بيت / แฟนตาซี / ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา / ตอนที่ 13 ข้าช่วยเจ้าคิด

مشاركة

ตอนที่ 13 ข้าช่วยเจ้าคิด

last update تاريخ النشر: 2026-11-13 11:33:09

ไม่ทันไรเจียหลินก็วิ่งตามหลังม่านหรงไปทางห้องครัว ม่านหรงถึงกับทำหน้าเหวอ ไม่ใช่ว่าเด็กคนนี้กำลังวางแผนชีวิตอยู่หรอกหรือ เหตุใดนางถึงได้วิ่งตามหลังข้ามาอีกแล้วเล่า

“พี่สาวไป๋ ข้ามานึกคิดดูแล้ว คนที่ดีกับข้าเห็นจะเป็นท่านพ่อกับท่านแม่ แล้วแบบนี้ข้าควรทำเช่นไรต่อหรือเจ้าคะ”

เจียหลินเอียงคอถามม่านหรง

ม่านหรงแทบพูดไม่ออก นี่สรุป เจ้าจะให้ข้าคิดแทนเจ้าเลยหรืออย่างไร ม่านหรงผ่อนลมหายใจออกมา และค่อยๆ หยิบถ้วยจานออกจากตะกร้ามาวางคว่ำลงที่ตะกร้าแห้งอีกใบ

“เจ้าไม่มีคนรักหรือ?”

ม่านหรงถามแบบขอไปที ดูเหมือนว่านางจะสลัดเด็กน้อยนี่ไม่หลุด แถมยังหาเรื่องใส่ตัวให้นางมาวอแวอีก

“คนรักคืออะไรหรือเจ้าคะ”

โจวเจียหลินเอียงคอไปอีกด้านอย่างสงสัย

“เห้อ… คนรักก็คือเพื่อนเพศตรงข้ามที่ห่วงใยเจ้า คนที่กลัวว่าเจ้าจะถูกผู้อื่นรังแก”

“ข้ามีแต่เพื่อนผู้หญิง ข้าไม่ค่อยชอบเล่นกับพวกผู้ชายเพราะพวกเขาชอบเล่นกันรุนแรง”

“เช่นนั้น เจ้ายังไม่พบคนที่ถูกใจ ถูกต้องใช่หรือไม่”

ม่านหรงทำใจให้เย็น แล้วสงบความคิดชั่ววูบที่อยากก่นด่าเด็กสาวตรงหน้าลงไป

อย่างไรเสียนางก็อายุน้อย ไม่เคยผ่านโลกมาเช่นข้า นางจะไม่รู้อะไรเลยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“อืม คงจะเป็นเช่นนั้น”

เจียหลินคิดตามแล้วพยักหน้าหงึกๆ

“งั้นรึ? ข้าจะช่วยเจ้าคิดก็แล้วกัน ในเมื่อเจ้าวางแผนชีวิตไว้ว่า พอถึงเวลาจะออกเรือน เช่นนั้นเจ้าทำงานบ้านเก่งแค่ไหน เย็บปักถักร้อย ทำอาหาร ดูแลบ้านช่องได้ดีพอหรือยัง”

ม่านหรงได้แต่ถามไปพอขั้นเวลา นางไม่ชอบให้ใครมาถามซอกแซก ดังนั้นนางจึงใช้วิธีใกล้เคียงกันพูดให้อีกฝ่ายคิดเรื่องของตัวเองแทนที่จะมาสอดรู้เรื่องของนาง

“ดูเหมือนว่าข้าจะพอทำได้บ้างนะเจ้าคะ”

เจียหลินก้มหน้าลงเล็กน้อย นางพอทำได้จริงๆ แต่ก็ไม่ถึงขั้นเก่งกาจหรือคล่องมืออะไร

“เช่นนั้น ตอนนี้เจ้ากำลังทำอะไรอยู่”

“ข้ากำลังพูดคุยกับพี่สาวไป๋อยู่ไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

เจียหลินเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่สาวไป๋แล้วกะพริบตาปริบๆ

“ข้าหมายถึงว่า สิ่งที่เจ้าควรทำตอนนี้คืออะไร เจ้าเห็นหรือไม่ว่าพ่อ แม่ และพี่ชายของเจ้ากำลังทำทุกอย่างที่พวกเขาพอจะทำได้ ข้าเองก็มีหน้าที่ นั่นก็คือการเตรียมอาหารเพื่อปากท้องของคนอื่นๆ แล้วเจ้าล่ะ ตอนนี้เจ้ากำลังทำอะไรอยู่”

ม่านหรงรู้ว่าการจะสอนคนคนหนึ่งให้ตระหนักนึกคิดได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย แต่นางก็ต้องเอ่ยปากตำหนิสาวน้อยตรงหน้าให้นางรู้ว่า นางควรทำอะไร ไม่เช่นนั้น ต่อไปนางก็คงวิ่งตามหลังตนเองอย่างไม่ลดละ เพราะคำว่าสนุก

“ข้า…”

เจียหลินอึ้ง นางไม่รู้จริงๆ นั่นแหละว่านางกำลังทำอะไรอยู่ นางแค่อยากหาคนพูดคุย และนางชอบพี่สาวไป๋จึงอยากคุยกับพี่สาวไป๋เป็นพิเศษ

เจียหลินหันไปทางครอบครัวที่ทำงานงกๆ นางก็เพิ่งรู้ว่า ตัวเองไม่ได้สนใจคนในบ้านเลย เจียหลินคว่ำปากลงก่อนที่น้ำตากลุ่มหนึ่งจะไหลออกมา

“…ข้าไม่รู้”

เสียงสะอื้นของเจียหลินดังคลอมากับสายลม ม่านหรงเห็นดังนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าตนรีบร้อนสอนสั่งนางเร็วเกินไป

“ฟังข้านะเจียหลิน สิ่งที่เจ้าควรทำก็คือ ช่วยแบ่งเบางานบ้านจากมารดา ช่วยท่านซักผ้า ล้างจาน หรือแม้แต่ทำกับข้าว หากเจ้าทำไม่เป็นเจ้าก็ค่อยๆ เรียนรู้ไปทีละนิด นั่นคือสิ่งที่เจ้าสมควรทำ และต้องทำให้ได้ก่อนออกเรือน เจ้าลองคิดตามข้านะ หากเจ้าออกเรือนไปแล้วมัวแต่วิ่งเล่นไปทั่ว เจ้าคิดว่าใครกันที่จะทำอาหารให้เจ้ากิน ใครกันที่จะซักผ้าให้เจ้าใส่ ใครกันที่จะทำความสะอาดบ้าน หรือปักเย็บเสื้อผ้ายามที่มันขาดหลุดลุ่ย แน่นอน ว่าผู้ชายก็มีหน้าที่ของเขา ดังนั้นจงเรียนรู้จากแม่ของเจ้าให้มากๆ อย่ามัวแต่ตามติดข้าอีกเลย เข้าใจแล้วหรือยัง”

ม่านหรงอธิบายยาวเหยียดอย่างใจเย็น เห็นแต่เจียหลินเช็ดน้ำหูน้ำตาออกจากใบหน้า

นางกล่าวว่า

“ข้าไม่รู้มาก่อน ว่าหากแต่งงานต้องเก่งทุกอย่างแบบนั้น”

“หากเจ้าไม่เก่ง แล้วใครจะช่วยเจ้าได้ เจ้าคงไม่อยากให้แม่ของเจ้ามาคอยช่วยเหลือเจ้าทุกสิ่งอย่างหรอกใช่ไหม”

“ข้า…”

โจวเจียหลินคิดถึงภาพที่ไม่มีท่านแม่ข้างกาย ใช่ หากไร้ซึ่งท่านแม่ข้าก็ทำอะไรไม่เป็น แล้วข้าจะออกเรือนได้อย่างไร น้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วพลันไหลทะลักออกมาอีกรอบ

ม่านหรงเห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มแล้วพูดว่า

“เจ้าควรเริ่มปรับเปลี่ยนตัวเองเสียตั้งแต่วันนี้ สิ่งแรกที่เจ้าควรทำ คือช่วยพ่อกับแม่สร้างที่พักอาศัย ไปเถอะ! ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้ ข้าเห็นแล้วว่าเจ้าช่วยพี่ชายเจ้าได้ไม่น้อยเลยทีเดียว”

ม่านหรงลูบหลังเจียหลินเพื่อปลอบโยนนาง

“อื้ม ข้าทำได้”

เจียหลินผงกหัวเหมือนไก่จิกข้าวสาร นางเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วหันหลังวิ่งไปทางครอบครัวทันที

“…ในที่สุด ข้าก็ได้ความเงียบสงบกลับคืนมา”

ไป๋ม่านหรงยิ้มอ่อน หวังว่าเจ้าจะค่อยๆ เข้าใจนะเจียหลิน สายตาคู่งามของม่านหรงมองตามแผ่นหลังเด็กสาวไป

“เอาล่ะ! ต่อไปก็จัดการกับไก่ที่เหลืออีกสองตัวนี้ก่อน”

ม่านหรงปัดฝุ่นออกจากมือสองที แล้วตั้งท่าจะลงมือทำเล้าไก่เล็กๆ

อย่างไรเสีย ไก่พวกนี้ก็ไม่หนีไปไหน เลี้ยงไว้กินก็ได้ เลี้ยงไว้ออกไข่ก็ยิ่งดี

ม่านหรงมองไปที่ห้องอาบน้ำ นางเห็นแค่เสาไม้สี่ต้นที่ตั้งอยู่ก็พลันส่ายหัว

“เห้อ… ดูท่าข้าต้องทำห้องอาบน้ำก่อน พวกเจ้าก็กินหน่อไม้ต้มที่ข้าโยนให้ไปก่อนก็แล้วกัน”

ม่านหลงชำเลืองหางตามองไปยังไก่ที่ถูกมัดขาเอาไว้ ก่อนจะเดินเร็วๆ ไปทำห้องอาบน้ำด้วยตนเอง

“ก็แค่ผ่าครึ่งไม้ไผ่ที่ท่านพ่อตัดมาวางไว้ มันจะไปยากอะไร”

ม่านหรงยืนเท้าสะเอวมองไปยังกองไม้ไผ่ ก่อนจะถลกแขนเสื้อขึ้นเพื่อเริ่มงานเพียงลำพัง

จากเที่ยงวันจนถึงบ่ายแก่ๆ ม่านหรงทำห้องอาบน้ำแบบง่ายๆ จนแล้วเสร็จ จากนั้นนางก็นำไม้ไผ่ที่เหลือมามัดรวมกันเป็นกรงขัง แล้วจับไก่สองตัวเข้าไปปล่อยด้านในกรงนั้น

“อยู่ในนั้นไปก่อนนะ”

ไก่ที่ไร้เถาวัลย์ผูกมัดส่งเสียงดีใจแล้วนอนลงอย่างว่าง่าย

จากนั้นม่านหรงก็ทำมื้อเย็นด้วยอาหารจานผัดหนึ่งหม้อ รวมๆ กับอาหารมื้อเที่ยงที่เหลืออยู่แล้วอย่างไรพวกเขาก็อิ่มท้อง

เมื่อเตรียมอาหารไว้แล้ว ม่านหรงก็เดินไปทางบ้านโจวที่ตอนนี้บ้านสร้างเสร็จเกือบหมด เหลือก็แต่ขนย้ายข้าวของเข้าไปเก็บยังที่พัก

เจียหลินเห็นม่านหรงเดินมา นางก็เดินเร็วๆ ไปหาพี่สาวไป๋ของนาง ทั้งยังบอกว่า นางช่วยพ่อกับแม่ทำบ้านจนแล้วเสร็จ

ม่านหรงลูบหัวน้อยๆ ของเจียหลิน แล้วกล่าวชมนางเล็กน้อย

“ในเมื่อทำบ้านเสร็จแล้ว เจ้าก็พักสักหน่อยเถอะ หลังจากพักจนหายเหนื่อยเจ้าจะได้ไปจัดการห้องพักของเจ้าต่อ”

ม่านหรงอมยิ้ม ดูเหมือนว่าการที่นางพูดให้อีกฝ่ายคิดตามจะได้ผล

“อื้ม ข้าจะพักก่อนเจ้าค่ะ”

เจียหลินพยักหน้าแล้วกลับไปนั่งที่เตียงไม้หน้าบ้านที่พึ่งทำขึ้นมาใหม่อีกหลายเตียง

“ม่านหรง มาแล้วหรือลูก”

ไป๋หลิวเหยากวักมือเรียกลูกสาว

“เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าอยู่ที่บ้านทำห้องอาบน้ำ กรงขังไก่ แล้วก็ทำอาหารเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่างสำหรับมื้อเย็นเสร็จแล้ว”

ม่านหรงพูดพลางหันไปทางเจียหลิน

‘พี่สาวไป๋อยู่ที่บ้านทำงานหลายอย่างขนาดนี้เชียว กลับกัน ข้าแค่ช่วยพ่อกับแม่สร้างบ้านก็แทบปลีกตัวไปทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว ครั้งหน้า ไม่สิ วันพรุ่งนี้ ข้าจะขยันให้มากขึ้น ทำงานให้เยอะขึ้น อีกไม่นานข้าจะต้องเก่งเท่าพี่สาวไป๋อย่างแน่นอน’ เจียหลินอมยิ้มตอบรับเมื่อเห็นพี่สาวไป๋ส่งยิ้มมา

“เหนื่อยไหมลูก แม่ลืมไปเลยว่าจะต้องทำห้องอาบน้ำ ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ”

ไป๋หลิวเหยายิ้มกว้างให้บุตรสาว

“ท่านแม่แล้วข้าเก่งหรือไม่”

เจียหลินหันไปทางมารดาของตนเอง

“วันนี้เจ้าเก่งมาก ช่วยงานทางบ้านได้เยอะเลย”

ชิงเหอยิ้มกว้างให้บุตรสาว จะว่าไปตั้งแต่หลังมื้อเที่ยงเป็นต้นมา เจียหลินก็อยู่ช่วยงานมาโดยตลอด แถมยังไม่ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหน ยิ่งเห็นสายตาของม่านหรงมองมาทางเจียหลินแบบนั้นแล้ว นางก็เข้าใจได้ทันทีว่า คงเป็นม่านหรงกระมังที่บอกให้เจียหลินมาทำเช่นนี้

โจวชิงเหอรู้สึกว่าตนเองคิดถูกที่ย้ายมาอยู่ที่นี่

“ท่านพ่อ ข้าไปขนสิ่งของบนเกวียนลาลงมาไว้ก่อนนะขอรับ หลังจากขนของลงหมดแล้วข้าก็จะกลับไปขนที่หลับที่นอนจากบ้านหลักมาอีกครั้ง จะได้จัดข้าวของให้เข้าที่เข้าทางก่อนมืดค่ำ”

โจวเว่ยที่ตอนแรกไม่อยากมาอยู่นัก รีบออกปากอาสาไปทำงานเอง

“ไปเถอะ ให้พ่อพักสักเดี๋ยวจะได้กลับบ้านหลักไปพร้อมกันกับเจ้า”

โจวเหวินหลงยิ้มร่า บ้านหลังนี้ใหญ่กว่าบ้านของต้าผาง แถมห้องนอนก็กว้างกว่าเดิมมาก ต่อไปเขาจะได้หายใจโล่งปลอดโปร่งเสียที

“ขอโทษนะม่านหรง พ่อรับปากเจ้าแล้วแท้ๆ ว่าจะทำห้องอาบน้ำให้เจ้า”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ ที่พักอาศัยย่อมสำคัญกว่า ถึงจะมีห้องอาบน้ำไป แต่ไร้ที่หลบฝน เช่นนั้นห้องอาบน้ำก็ไร้ค่าหน่ะสิเจ้าคะ”

ม่านหรงอมยิ้ม ท่านพ่อเหนื่อยมากแล้ว หากต้องเอางานเล็กๆ มาสร้างความกังวลใจให้กับท่านอีก นั่นก็เท่ากับว่าข้าเห็นแก่ตัว

“ห้องอาบน้ำอะไรหรือหลิวเหยา”

ชิงเหอสะกิดถามหลิวเหยาที่นั่งไม่ไกล

“ก็เมื่อวานหน่ะสิเจ้าคะ ตอนพวกข้าล้างเนื้อตัวต้องเปลื้องผ้ากลางแจ้ง ถึงจะรู้ว่าที่ตรงนี้ไร้ผู้คน แต่พวกข้าเป็นหญิงสาว ดังนั้นพวกข้าก็เลยต้องทำห้องอาบน้ำเพื่อบดบังสายตาเสียหน่อย”

“เช่นนั้น ม่านหรงก็ทำห้องอาบน้ำเพียงลำพังงั้นหรือ”

“ก็เป็นเช่นนั้นแหละเจ้าค่ะ”

หลิวเหยายิ้มบางให้กับพี่สาวโจว

ยิ่งเห็นมือของบุตรสาวมีรอยแผล หัวใจน้อยๆ ของหลิวเหยาก็พลันเจ็บปวดขึ้นมา นางไม่อยากให้บุตรสาวทำงานเหนื่อยมากนัก

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่เชิงเขา ม่านหรงก็ยิ่งต้องรับภาระมากขึ้น ขนาดข้าเป็นแม่แท้ๆ ยังไม่ได้ทำงานหนักเท่ากันกับนางเลย

“เจียหลิน เจ้าไปช่วยพี่ชายของเจ้ายกของดีหรือไม่”

ไป๋ม่านหรงหันไปทางเจียหลินที่นั่งอมยิ้มเมื่อถูกมารดาชมเชย

“ดีเจ้าค่ะ”

เจียหลินรีบลงจากเตียงไม้ไผ่ แล้วเดินเร็วๆ ไปช่วยพี่ชายขนย้ายข้าวของ

“วันนี้เจียหลินของพวกเราขยัน เอาการเอางาน ความดีความชอบนี้ ต้องยกให้ม่านหรงที่เป็นผู้ชี้ทาง”

ชิงเหอดึงมือของหลิวเหยามาตบเบาๆ

“เจ้าสอนลูกได้ดีมาก ต่อไปต้องรบกวนเจ้าแล้วนะม่านหรง”

โจวชิงเหอยกยอหลิวเหยาเสร็จก็หันไปฝากฝังลูกสาวไว้กับม่านหรงด้วยรอยยิ้มคาดหวัง

‘ฝากนางไว้กับข้าจะดีแน่หรือ’ ม่านหรงนึกขำในใจแต่ก็พยักหน้ารับ

“เจ้าค่ะ แต่นางคงจะเหนื่อยไม่น้อยหากอยู่ภายใต้การชี้นำของข้า”

ม่านหรงยิ้มหวาน หากนางได้สมุนมาสักคนที่เป็นวัวเป็นม้าได้ นั่นก็นับว่าไม่เลว

“ตามใจเจ้าเถอะ ขอแค่ทำให้นางรู้ความก็พอแล้ว”

ชิงเหอไม่ได้คิดอะไรมาก ที่ม่านหรงบอกว่าเหนื่อยหน่อยนั่นคงเป็นเพราะนางขยันเกินไป

ม่านหรงได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้ม

“บ้านก็ทำเสร็จแล้ว หลังจากนี้พวกเราจะทำอะไรต่อ”

โจวเหวินหลงหันไปทางต้าผาง ส่วนต้าผางหันไปมองบุตรสาว

“ปลูกผักดีหรือไม่เจ้าคะ”

ม่านหรงเห็นสายตาคาดหวังของบิดามองมาจึงยิ้มแห้งๆ พลางบอกสิ่งที่ตนอยากทำไป

แน่นอนว่ามีหน่อไม้ มีไก่ สิ่งต่อไปก็คงเป็นผักนั่นแหละ

“นั่นสินะ ปลูกผักก็ดี เรามีทั้งน้ำและหน่อไม้ ถ้าวันหน้าหน่อไม้มากกว่านี้จนเหลือกินเหลือใช้ เราก็เก็บไปขาย แบบนี้คงจะสร้างรายได้ได้ไม่น้อย”

เหวินหลงยิ้มกว้างตามปกติ

“นั่นสิเจ้าคะ หากนำหน่อไม้ไปขาย บางทีพวกเราอาจได้ข้าวสารมาเพิ่ม”

ชิงเหอกล่าวขึ้น

ทันทีที่นางพูดว่าแลกข้าว ม่านหรงก็ทำหน้าเจื่อนๆ แล้วบอกว่า ข้าวที่บ้านใกล้จะหมดแล้ว

“ไม่แปลกหรอกที่ข้าวจะหมดเร็วเช่นนี้ พวกเราตั้งหลายคนกินไม่กี่วันก็หมดไป”

ต้าผางถอนหายใจออกมา ปัญหาที่พักและน้ำดื่มคลี่คลาย แต่ข้าวสารในยามนี้ขายแพงยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด เป็นไปได้ไหมว่าหลังจากนี้ พวกเราต้องอดข้าวแล้วหันไปกินหน่อไม้เพื่อประทังชีวิตแทน

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 22 รับปาก

    “เช่นนั้นเจ้าก็ควรไปบอกกล่าวมารดาของเจ้าเสียก่อน”ซินหลานคุกเข่าลงกับพื้น นางไม่กล้าไปบอกมารดา หากนางพูดไปว่านางไม่อยากอยู่ที่นี่ท่านแม่ของนางคงขมวดคิ้วเขม็งตาใส่นาง ทั้งยังไม่ยินยอมให้นางจากไป“ท่านปู่ได้โปรดเห็นใจหลานคนนี้ด้วยเถอะเจ้าค่ะ ขอท่านปู่ออกปากกับมารดาของหลานที ว่าท่านต้องการพาหลานไปคอยปรนนิบัติรับใช้”โจวซินหลานโขกหัวลงกับพื้น น้ำตาของนางก็พลันเอ่อล้นออกมา“เฮ้อ…”โจวต้านเป่าถอนหายใจออกมา หรือว่าซินหลานมีเรื่องในใจที่ไม่อาจพูดออกมาได้แต่ปกติซินหลานก็ไม่เคยปริปากพูดเช่นนี้ หรือว่า โจวลี่เสวี่ยทำเรื่องไม่ดีกับนางแล้วห้ามปรามไม่ให้นางบอกผู้ใดงั้นหรือ?“…ไปเรียกแม่ของเจ้าออกมา”น้ำเสียงและท่าทางของต้านเป่าดูเข้มขรึมขึ้นมาหลายส่วน“เจ้าค่ะท่านปู่”โจวซินหลานที่โขกหัวลงกับพื้นจนเป็นรอยแดงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งเร็วๆ เข้าไปในตัวบ้านไม่นานลี่เสวี่ยก็เดินอ้อยอิ่งออกมาอย่างกับว่านางไม่ได้รีบร้อน‘ท่านจะรอก็รอไป ข้าหาได้ใส่ใจไม่’ใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่ได้แยแสอะไรเชิดขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง“วันนี้เหวินหลงจะมารับข้าไปอยู่ด้วย”ทันทีที่พ่อสามีพูดจบใบหน้าที่ดูเหมือนว่าไม่พ

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 21 เกวียนใหม่

    “ใช่ๆ น้ำนี้เป็นของลูกสาวอันเป็นที่รักของเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าว่าแต่บ้านอี้ที่พวกเราไปขายน้ำให้เลย แม้แต่ตัวข้ากับชิงเหอก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”โจวเหวินหลงยิ้มกว้างตามแบบฉบับของเขา ก่อนจะหันไปทางม่านหรงด้วยสายตาคาดหวัง“เอ่อ… ม่านหรง จะเป็นอะไรหรือไม่ หากลุงจะขอน้ำนี้ไปให้ท่านพ่อท่านแม่ของลุงได้ดื่มกินบ้าง”โจวเหวินหลงยิ้มแห้งๆ อันที่จริงเขารู้ว่าบ้านไป๋ช่วยตนไว้มากไม่แพ้กันกับที่ตนช่วยบ้านไป๋เอาไว้ ดังนั้นการขออนุญาตก่อนหยิบจับสิ่งของของผู้อื่นไป น่าจะเหมาะสมมากกว่าการที่จะนำของของผู้อื่นไปโดยไม่บอกกล่าว“เชิญท่านลุงนำกลับไปเถอะเจ้าค่ะ”ม่านหรงอมยิ้ม ‘ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก แค่น้ำไม่กี่โอ่งข้าไม่ถือสาหรอก’“แต่ว่า… ท่านลุงไม่สามารถนำน้ำนี้ไปให้ใครตามใจชอบได้ ดังนั้นข้าอนุญาตให้ท่านลุงนำน้ำไปให้แค่บ้านพ่อแม่ของท่านเท่านั้นนะเจ้าคะ”“ลุงเข้าใจๆ หากลุงนำน้ำไปมากเกินไป ผู้อื่นคงจะสงสัยเอา”เหวินหลงยิ้มแห้งๆ พลางเกาท้ายทอย ถึงม่านหรงจะกำชับมาแบบนั้นก็เถอะ เขาเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะเอาน้ำสะอาดนี้ไปให้ใครได้อีก“อันที่จริงข้าหาได้เป็นคนใจดำนะเจ้าคะ แต่ว่าในเมื่อเรา

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 20 ต่อเติมเกวียนลา

    โจวเว่ยได้ยินคำกล่าวของม่านหรง ดวงตาของเขาก็เหมือนกับมีประกายบางอย่างความคิดของม่านหรงนั้นดีมาก หากมีหลังคาบังแดด หรือมีที่นั่งดีๆ การเดินทางไปมาจะต้องสะดวกมากยิ่งขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าม่านหรงจะคิดเผื่อพวกเราได้มากถึงเพียงนี้“ข้าจะไปคุยกับท่านพ่อดู”โจวเว่ยวางถังน้ำลงแล้ววิ่งเหยาะๆ กลับไปที่บ้าน“อ้าว มิใช่ท่านพี่ของข้าบอกว่าจะมาช่วยทำแปลงผักหรอกหรือ ทำงานได้แค่ครู่เดียวก็ปัดก้นหนีเสียแล้ว”โจวเจียหลินส่ายหัว ก่อนจะเดินถือถังน้ำไปที่แปลงผักที่พี่สาวไป๋ทำเครื่องหมายเอาไว้“ข้าไม่คิดเลยว่าพี่ชายของข้าจะไม่สู้งานแบบนี้ ข้าต้องขอโทษแทนพี่เว่ยด้วยนะเจ้าคะ”เจี่ยหลินคว่ำปากลงเหมือนกับน้อยใจ“ไม่ใช่แบบที่เจ้าคิดหรอก พี่ชายของเจ้ากำลังไปปรึกษากับท่านลุงโจว ว่าจะทำอย่างไรดีกับเกวียนลา เพื่อที่จะต่อเติมเพิ่มความแข็งแรงให้กับมัน”“ต่อเติมเกวียนลาหรือเจ้าคะ”โจวเจียหลินทำหน้าสงสัย“เจ้าเด็กนี่ ไม่ต้องถามแล้วเราก็มีหน้าที่ของเรา ไปเถอะ ไปตักน้ำมาอีกสักหลายๆ ถัง ข้าเชื่อว่าดินนี้จะต้องกลับมาชุ่มฉ่ำในไม่ช้า”ม่านหรงดีดหน้าผากเจียหลินเบาๆ ได้แกล้งนางแบบนี้ก็ดีแฮะ ม่านหรงยกยิ้มพอใจ“ท่านพ่อขอรับ”โจวเว

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 19 ความโลภ

    ไป๋ม่านหรงกำลังตักน้ำไปรดหน้าดิน เพื่อที่จะทำให้พื้นดินตรงนั้นชุ่มและขุดพรวนง่ายขึ้นนางไม่ได้รู้เห็นเลยว่าพ่อกับแม่ของเจ้าของร่างกำลังระเบิดอารมณ์กันใหญ่โตนางเพียงแต่หาจุดจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากตัวบ้าน แถมยังลอบวางแผนว่าจะวางบ้านหลังใหม่ไว้ตรงไหน หรือแม้กระทั่งควรลงมือทำแปลงผักที่ใด ถึงจะเหมาะสมม่านหลงฮัมเพลงอย่างสบายอุราพร้อมกับเดินวนขนย้ายน้ำหลายรอบ…“ท่านพี่ ท่านหมายความว่าอย่างไร ลูกของเรา ม่านหรง!! นางตายไปแล้วครั้งหนึ่งงั้นหรือ!”ไป๋หลิวเหยาทรุดตัวนั่งลงกับพื้น‘ไม่จริง! ลูกของข้าตายตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วม่านหรงที่ข้าเห็นอยู่เล่า?’ไป๋ต้าผางยกมือข้างขวาขึ้นมากุมหัว มืออีกข้างเท้าเอว เขาเดินวนคิดไปมาเพราะความกังวลของเขาแท้ๆ เขาจึงได้หลุดปากพูดสิ่งในใจออกไปมากมาย ทีนี้เขาจะแก้ต่างให้ม่านหรงได้อย่างไร อีกอย่างหลิวเหยาจะนำเรื่องนี้ไปพูดต่ออีกหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ยิ่งพักหลังๆ นางชอบเจรจาพูดคุยกับชิงเหอ หวังว่ามันจะไม่มีเรื่องใหญ่โตอันใดเกิดขึ้นมาอีกนะ“ลูกสาวข้านางตายไปแล้วหรือ? …แล้วม่านหรงที่เราเห็นอยู่คือผู้ใด?”หลิวเหยาน้ำตาไหลพราก นางเงยหน้าขึ้นแล้วคลานเข่าเข้าไปเกาะขาสามีอย

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 18 ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

    ไป๋ต้าผางมองไปสองข้างทางที่ทอดยาว เขาต้องเดินทางไกลข้ามมาถึงสองหมู่บ้าน ถึงได้ขายน้ำนี้ออกไปได้คำกล่าวของม่านหรงนั้นน่าเชื่อถือ เพียงแค่บอกผู้อื่นว่าน้ำนี้ผ่านการกรองมาอย่างดี ทั้งยังต้มด้วยความร้อนอย่างพิถีพิถัน คำพูดเหล่านั้นทำให้คนที่จะซื้อน้ำอุ่นใจ และเห็นถึงความตั้งใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ถึงความจริงแล้วพวกเราเพียงแค่โยกน้ำออกมาจากคันโยกนั่น แล้วนำน้ำมาเทใส่ตุ่มก็ตามนี่สินะที่เขาเรียกว่ากลยุทธ์!ไป๋ต้าผางอมยิ้ม แม้แดดยามเที่ยงจะร้อนเหมือนกับถูกแผดเผา แต่ทั้งใจกายของเขาในยามนี้กลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ต้าผาง เจ้านี่โชคดีจริงๆ นะ ลูกสาวของเจ้ามีหัวการค้าที่ดี เพียงไม่กี่คำที่นางบอกกล่าว กลับทำให้พ่อบ้านหลงคนนั้นหลงเชื่อได้จนสนิทใจ แต่ถึงเขาจะไม่เชื่อคำลวงนี้ น้ำของเราก็ยังคงมีคุณภาพที่ดี ดีเสียจนข้าเองก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”เหวินหลงยิ้มแย้ม“ข้าก็ไม่เคยคาดคิดว่าน้ำของม่านหรงจะขายได้”ต้าผางยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า“ข้าคิดว่าพวกเราควรนำโอ่งไปขนน้ำในหมู่บ้านมาด้วยนะขอรับ”โจวเว่ยที่เงียบไปนานกล่าวขึ้น“ขนน้ำในหมู่บ้านงั้นหรือ”ต้าผางหันไปทางโจวเว

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 17 มีเท่าไหร่ข้อรับหมด

    โจวเหวินหลงไปที่ร้านของหวังต้าหยูเป็นอันดับแรก เขายื่นกระบอกน้ำให้ต้าหยูลองชิมดู ทั้งยังบอกว่า กว่าที่พวกเขาจะทำให้น้ำใสสะอาดเช่นนี้ได้ มันใช้เวลาและผ่านกระบวนการมากแค่ไหน“น้ำนี่ผ่านการต้มมาแล้วอย่างนั้นหรือ”หวังต้าหยูยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่ม ความสดชื่นสบายกายทำให้เขากระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูกน้ำที่ผ่านการต้มแล้วมันจะเป็นแบบนี้ได้จริงหรือ?เป็นไปได้ไหมว่า พวกเขาไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดให้ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำนี่ก็ใสสะอาดกว่าบ่อน้ำในชุมชนจริงๆ“แน่นอนสิ ขั้นตอนการทำยุ่งยากมาก พวกข้าต้องออกแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว”เหวินหลงใช้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาพูดจาจริงจังออกมา ต้าผางกับโจวเว่ยหันมองหน้ากัน เหวินหลงพูดเกินจริงขนาดนั้นต้าหยูคนนี้จะหลงเชื่อจริงๆ หรือ“งั้นรอข้าสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเอาถังไม้ออกมาใส่น้ำ เจ้าบอกว่า หนึ่งอีแปะ ได้น้ำสามกระบวยใช่หรือไม่”หวังต้าหยูถามย้ำ“แน่นอน วันนี้วันดี กระบอกที่เจ้าดื่มไปก่อนหน้าข้าจะแถมให้ ไม่คิดเงิน”“ดีๆ รอข้าก่อนนะ”หวังต้าหยูสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่ายจึงยิ้มหน้าระรื่นแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปยังตัวบ้านโจวเหวินหลงหันไปยกคิ้ว แล้วยิ้มให้ลูก

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status