ตอนที่ 26 ท่านประมุขน้อย

ตอนที่ 26 ท่านประมุขน้อย

ฟางหรงอุ้มลูกสาวกลับจวนของนาง ใบหน้าของนางหาได้ยินดีไม่ มองอีกฝ่ายอย่างแค้นเคืองเอาแต่ใจ ด้วยเพราะมีสามีไม่เอาไหนเช่นนี้ จนทำให้ลูกสาวของนางต้องเดือดร้อน เขาถูกฝ่าเท้าของนางกระแทกเข้าไปแค่หน้าท้อง คงไม่ตายก็เจ็บหนักพอสมควร

“ไม่ต้องตามมา” น้ำเสียงห้วน ๆ อย่างไม่พอใจได้ถ่ายทอดออกมา บนใบหน้าเรียบเฉย

“หรงเอ๋อร์ ข้าขอโทษที่ทำให้หลินเอ๋อร์ต้องตกน้ำ” หย่งคังรีบร้อนกล่าวขึ้น ไม่กล่าวโทษโยนความผิดให้เจ้าตัวแสบสักนิด เขายังตกใจอยู่เลยเสียด้วยซ้ำ คิดว่าลูกสาวจมน้ำจริง ๆ เสียอีก นึกไม่ถึงว่านางกลั้นหายใจพยุงตัวอยู่ในน้ำ

“ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน ไปพักผ่อนเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว” วันนี้ทำให้นางเหนื่อยแสนจะเหนื่อยจริง ๆ ทุกอย่างที่นางได้ทำก็เพราะลูก ๆ ทั้งสอง พรุ่งนี้จะเป็นการแข่งขันควบม้า และยิงเป้า รวมถึงการล่าสัตว์จะเกิดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า

“ก็ได้” มีหรือเขาจะยินดีเดินจากไปเฉย ๆ เช่นนั้น “ข้าจะส่งเล่อเอ๋อร์เข้านอนก่อน” เขาอ้างขึ้นมา ทำให้คนถูกอ้างเงยหน้ามองบิดา เห็นสายตาของท่านพ่อทำนองเหมือนขอร้อง มีหรือเขาจะใจจืดใจดำ ลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่นา

“พอดีเลย คืนนี้ท่านพ่อก็นอนเสียกับข้าก็ได้” หย่งเล่อยิ้มด้วยความพอใจนักหนา ท่านพ่อของเขาแม้จะดูสมองหมูไปบ้าง แต่ก็ไม่เลวร้ายสักเท่าไหร่

หลิวมู่ฉวนไม่รู้โผล่มากจากไหน เขารีบกระวีกระวาดเข้ามาทันใด “หลานสาวของข้าจมน้ำ นังองค์หญิงบ้านั่นกล้าทำร้ายหลานข้าเชียวรึ”

“เบา ๆ หน่อยหลินเอ๋อร์หลับไปแล้ว วันนี้เล่นเหนื่อยเกินไป” หย่งคังดุญาติผู้น้องเข้าให้ ฟางหลินแม้ว่าจะดูแก่นแก้วแสนซนฉลาดหลักแหลม เด็กอย่างไรก็ย่อมเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ เลยเวลานอนของนางมาก็เกือบจะครึ่งชั่วยามแล้ว และก็เล่นแช่อยู่ในน้ำเป็นอึดใจ มีหรือนางจะไม่ป่วย

“เล่นเหนื่อย” หลิวมู่ฉวนกล่าวขึ้นมา ย้ำคำพูดนั้นด้วยความไม่เข้าใจนัก

“ใช่” จ้าวหย่งคังพูดสั้น ๆ “กลับจวนเจ้าไปได้แล้ว ไม่อย่างนั้นก็ไปห้ามท่านป้าของเจ้าไม่ต้องมาดูหลานตอนนี้” คำพูดที่กล่าวท่านป้าก็จะมีใครเสียอีก เป็นมารดาของเขา หากรู้ว่าหลานสาวตกน้ำ มีหวังหัวเขาได้แตกอีกแน่ ถูกถีบยังไม่พอ ยังจะโดนแพ่งกะบาลอีกมีหวังหมดกัน ใครจะเคารพยำเกรงเล่า

“ขอถามอีกนิด องค์หญิงสามถูกโบยจริง ๆ รึ” หลิวมู่ฉวนอยากรู้นักข้อเท็จจริงเป็นเช่นไร และลืมเรื่องสำคัญไปเสียสิ้น

“อืม จะถามเซ้าซี้ทำไมนัก ลูกข้าง่วงแล้วไปกลับไปได้แล้ว” จ้าวหย่งคังตวาดใส่ญาติผู้น้อง เขาจับจูงมือหย่งเล่อเอาไว้ ยืนนิ่งเงียบ ๆ ดวงตาเริ่มปรือง่วงงุนเข้าให้เสียแล้ว

“ก็ได้ ข้ากลับแล้ว” หลิวมู่ฉวนอยากกลับเสียที่ไหนกัน ไม่รู้ว่าป่านนี้องค์หญิงสามจะมีอาการเป็นเช่นไรบ้าง บางครั้งนึกสงสารเห็นใจ บางครั้งก็นึกสมน้ำหน้าดีนัก คิดกลั่นแกล้งคนอื่นระรานไปทั่วเช่นนี้ ก็สมควรต้องถูกลงโทษบ้าง จะได้ไม่มีใครเอาเยี่ยงอย่างนี้ได้

ฟางหรงวางลูกสาวนอนบนเตียง ห่มผ้าให้อย่างแล้วในห้องต้องเพิ่มความอบอุ่นจุดเตาร้อนเอาไว้ให้ข้าง ๆ เตียงนอน และยังมีสมุนไพรที่ช่วยให้นางหายใจสะดวกมากขึ้น เพราะว่าลูกสาวตัวเริ่มรุม ๆ ขึ้นมา เกรงว่าหากครั้งนี้เจ็บป่วยขึ้นละก็อาจจะต้องรักษาร่างกายอีกนานทีเดียว

สีหน้าของนางเป็นทุกข์นัก ลูก ๆ ของพวกนางรักบิดามากเสียขนาดนี้ แต่นางกำลังกลัดกลุ้มใจ เห็นทีว่าฮองเฮากับไทเฮาจะไม่ยอมรามือเป็นแน่ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่เกินตัวไปแล้ว เด็ก ๆ ไม่คิดให้ถี่ถ้วนถึงผลที่จะตามมา และนางจะต้องเตรียมตัวรับมือ

ฟางหรงเดินกลับมายังห้องนอน พบหน้าคนที่เพิ่งจะก่นด่าเขาไปเอง เขาฉีกยิ้มให้นาง เดินเข้ามาช่วยนางถอดเสื้อคลุมออก “ไม่ต้องห่วง ข้าจะปกป้องพวกเจ้าเอง” เขารู้ว่านางเป็นคนคิดมาก คิดอ่านรอบคอบเสมอ

“ระยะเวลาที่ข้าอยู่ที่นี่จะไม่ให้ใครทำอันใดเจ้าได้อีก” นั่นเพราะล่วงรู้ว่า สตรีสูงศักดิ์ในวังหลวงไม่ปล่อยเอาไว้แน่นอน เห็นทีจวนตระกูลจ้าวจะต้องเดือดร้อนครั้งใหญ่เสียแล้ว

“ท่านจะทำอะไรได้กัน” คำพูดของนางกระแทกสามีเข้าให้อย่างจัง ฟางหรงเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย “คนพวกนั้นมีอำนาจคับแผ่นดิน ท่านมันก็เป็นเพียงแค่มด ปลวกเท่านั้น”

เพียงแค่อยู่ในห้องนั้นก็รู้แล้วว่า หวงตี้เป็นคนเช่นไร จิตใจคับแคบเห็นแก่ลูกสาว และนางเล่า ลูกสาวนางเล่า ชีวิตเล็ก ๆ ไม่มีค่าให้คนพวกนั้นเหลียวแลเชียวรึ

“พรุ่งนี้เห็นที ว่าท่านต้องเตรียมรับมือกับท่านแม่ของข้า รวมถึงคนอื่น ๆ ด้วยแล้วละนะ หาทางออกดี ๆ เล่า มิเช่นนั้นอาจทำให้ท่านเจ็บหนัก” ฟางหรงนั่งลงบนเตียง สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม ป่านนี้เรื่องนี้คงถึงหูมารดาของนางแล้ว พรุ่งนี้คงจะมาถึงเมืองหลวงเป็นแน่ ช่างมีแต่เรื่องให้กลัดกลุ้มเสียจริง

เจียงจินจูผู้ถูกกล่าวถึง สีหน้าอึมครึมกรุ่นโกรธมากโข “คนพวกนั้นกล้าดีอย่างไรกัน เห็นหุบเขาไป๋หรงเป็นอันใด” ฝ่ามือฟาดลงมายังโต๊ะไม้ มันแตกแยกออกเป็นครึ่งท่อน หักกลางเสียอย่างนั้นทั้งกาน้ำชาและถ้วยน้ำชา รวมถึงขนมตกลงมาบนพื้น มีแตกบ้าง เกลื่อนกระจายก็มี

ชายชุดดำก้มหน้าคุกเข่าด้วยความตระหนกตกใจนัก เจียงจินจู นางคือฮูหยินไป๋ ภรรยาท่านหมอหลวง แท้จริงแล้วเป็นคนของหุบเขาไป๋หรง เดิมทีที่มาที่ไปนั้นมีความสลักสำคัญกับแคว้นอู๋อย่างยิ่งยวด ครั้งหนึ่งนางถวายการอารักขาจนทำให้ตนเองบาดเจ็บเจียนตาย

เพื่อจะทำให้นางได้รักกับท่านหมอธรรมดาคนหนึ่ง นางเลือกที่จะไม่รับช่วงตำแหน่งหัวหน้าหุบเขาต่อจากพี่ชาย แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน นางจะทวงความยุติธรรมให้หลานสาว ว่าที่ท่านประมุขน้อยของหุบเขาไป๋หรง ในเมื่อนางล้างมือในอ่างทองคำแล้ว แต่ทว่าพี่ชายของนางเป็นใคร คนผู้นั้นรู้ดีที่สุด

“หุบเขาไป๋หรงขึ้นตรงต่อราชสำนักอย่างนั้นรึ ช่างน่าขบขันนัก” เจียงจินจูหัวเราะเยาะคนราชสำนัก โดยเฉพาะเขาคนนั้น อู๋อ้ายเสียน หากไม่ใช่นางป่านนี้เขาก็ตายไปแล้ว

“ไปแจ้งท่านประมุขใหญ่ ตอนนี้ท่านประมุขน้อยได้รับความ อยุติธรรม ขอให้ลงจากเขาปกป้องท่านประมุขน้อยด้วย” ไม่เช่นนั้น นางจะเคี่ยวเข็ญหลายสาวตั้งแต่เล็ก ๆ ทำไมกัน หากไม่มีจุดประสงค์ให้รับช่วงต่อจากพี่ชายของนาง ซึ่งไร้ทายาทจะสืบทอดอำนาจต่อ

“ขอรับนายหญิง” ชายชุดดำวรยุทธ์ล้ำเลิศนัก พุ่งทะยานตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

เจียงจินจูแม้จะอยู่ในเมืองหนานไห่ แต่ความสำคัญของนางต่อหุบเขาไป๋หรงยังคงอยู่เฉกเช่นเดิม แม้กายไม่อยู่แต่ชื่อของนางยังคงสลักเอาไว้บนศิลาตำแหน่งท่านประมุข และยังมีชื่อของคุณหนูน้อยแซ่จ้าวอีกด้วย ในฐานะตำแหน่งท่านประมุขน้อยแห่งหุบเขาไป๋หรง

ความลับใด ๆ นางมิเคยเอ่ยถึง นางอยู่ที่หนานไห่นั่นก็เพราะห่างเมืองหลวง อยู่ไม่ไกลจากหุบเขาไป๋หรงมากนัก จะส่งข่าวอันใดล้วนสะดวกและรวดเร็ว ทุกครั้งนางทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งอยู่เสมอ ไม่อยากให้ทุกฝ่ายเดือดร้อน หากแต่ครั้งนี้เปลี่ยนไป

“เตรียมรถม้า เดินทางไปเมืองหลวง” จินจูแม้จะอายุเข้าสู่ห้าสิบปีกว่า ๆ ใบหน้าของนางยังคงงดงามสะพรั่ง หากใครไม่รู้ก็อาจคิดว่าอายุของนางเพิ่งจะสามสิบต้น ๆ เพียงเท่านั้น

“ขอรับนายหญิง” ชายชุดดำก้มหน้ารับคำสั่ง จากนั้นจึงได้ไปจัดการเตรียมรถม้า สาวใช้ได้ยินก็รีบร้อนวิ่งวุ่นจัดเตรียมอาภรณ์สำหรับนายหญิงเสียหลายชุด ยังจะต้องมีเตาอุ่นอีกด้วย พวกนางล้วนต้องทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้มีอันใดผิดพลาด

เจียงจินจู เดินมาหยุดหน้าแผ่นป้ายอักษรชื่อสามีของนาง ด้านหน้ามีกระถางธูปและข้าง ๆ มีผลไม้วางเอาไว้ ดวงหน้าของนางค่อนข้างจะเรียบเฉยและเย็นชาเหนือผู้ใด

“ท่านพี่ ข้าจะไม่ให้ใครมารังแกหลาน ๆ ของเราได้ รวมถึงลูกสาวของพวกเราด้วย ท่านวางใจเถอะ หลังจากจบเรื่องทั้งหมดแล้ว

ข้าจะนำลูกสาวของเรากลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ท่านพี่ไม่ต้องห่วงอันใดอีกแล้ว หลับให้สบายเถิด ต่อไปนี้ข้าจะดูแลทุก ๆ คนแทนท่านเอง ท่านเหนื่อยมามากแล้ว พักให้สบาย ทุกอย่างข้าจะจัดการทวงความเป็นธรรมให้หลินเอ๋อร์เอง”

หลังจากกล่าวลาป้ายวิญญาณของสามีแล้ว นางก็เดินออกจากจวนอันใหญ่โตของนาง มายังรถม้าที่จอดเทียบอยู่ สาวใช้วิ่งนำเสื้อคลุมขนจิ้งจอกแดงคลุมให้นายหญิง “นายหญิงเจ้าคะ อย่าใจร้อนผลีผลามเด็ดขาด”

“รู้แล้วน่า ข้าไม่ใช่เด็กสาวแล้วนะที่จะไร้หัวคิด อยู่ดูแลจวนให้ดี ไม่เกินห้าวันข้าจะนำพวกเขากลับมาดูแลเอง” นางคิดเช่นนั้น ยังโกรธเคืองเจ้าลูกเขยโง่งี่เง่าเสียด้วยซ้ำไป หากเจอหน้าเมื่อไหร่นางจะชำระแค้นให้สาสม โทษฐานที่ทำให้ลูกสาวของนางต้องทนทุกข์ระทมมาหกปี

สตรีหน้าด้านไร้ยางอายคนนั้น นางจะถลกหนังมันมาทำพรมเช็ดเท้าเสีย ช่างเจ้าเล่ห์มารยานัก ลูกสาวของนางเองก็เหมือนกัน ช่างดื้อรั้นเป็นไหน ๆ หากไม่ยืนกรานหนักแน่นว่าอย่างไรจะต้องแต่งงานกับจ้าวหย่งคังให้ได้ มีหรือนางจะเป็นเช่นนั้น

“อู๋เจียวเหม่ย เจ้ากล้าทำร้ายหลานสาวข้า จะได้เห็นดีกัน”