ตอนที่ 14 องค์หญิงสาม

ตอนที่ 14 องค์หญิงสาม

หลิวมู่ฉวนเดินไปส่งท่านอาจารย์ใหญ่เมิ่งอวี้หาน ได้พูดคุยกับเขาหลายประโยคพอสมควร ดังนั้นแล้วเพิ่งจะรู้ว่าแท้ที่จริงนั้นทั้งสองเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ความลับของท่านอาจารย์เจียงแห่งเมืองหนานไห่ ยังไม่อาจเปิดเผยได้

หลิวมู่ฉวนไม่อยากซักถามเรื่องที่ไม่ใช่ของตน เขารู้เพียงว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเป็นภรรยาของท่านหมอไป๋แห่งวังหลวง และท่านหมอก็สิ้นใจไปด้วยเพราะสุขภาพไม่ดี แม้เป็นหมอมาหลายสิบปี อาการป่วยของเขามิอาจรักษาหายได้

เขาเดินเข้ามาพบกับญาติผู้พี่ เห็นแอบมองจวนของอดีตภรรยาหลายครั้งหลายหน “ยังไม่ถอดใจใช่หรือไม่”

“ใครจะถอดใจเล่า นั่นลูก ๆ ข้ากับฮูหยินของข้านะ” คล้ายว่าได้สติ จ้าวหย่งคังสวนกลับญาติผู้น้องเข้าให้ “เมื่อครู่ข้ายังไม่ได้ชำระความ เจ้าริอ่านเข้าไปในจวนพี่สะใภ้เจ้าทำไมกัน”

“นี่พี่ชาย หลานข้าเก่งกาจออกเพียงนั้น ข้าก็ไปเป็นอาจารย์สอนพวกเขานะสิ ฝึกฝนบ่อย ๆ จะได้เก่งกาจชำนาญ อีกอย่างเดี๋ยวก็ต้องลงประลองด้วย” เขายกยิ้มขึ้นมา กล่าววาจาช่างดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยญาติผู้พี่

“ฝีมือของเจ้าเนี่ยนะ” หย่งคังค่อนขอดญาติผู้น้อง “ข้าฝากเจ้าดูแลพวกเขาแทนข้าด้วย ข้าจะเข้าวังไปถวายรายงาน ระยะนี้แดนเหนือเหมือนมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว หากเป็นเช่นนั้นจริงข้าจะต้องกลับไปอย่างเร่งด่วน”

“พี่ชายท่านวางกำลังเอาไว้มากพอแล้วนี่นา เราเคลื่อนพลกลับมาแค่ไม่ถึงห้าร้อยคนเท่านั้น” หลิวมู่ฉวนขมวดคิ้วเข้าให้กัน “เอาเช่นนี้ข้าจะให้เจ้ากุนซือรีบส่งข่าวกลับไป” เขาเสนอความคิดออกมา หากเป็นกุนซือแล้วละก็ย่อมจะมีทางออกให้กับเรื่องนี้เสมอ

เขาเองไม่สันทัดนักเรื่องวางแผนการต่าง ๆ นานา เขาถนัดออกอาวุธประหัตประหารคู่ต่อสู้เสียมากกว่า ยามอยู่ในสนามรบก็แค่จู่โจมสังหารอีกฝ่ายให้สิ้นชีวิตคามือของเขาเท่านั้น

“หากเป็นเช่นนั้นพวกเราจะแหวกหญ้าให้งูตื่น” จ้าวหย่งคังสีหน้าไม่สบายใจสักเท่าไหร่ เขาหยุดการเดินลงกะทันหัน “เจ้าไปหาซื้อลูกแมวมาอีกสิบตัว ส่งไปให้ลูกสาวของข้าด้วย”

ถังม่านชิงอยู่รักษาใบหน้าของนางที่บวมช้ำ ยามนี้นางกำลังเอนหลังอยู่บนตั่งไม้ตัวยาว ตอนสาย ๆ ของวันนี้นางส่งจดหมายผ่านนกพิราบตัวหนึ่งออกไป หวังว่าจะให้บิดาส่งคนมาให้นางสักสอง สามคน ในเมื่อแม่ทัพจ้าวขับไล่นางให้ไปพ้นหูพ้นตา

แต่นางก็ไม่คิดจะงอมืองอเท้า อีกสองวันนางจะต้องรักษาใบหน้าให้เกลี้ยงเกลา ไร้รอยฟกช้ำ นั่นเพราะนางมีบางสิ่งที่ต้องการ นั่นคือการแก้แค้นไป๋ฟางหรง

จ้าวหย่งคังควบอาชาออกไปจากจวน เพื่อไปถวายรายงานที่ได้ทราบเรื่องจากนกพิราบสื่อสารของหน่วยวิหคส่งมา เป็นหน่วยที่ไม่มีใครรู้จักสักเท่าไหร่นัก มักจะขึ้นตรงแค่ท่านแม่ทัพเท่านั้นที่จะอ่านอักษรลับออกได้

แคว้นฉู่ มีพื้นที่เป็นดินแดนทุ่งหญ้า คนในเผ่านั้นมีมากหลากหลาย ล้วนแล้วแต่เหี้ยมโหดนัก อีกทั้งหัวหน้าเผ่าแต่ละเผ่าล้วนเป็นบุรุษแทบทั้งสิ้น แคว้นฉู่ปกครองโดยกดขี่รังแกสตรี มักเหยียดหยามสตรี บุรุษสามารถแต่งภรรยาได้มาก

หากบุตรชายบ้านใดมีภรรยามากก็ยิ่งดูสูงส่งนัก หากแต่หัวหน้าเผ่าสิ้นชีวิตไป ภรรยาของหัวหน้าเผ่านั้น ๆ จะตกมาเป็นหัวหน้าเผ่าคนใหม่ทันที การเดินทางของแคว้นฉู่ครั้งนี้มีเลศนัยชอบกล อาจจะมีประสงค์เกี่ยวดองกับองค์หญิงใดสักองค์เป็นแน่

และก็มีเพียงแค่องค์สามเท่านั้น มิมีใครอื่นนอกจากนาง เห็นทีว่าองค์หญิงสามจะยังไม่รู้ตัว นางเป็นที่หมายตาของแคว้นฉู่เข้าให้เสียแล้ว

ฮ่องเต้แคว้นอู๋มิได้นิ่งนอนใจ ภายนอกแคว้นอู๋เหมือนดูอ่อนแอ แต่แม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือและใต้ ล้วนมากด้วยฝีมือ วรยุทธ์ล้ำเลิศ ยังมีหุบเขาไป๋หรงที่ซ่อนกองกำลังของสำนักพยัคฆ์ขาวอีกด้วย สำนักนี้มักจะขึ้นตรงต่อฮ่องเต้แห่งแคว้น คนในสำนักพยัคฆ์ขาวล้วนเป็นผู้ซื่อสัตย์จงรักภักดี

หนึ่งในนั้นมีฮูหยินเจียงจินจูแห่งเมืองหนานไห่ ได้แต่งงานกับท่านหมอไป๋ และได้ออกจากหุบเขาไป๋หรง แต่ทว่าเรื่องที่ใครจะเข้าออกหุบเขาได้นั้น ย่อมได้รับอนุญาตจากหวงตี้แห่งแคว้นเสียก่อน

เจียงจินจูมีความพิเศษ สมัยนางยังสะสวยเป็นสาวสะพรั่งได้รับพระเมตตาจากไท่จื่อในยามนั้น รักและเอ็นดูนางดั่งน้องสาวผู้หนึ่ง เพราะเจียงจินจูได้ช่วยชีวิตของไท่จื่อเอาไว้ คนพวกนั้นคิดลอบสังหารไท่จื่อ

นางพุ่งทะยานกำจัดเหล่าชายชุดดำ จนทำให้นางบาดเจ็บ ไท่จื่อซาบซึ้งใจนางยิ่งนัก ติดเพียงแค่ว่า นางมีความรักอันดีงามต่อท่านหมอไป๋

เมื่อเห็นความรักอันบริสุทธิ์ของคนทั้งคู่แล้ว มีหรือที่ไท่จื่อจะไม่ทูลขอร้องหวงตี้ จนทำให้นางเป็นฮูหยินไป๋จินจูในปัจจุบันนี้ ความลับใด ๆ ล้วนถูกปิดหมดสิ้น มิได้กล่าวขึ้นให้ผู้ใดได้ล่วงรู้มากนัก แม้แต่ไป๋ฟางหรงยังรู้เรื่องของมารดาเพียงแค่เสี้ยวเดียวเสียด้วยซ้ำไป

จ้าวหย่งคังมาถึงยังประตูทางเข้าวังหลวงแล้ว ปกติเขามักจะกราบทูลรายงานเรื่องต่าง ๆ ยังท้องพระโรงเสียมากกว่า แต่เรื่องนี้เป็นความลับ เขาจึงต้องมายังห้องทรงอักษรของหวงตี้เพื่อทูลรายงานให้ทรงทราบ

ชายหนุ่มสวมชุดสีเขียวอ่อน สวมกวานดูธรรมดาเท่านั้น มิได้สวมเกราะ หรือชุดขุนนางยามเข้าเฝ้า เรื่องนี้เป็นเรื่องด่วนจึงมิได้แต่งกายให้เหมาะสม ฐานะแท้จริงของแม่ยาย ลูกเขยผู้นี้มิเคยรู้สักนิด เขารู้เพียงแค่ท่านแม่ยายเป็นภรรยาของท่านหมอไป๋แค่นั้น

เมื่อเขาเดินลัดเลาะเข้าไป มีขันทีคนหนึ่งนำทางเขา เดินมายังห้องทรงงานและทรงอักษรแล้ว จู่ ๆ ก็มีสตรีสูงศักดิ์เดินออกมา ด้วยใบหน้าที่เศร้าเสียใจ

นางช้อนสายตามองชายหนุ่มสวมชุดสีเขียวอ่อน พลันใบหน้าของนางเห่อร้อนขึ้นมาอย่างดื้อ ๆ เมื่อเห็นว่าชายผู้นั้นดูสง่างามนัก และยังดูองอาจอีกด้วย แววตาของเขาดูเย็นชาเย่อหยิ่งไม่น้อย เห็นแผ่นหลังที่เขาเดินตรงเข้าไปข้างในห้องนั้น นางไม่รู้เลยว่าคือใครกัน

“ชายคนเมื่อครู่เขาเป็นใคร” สตรีน้อยกล่าวถามขึ้นมา สีหน้าของนางคล้ายราวกับว่ากำลังตกหลุมรักเสียอย่างนั้น

“ทูลองค์หญิงสาม เป็นท่านแม่ทัพจ้าวพ่ะย่ะค่ะ” กงกงยืนด้านหน้าห้องกล่าวทูลให้องค์หญิงสาม อู๋เจียวเหม่ย

“เขาสง่างามนัก เขาแต่งงานรึยัง” อู๋เจียวเหม่ยชะเง้อมองเข้าไปข้างใน นึกไม่ถึงว่าเขาดูสง่างามองอาจ ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นแรงขึ้น อีกทั้งรู้สึกว่าใบหน้าของนางกำลังเห่อร้อนขึ้นมาอย่างดื้อ ๆ หัวใจของนางเต้นสั่นไหวไปหมด

“ทูลองค์หญิง ท่านแม่ทัพจ้าวแต่งงานแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เรื่องหย่าร้างของแม่ทัพจ้าวใคร ๆ ก็รู้กันทั้งนั้น แต่ทว่ามันเป็นเพียงแค่ข่าวลือ

“น่าเสียดายนัก” ปากกล่าวพูดว่าน่าเสียดาย แต่ดวงตาคู่งามยังคงทอดสายตาเข้าไปข้างใน จากนั้นองค์หญิงสาม คิดแผนเล็ก ๆ ขึ้นมา อยากพูดคุยกับชายคนนี้ให้ได้ อายุของนางก็ต้องเริ่มหาคู่ครองแล้ว หากตัวเลือกของนางเป็นแม่ทัพจ้าวก็คงจะดีไม่น้อย น่าเสียดายยิ่งนักเขาแต่งงานแล้ว

จ้าวหย่งคัง กราบทูลรายงานเรื่องที่จะเกิดขึ้นเป็นอันว่าเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว เรื่องแผนการดูแลคณะราชทูตนั้นเป็นคนของในเมืองหลวงดูแล แต่ทว่ารอบนอกทั้งสิ้น เป็นทหารของหน่วยเหนือที่นำมาด้วยสามร้อยคน กำลังปะปนอยู่กับชาวบ้าน เป็นหูเป็นตาสอดส่องดูแลความสงบเรียบร้อย

หวงตี้มิได้เคร่งเครียดเรื่องต่าง ๆ สักเท่าไหร่ นั่นเพราะไว้เนื้อเชื่อใจฝีมือของแม่ทัพ หนึ่งในนั้นก็มั่นใจว่าแม่ทัพจ้าวที่ดูแลแดนเหนือมาถึงหกปี มากด้วยฝีมือและรอดจากความตายมาหลายครั้ง แต่ละครั้งบาดเจ็บสาหัส นอนป่วยซมเพราะพิษบาดแผลเป็นแรมเดือนก็มี

ฮ่องเต้อู๋อ้ายเสียน กล่าวถามเรื่องบางอย่างที่พระองค์ได้ยินมา ถึงขั้นสงสัยไม่น้อย “เจิ้นได้ข่าวมาว่า เจ้าหย่ากับฮูหยินแล้วรึ” เรื่องนี้เกี่ยวพันกับเจียงจินจูแห่งเมืองหนานไห่ นั่นนางเป็นเหมือนดั่งน้องสาวของเขา และคงจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องหย่าร้างขึ้นเป็นแน่

“ทูลฝ่าบาท เป็นเรื่องเข้าใจผิดพ่ะย่ะค่ะ” นึกไม่ถึงว่าเรื่องในครอบครัวของเขาก็ได้ยินถึงในวังหลวง

“เรื่องเข้าใจผิดรึ ไหนอธิบายให้เจิ้นฟังได้หรือไม่” พระองค์เพียงแค่ต้องการได้ยินจากปากของแม่ทัพแดนเหนือเท่านั้น

“คือว่ากระหม่อมเป็นคนผิดเองพ่ะย่ะค่ะ คิดจะแต่งภรรยาอีกคน เพราะความมีอคติกับฮูหยินของกระหม่อม บัดนี้เรื่องทุกอย่างคลี่คลาย แต่ฮูหยินยังกำลังโกรธอยู่จึงได้แยกจวนอยู่ข้าง ๆ อีกไม่นานกระหม่อม...” จ้างหย่งคังไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เขาผิดเองทั้งนั้น

“เอาล่ะ หากเจ้าลำบากใจก็ไม่ต้องบอก สามีภรรยากันห่างกันนาน ก็ควรจะคิดถึงกันให้มาก อีกอย่างเจิ้นอยากเตือนเจ้าว่า ไป๋ฟางหรงเป็นสตรีที่เพียบพร้อมนัก เจ้าได้นางเป็นภรรยาถือว่ามีวาสนาแล้ว” หวงตี้รับสั่งเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจ้าวหย่งคังจะรู้ความหมายหรือไม่

หวงซ่างเคยพบไป๋ฟางหรงตอนนางเด็ก ๆ อยู่ไม่กี่ครั้ง แต่ทุกครั้งที่พบก็คือนางกำลังฝึกฝนวิชา เพราะเจียงจินจูเป็นคนเข้มงวดกวดขั้น นางมักจะอ่อนข้อให้สามีเสมอ และน่าเสียดายชีวิตของเจียงจินจูที่พระองค์รักใคร่ดุจน้องสาวนั้น มีชีวิตที่ไม่ง่ายเลย

“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวหย่งคัง กราบทูลลาหวงซ่างและจะกลับยังจวนของตนเอง ในจังหวะที่เดินลัดเลาะอยู่นั้น บังเอิญได้พบกับสตรีสูงศักดิ์นางหนึ่งเข้าให้

“ท่านแม่ทัพจ้าว เดี๋ยวก่อน” อู๋เจียวเหม่ย องค์หญิงสามมายืนดักรอพบเขาอย่างเจาะจง “เปิ่นกง...เปิ่นกงอยากพูดคุยกับท่านแม่ทัพจ้าวจะได้หรือไม่”

จ้าวหย่งคังไหวตัวทัน จึงได้รีบพูดตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม “ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบกลับจวน เกรงว่าหากกลับช้า ประเดี๋ยวฮูหยินของกระหม่อมคงจะไม่ละเว้นชีวิตของกระหม่อมแน่ ๆ”