้นได้ เพราะเห็นเขาสวมชุดเกราะราวกับจะออกรบเสียอย่างนั้น

“ข้ามาดูพวกเจ้าก่อน ว่าแต่วันนี้สวยจริง ๆ สวยมาก ๆ” หย่งคังเอ่ยชมภรรยา เพราะนางดูโดดเด่นนัก และยังงดงามหาสตรีใดเปรียบอีกด้วย ท่าทางของนางดูเย่อหยิ่งและองอาจในทีอีกด้วย แฝงไปด้วยความทระนงตน

“แล้วลูกไม่สวยหรือเจ้าคะ” ฟางหลินเงยหน้าถามขึ้นมา เพราะอยากได้คำชมเหมือนกัน

“เด็กดีของพ่อ แน่นอนว่าย่อมต้องงดงามและน่ารัก” เขายกยิ้มขึ้นมา ชมเชยลูกสาวเสียหน่อย ความงดงามของฟางหลินนั้นได้ฟางหรงและได้เค้าโครงรูปหน้ามาจากเขา ดังนั้น นางจึงค่อนข้างงดงามเฉิดฉายตั้งแต่เยาว์วัย

“เหอะ ดีแต่ปากหวาน วันนี้ท่านพ่อระวังองค์หญิงสามเอาไว้ให้ดีเถอะ” หย่งเล่อกล่าวดักคอบิดา ก็คงไม่พ้นให้พวกเขาช่วยเป็นแน่ แผนจะสำเร็จลุล่วงไร้ช่องโหว่งไม่ได้ หากไม่มีพวกเขา ใคร ๆ ก็ต้องมาว่าเด็กนั้นไร้เดียงสาที่สุด แต่ไม่ใช่คู่แฝดบุตรของไป๋ฟางหรง

“พ่อรึจะกลัว ไม่มีทาง มีพวกเจ้าช่วยเหลืออยู่ พ่อเบาใจแล้ว” หย่งคังกระหยิ่มยิ้ม มีผู้ช่วยตัวน้อยย่อมเปลี่ยนจากร้ายกลายเป็นดีได้

“หากพวกข้าไม่ช่วย ท่านพ่อจัดการเองไม่ได้หรือขอรับ” หย่งเล่อขมวดคิ้ว ด้วยสีหน้าท่าทางชวนสงสัยนัก

“หากคิดจะตีใครสักคน ก็ต้องมีผู้ร่วมขบวนการด้วย มิเช่นนั้นมันจะมีจุดบกพร่อง ทำให้คู่ต่อสู้ของเรามองออกอย่างไรเล่า” เขากล่าวขึ้นมา เจตนาของเขามิได้ปิดบังลูก ๆ หรือภรรยา

“คืนนี้ก็ระมัดระวังเอาไว้ด้วย มีอะไรพ่อจะให้ท่านอาของเจ้ามาแจ้งก็แล้วกัน” หย่งคังกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง

“ท่านอาฉวน จะไว้ใจได้หรือขอรับ” หย่งเล่อคิดไม่ออก ท่านอาของเขาเป็นคนเสเพล ชมชอบดื่มกิน เคล้าสุราเป็นที่สุด แต่ฝีมือการต่อสู้ไม่ธรรมดา วาจาท่านอาก็หาได้เชื่อใจได้เสียที่ไหนกัน ไม่รู้ว่าใครจะช่วยกันแน่

“ไว้ใจได้สิ” ฝ่ามือหนาจับกุมหัวไหล่ของลูกชายเอาไว้ “มั่นใจได้เลยว่า พ่อจะไม่แต่งงานกับองค์หญิงสามอย่างเด็ดขาด หากหาทางออกไม่ได้ พ่อยินดีจะชดเชยด้วยชีวิต เพื่อพวกเจ้า”

“ขอให้ท่านรักษาคำพูดด้วยเล่า” ฟางหรงยอกย้อนเข้าให้ เขาจะทำอันใดได้ หาทางออกได้ดีเช่นนั้นเชียวหรือ สีหน้าของนางดูเย็นชายิ่งกว่าวันไหน ๆ ทำให้จ้าวหย่งคังร้อนใจนัก ฝ่ามือหนาจับมือของนางเอาไว้ ดวงตาคมกริบจดจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่งามของนาง

“หรงเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าทำผิดไป แค่เจ้ากับลูก ๆ ให้อภัย ข้าก็ดีใจอย่างสุดซึ้ง รับรองว่าจะไม่มีใครมาพรากพวกเราออกจากกันได้อีกแล้ว”

จ้าวหย่งคังเดินออกไปตรวจตรารอบ ๆ บริเวณ ปล่อยให้ภรรยาและลูก ๆ นั่งอยู่ในงานเลี้ยง เสียงดนตรีดังคลอเบา ๆ บรรดานางรำกรีดกรายร่ายรำชุดแล้วชุดเล่า ประธานในงานเลี้ยงคืนนี้เป็นไท่จื่ออู๋จงหยวน องค์รัชทายาทพระองค์นี้ทรงเป็นกันเองนัก ไม่ต้องมีพิธีรีตองใด ๆ ทั้งสิ้น

ฟางหรงนั่งคู่กันกับเด็ก ๆ ทั้งสอง ต่างเป็นที่จดจ้องของสายตาคนหมู่มาก สตรีนางหนึ่งเดินเข้ามาพูดคุยกับนาง เจตนาดีกับนางไม่น้อยนัก นางเป็นฮูหยินของแม่ทัพแดนใต้ ดังนั้นจึงรู้จักมักคุ้นอีกฝ่าย

อดีตฮูหยินจ้าวฟางหรง นางยังรู้จักกับบรรดาสตรีแม่ทัพและนายกองทั้งหลาย สตรีทั้งหลายหากได้พบนางก็ล้วนเข้ามาทักทายพูดคุย และชื่นชมเจ้าฝาแฝดไม่ขาดปาก

“หรงเอ๋อร์ คืนนี้องค์หญิงสามคิดจะนัดแนะแม่ทัพจ้าวไปคุยสระบัวข้างตำหนักใหญ่” ฮูหยินแม่ทัพแดนใต้กล่าวขึ้นกระซิบเบา ๆ ยกมือขึ้นป้องปาก เกรงว่าจะมีใครได้ยิน นั่นเพราะนางมีเส้นสายในวังหลวงไม่น้อย เอาไว้สืบข่าวอย่างลับ ๆ

“นึกว่าจะไม่ต้องลงมือเอง” เจ้าแฝดคนพี่กล่าวขึ้น

“ช้าก่อนพี่ใหญ่ เรื่องนี้เป็นข้าจะดีกว่า” ฟางหลินเริ่มออกอาการไม่พอใจ “นางคิดจะแย่งท่านพ่อไปจากพวกเราก็ควรจะระวังให้ดี วันนี้ข้าจะจัดการองค์หญิงหน้าโง่คนนี้ ท่านพ่อของข้าใครก็ห้ามแตะ”