تسجيل الدخول“แล้วถ้า… พวกเรานำน้ำสะอาดไปเร่ขายล่ะเจ้าคะ”
ไป๋ม่านหรงหันไปทางคันโยกบาดาลแล้วฉีกยิ้มออกมา
ยุคสมัยใหม่ การซื้อน้ำกินน้ำใช้มีมากกว่าการขายอาหารเสียอีก แถมน้ำบาดาลนี่ก็ไม่มีวันหมด หากข้าจะทำกำไรเล็กน้อยจากมัน ก็คงไม่น่าจะมีปัญหาอันใด
ม่านหรงที่นับวันเริ่มจะติดสำนวนคำของยุคนี้กล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มจริงจัง
“ขายน้ำหรือ?”
ต้าผางกับเหวินหลงหันไปมองหน้ากันแล้วหัวเราะขำขัน แหล่งน้ำนั้นก็พบเห็นได้ทั่วไป ใครมันจะมาซื้อน้ำกินโดยใช่เหตุ
“ขายน้ำก็ดีนะเจ้าคะ น้ำที่นี่ใสสะอาด แถมยังสดชื่นคลายร้อน”
โจวชิงเหอกล่าวเสริม เพราะตัวนางเองก็ไม่อยากกลับไปกินน้ำที่ขาวขุ่นนั่นอีกแล้ว
“ลูกพ่อ พ่อไม่อยากดับฝันของลูกนะ แต่น้ำที่หมู่บ้านก็มีให้ชาวบ้านใช้สอยโดยที่ไม่ต้องสิ้นเปลืองเงินทอง ทั้งในยามทุกข์ยากเช่นนี้ ยังจะมีใครบ้างที่อยากจะควักเงินตราเพื่อมาซื้อน้ำกินน้ำใช้”
ต้าผางส่ายหัว ถึงแม้ว่าน้ำของเราจะสะอาดมากแค่ไหน แต่ขึ้นชื่อว่าต้องเสียเงินซื้อ แน่นอนว่า คนส่วนมากจะไม่ยินยอมควักเหรียญออกมาสักอีแปะเดียว
“ข้าไม่ได้บอกเสียหน่อย ว่าจะขายให้ชาวบ้านทั่วไป”
ม่านหรงยังคงรอยยิ้มเอาไว้
“หากไม่ขายให้ชาวบ้าน แล้วเจ้าจะไปขายให้ผู้ใด”
โจวเหวินหลงรีบเอ่ยปากถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“นั่นสิลูก แม่ว่าการขายน้ำนี้เป็นไปไม่ได้หรอกนะ”
ไป๋หลิวเหยาทำท่าทางเศร้าใจ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานอย่าว่าแต่ข้าวสารกรอกหม้อเลย แม้แต่มันสักหัวก็จะไม่มีให้กินแล้ว
“ม่านหรงเจ้ามีทางออกที่ดีกว่านี้อีกหรือ เจ้าบอกป้ามา ป้าจะได้ช่วยเจ้าคิด”
โจวชิงเหอผู้ที่ติดใจในน้ำใสสะอาดยืนขึ้น แล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าม่านหรง
“ขอบคุณป้าโจวที่สนับสนุนข้าเจ้าค่ะ”
ม่านหรงยิ้มกว้าง
หลิวเหยาก็ได้แต่ถอนหายใจ และส่ายหัวไปมา
ต้าผางทำท่าทีอึกอัก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจม่านหรงที่มีชีวิตเป็นครั้งที่สอง แต่การขายน้ำ มันจะเป็นไปได้อย่างไร
“แบบนี้นะเจ้าคะ”
ม่านหรงอธิบายให้ทุกคนฟังอย่างช้าๆ
“หากเราขายน้ำให้กับคนทั่วไป พวกเขาก็จะคิดว่าเราไปกดขี่พวกเขาในยามทุกยาก กลับกัน หากน้ำที่ใสสะอาดนี้ไปโผล่ที่หน้าบ้านผู้มีอันจะกิน หรือครอบครัวมีฐานะเล่า พวกเขาจะต้องยอมควักเงินออกมาใช้สอยอย่างแน่นอน”
ม่านหรงยืนกอดอกอย่างมั่นใจ
“เจ้าจะบอกว่า เราควรนำน้ำบาดาลนี้ไปขายให้พวกคนรวยใช่หรือไม่”
โจวชิงเหอยกยิ้ม นั่นสินะหากบ้านที่มีฐานะหน่อยการจะจับจ่าย หรือซื้อของเข้าบ้าน นั่นก็ถือว่าสมเหตุสมผล
“แล้วพวกเขาจะยอมควักอีแปะซื้อหรือ”
ไป๋หลิวเหยาเลิกคิ้วสูง
“ท่านแม่ พวกเรายังไม่ลองทำดูเลยนะเจ้าคะ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าจะขายได้หรือไม่ อีกอย่าง แม้เราจะขายไม่ได้เราก็ไม่เสียหายอันใด”
ม่านหรงอมยิ้มแล้วหันไปทางผู้เป็นพ่อ
ต้าผางถอนหายใจออกมาเสียงดังก่อนจะบอกว่า
“ลองดูก็ไม่เสียหาย”
เมื่อทุกคนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ ถึงอย่างไรพวกเขาก็ต้องทำอะไรสักอย่างอยู่ดี ลองทำดูก็คงไม่เป็นไรกระมัง
“แล้วเจ้าจะขายน้ำนี้อย่างไรหรือ”
โจวเหวินหลงหันไปทางม่านหรง
“พวกเรามีไม้ไผ่มากมาย เช่นนั้นพวกเราก็ตัดไม้ไผ่ลงมาเพื่อบรรจุน้ำสิเจ้าคะ เพียงเท่านี้เราก็ไปเร่ขายน้ำกระบอกล่ะหนึ่งอีแปะได้แล้ว”
ม่านหรงคิดเอาไว้ว่าน้ำก็ได้มาฟรี หากทำเช่นนี้บางทีอาจจะช่วยคนที่ลำบากได้บ้าง
“พ่อว่ามันค่อนข้างแพงไปนะ”
ต้าผางไม่เห็นด้วย กระบอกไม้ไผ่หนึ่งกระบอกมันจะใส่น้ำได้มากแค่ไหนกันเชียว
“ไม่แพงหรอกเจ้าค่ะ ที่ข้าบอกว่าขายกระบอกล่ะหนึ่งอีแปะ นั่นก็เพราะว่าเราลงแรงตัดไม้ไผ่มา เราจะไม่คิดค่าเหนื่อยล้าบ้างเลยหรือ แต่ถ้าบ้านใดมีตุ่มน้ำหรือถังน้ำมาใส่ เราก็คิดง่ายๆ แค่สามกระบวยหนึ่งอีแปะ”
“แบบนี้คนที่ซื้อเป็นกระบอกจะไม่โวยวายเอาหรือ”
ชิงเหอรีบกล่าวแย้ง
“ท่านป้า ถ้าพวกเขาอยากได้น้ำที่ถูกลง พวกเขาก็ต้องหาทางออกเอง อย่างเช่นนำตุ่มหรือถังไม้มาด้วยตนเอง หรือไม่ก็หาสิ่งของมารองรับน้ำ พวกเราเป็นคนขาย หากไม่หาเงินเข้ากระเป๋าบ้าง ก็จะเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์หน่ะสิเจ้าคะ”
ม่านหรงฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
“นั่นสินะ สามกระบวยหนึ่งอีแปะ นั่นน่าจะมากกว่าน้ำหนึ่งกระบอกเสียอีก”
เหวินหลงกล่าวชมเชยหลานสาว เขาเองก็พึ่งจะรู้ว่าม่านหรงมีหัวด้านการค้าอยู่ไม่น้อย
“เห้อ น้ำในหมู่บ้านก็มากมี ใครกันจะอยากซื้อน้ำดื่มที่ต้องเสียเงินบ้าง”
ต้าผางยังคงถอนหายใจออกมา ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นด้วย แต่น้ำก็ยังคงมีอยู่และพบเห็นได้ทั่วไป คงมีเพียงแค่คนส่วนน้อยที่จะต้องการมันหรืออาจจะไม่มีใครต้องการมันเลยก็เป็นได้
“ลองทำดูก็ไม่เสียหายนะ อีกอย่างเรามีเกวียนลา ไม่จำเป็นต้องเดินให้เมื่อย เรื่องตัดกระบอกไม้ไผ่ก็ยิ่งง่ายดาย อย่างน้อยเราก็ลองทำดูก่อนดีกว่าไม่ทำอะไรเลย”
เหวินหลงกอดไหล่สหายรัก ในเมื่อมีอะไรให้ทำ อย่างน้อยๆ ก็ดีกว่าหายใจทิ้งไปวันๆ
“เช่นนั้นก็เอาตามที่ม่านหรงว่า รอให้เราหายเหนื่อยสักวัน จากนั้นก็ไปตัดไม้ไผ่มาทำเป็นกระบอกไว้ใส่น้ำ”
เหวินหลงยกยิ้มเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องสนุก
“แล้วเจ้าคิดไว้หรือยัง ว่าจะไปขายน้ำสะอาดนี่ที่ใด”
ไป๋ต้าผางหันไปทางโจวเหวินหลง
“ไม่เห็นจะยาก หมู่บ้านเรามีบ้านหวังที่ทำการค้าอยู่ไม่ใช่หรือ ก่อนอื่นเราก็แวะไปที่นั่นเสียก่อน แล้วให้เขาลองดื่มน้ำสักกระบอก หากเขาไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร พวกเราก็แค่ไปอีกหมู่บ้านที่มีฐานะหน่อย บางทีการค้านี้อาจจะมีแต่กำไรไม่มีขาดทุน”
โจวเหวินหลงยิ้มอย่างพอใจออกมา แน่นอนว่าหมู่บ้านข้างเคียงก็มีมาก แถมหมู่บ้านอยู่ห่างออกไปอีกหน่อยก็มีฐานะพอใช้ น้ำที่ทั้งสะอาดและสดชื่นนี้ จะขายไม่ออกก็ให้มันรู้ไปสิ
เหวินหลงที่หัวเราะเยาะม่านหรงในตอนแรกหันมาเข้าข้างนาง เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าน้ำนี้จะขายออกไปได้ไหม หรือมันอาจจะเป็นเพียงแค่ความคิดเพ้อฝันของม่านหรงที่อยากทำการค้า
“เอาเถอะ ข้าเองก็ไม่อยากพูดให้พวกเจ้าเสียความมั่นใจ ทำก็ทำ”
ไป๋ต้าผางผ่อนลมหายใจออกมาแล้วหันไปสบตากับม่านหรงที่ยิ้มแฉ่ง
“ท่านพ่อขอรับ ข้าย้ายของลงจากเกวียนเสร็จแล้วขอรับ”
โจวเว่ยเดินหอบข้าวของรอบสุดท้ายมาวางที่เตียงข้างๆ จนเต็ม ก่อนจะร้องทักผู้เป็นบิดาให้เตรียมออกเดินทาง
“งั้นข้าไปขนย้ายที่หลับที่นอนก่อนแล้วกัน”
เหวินหลงหันไปยิ้มให้เพื่อนรัก พลางบอกให้ภรรยาเข้าไปสำรวจด้านในที่พักอีกรอบ
“ท่านไปเถอะ ข้ากับเจียหลินจะจัดการที่เหลือเอง”
ชิงเหอส่งยิ้มให้สามี
“ได้ๆ ข้าจะรีบไปรีบกลับ”
เหวินหลงพูดจบเขาก็เดินเร็วๆ ไปที่เกวียนลาพร้อมกับบุตรชายอย่างเร่งรีบ
“เช่นนั้นข้าขอไปล้างเนื้อตัวก่อนนะเจ้าคะ ข้าไม่อยากอาบน้ำตอนมืดค่ำ”
ม่านหรงหันไปทางพ่อกับแม่ ก่อนจะบอกลาป้าโจวแล้วเดินจากไป
โจวเจียหลินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง นางได้แต่อ้าปากค้างไว้แบบนั้น พอเห็นพี่สาวไป๋เดินไปไกลแล้วก็ได้แต่กลืนคำพูดนั้นลงคอ
“พวกเจ้าไปพักเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้ข้ากับเจียหลินจัดการเอง”
โจวชิงเหอยิ้มอ่อนพลางมองไปทางหลิวเหยา
“เช่นนั้นข้าขอตัวนะเจ้าคะ”
ไป๋หลิวเหยายิ้มน้อยๆ ก่อนจะขอตัวกลับบ้านเช่นกัน
เมื่อเห็นภรรยาลุกขึ้น ต้าผางก็ยืนขึ้นแล้วเดินตามหลังนางเพื่อกลับไปยังที่พัก
“ท่านแม่”
เจียหลินที่นั่งอยู่ข้างมารดาทำหน้าตาละห้อย
“มีอะไรหรือเปล่าลูก คงไม่ใช่ว่าเจ้าอยากจะตามติดม่านหรงไปด้วยหรอกนะ”
ชิงเหอเอ่ยแซวลูกสาวเห็นแต่นางเบ้ปาก
“เห้อ แม่ก็ไม่รู้จะบอกเจ้าอย่างไรดี พี่สาวไป๋ของเจ้าหน่ะ นางขยันมาก ทั้งยังเอาการเอางาน หากเจ้าอยากเข้าหานางเจ้าก็ต้องขยันให้เท่านาง แบบนั้นถึงจะคุยกันรู้เรื่อง”
“พี่สาวไป๋บอกข้าแล้วว่าข้าต้องหมั่นเรียนรู้ให้มาก ตอนออกเรือนจะได้ยืนหยัดด้วยตนเองได้”
“อะไรนะ! ไป๋ม่านหรงนางคิดเผื่อไปไกลถึงเพียงนี้เลยหรือ”
โจวชิงเหอถึงกลับไม่อยากจะเชื่อ เด็กวัยนี้เขาต้องคิดวางแผนไปถึงอนาคตกันแล้วหรือนี่
“ก่อนหน้านี้พี่สาวไป๋ถามข้าว่าโตขึ้นจะทำอะไร ข้าเลยบอกนางไปว่าข้าจะแต่งงานออกเรือนเหมือนกับท่านแม่ นางเลยถามข้าว่าข้าเก่งด้านใด ทำอาหารได้ไหม เย็บปักถักร้อยไหวหรือเปล่า …ข้าไม่ได้เรื่องสักกะอย่างเลย แล้วข้าจะออกเรือนได้อย่างไร แล้วข้าจะออกเรือนกับผู้ใดหรือเจ้าคะ”
โจวชิงเหอทึ่งในคำพูดของบุตรสาว ที่แท้นางก็บอกไป๋ม่านหรงไปว่าจะแต่งงานออกเรือนนี่เอง ม่านหรงถึงได้ถามซักไซ้นางเช่นนั้น
“ลูกแม่ เจ้ายังไม่ถึงเวลาออกเรือนเร็วๆ นี้หรอกนะ แต่ที่พี่สาวไป๋พูดมาก็ถูก เจ้ายังทำอะไรด้วยตนเองไม่เก่งนัก ดังนั้นเจ้าควรหมั่นเรียนรู้ ฝึกฝน ให้มากกว่านี้”
‘หากถึงวันนั้นจริงๆ เจ้าจะได้เลี้ยงครอบครัวของตนเองได้’
ชิงเหอยิ้มแล้วมองบุตรสาว
เมื่อก่อนเจียหลินไม่ค่อยสนใจงานบ้านนัก นางทำงานบ้านเพียงแค่ให้ผ่านพ้นไปวันๆ ก็เท่านั้น นับว่าโชคดีที่ได้มาอยู่บ้านใกล้เรือนเคียงกับม่านหรง
จากนี้ลูกสาวของข้าจะได้รู้ว่าตนเองควร หรือไม่ควรทำอะไรเสียที
“ท่านพี่ดูนั่นสิเจ้าคะ”
พอกลับมาถึงบ้าน ไป๋หลิวเหยาก็ชี้ไปที่กรงขังหน้าตาประหลาดที่ม่านหรงทำเอาไว้เพื่อขังไก่
“อืม ไม่เลวเลย หากจับพวกมันไว้ในกรงนี้ ต่อไปถ้าหิวก็แค่จับพวกมันออกมา ยิ่งพื้นที่แคบๆ แบบนี้ก็ยิ่งง่ายในการจับกุม”
ไป๋ต้าผางเดินอ้อมไปดูหลังบ้าน เขาเห็นรั้วไม้ไผ่ที่ทำเป็นที่กำบังแล้วยกยิ้ม รั้วไม้ไผ่นี้ถึงจะมัดได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ปกปิดสายตาผู้อื่นได้พอสมควร
“พรุ่งนี้ข้าจะไปซื้อโอ่งใส่น้ำ”
ต้าผางเดินกลับมาหน้าบ้านแล้วบอกเมียรัก
“ท่านพี่ ข้าว่าเราควรซื้อข้าวหรือแป้งข้าวโพดมาเก็บไว้ โอ่งใส่น้ำยังไม่ต้องมีก็ได้นะเจ้าคะ”
หลิวเหยาบอกสามีไปตามความคิดของตน
“ไม่ได้หรอก ม่านหรงจะขายน้ำ เราจำเป็นต้องมีโอ่งใส่น้ำ ไม่เช่นนั้นจะขนน้ำไปขายได้อย่างไร”
ต้าผางเข้าใจว่าเมียรักหมายถึงสิ่งใด แต่สิ่งที่ควรทำเขาก็จำเป็นต้องทำอยู่ดี
หลิวเหยาถอนหายใจออกมาเพื่อระบายความทุกข์ใจ ข้าวหมดแล้วต่อไปนางคงทำได้แค่กินหน่อไม้เพื่อประทังชีวิต
ม่านหรงอาบน้ำล้างเหงื่อไคลอย่างสบายใจ ในที่สุดงานหนักๆ ก็ผ่านพ้นไปเสียที
…
“มาเถอะลูกแม่ สิ่งแรกที่เจ้าควรทำคือการตระเตรียมที่พัก”
โจวชิงเหอกับบุตรสาวค่อยๆ ยกเตียงเข้าไปเก็บในบ้านทีละอัน ทั้งยังชื่นชมห้องนอนที่กว้างขวาง เสียก็แต่ที่พื้นด้านล่างเป็นดินที่แตกระแหง หากเปลี่ยนบ้านไม้เป็นบ้านปูนได้มันคงจะดีไม่น้อย
สองแม่ลูกช่วยกันทยอยขนข้าวของเข้าบ้านทีละนิด หลังจากวางเตียงในห้องต่างๆ เสร็จ ก็มาจัดการกับห้องครัว ตามด้วยจัดวางห้องโถง
ทางด้านเหวินหลง เมื่อเขากลับมาถึงบ้านพี่ชายของเขาก็มาช่วยขนย้ายสิ่งของ แถมยังแอบยัดเงินอีแปะใส่มือให้เขาเพื่อใช้ในการเริ่มต้นชีวิตใหม่
“นี่…”
เหวินหลงอยากจะส่งเงินนั้นคืนให้พี่ชายเพียงคนเดียวของเขา แต่โจวเจี้ยนจื่อกลับบอกว่า นี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาพอจะช่วยเหลือตนได้ ดังนั้นโจวเหวินหลงจึงได้แต่ทำใจยอมรับเงินนั้นมา
ขอบตาของเหวินหลงรื้นชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เขาก้มหัวลงและกล่าวขอบคุณพี่ชายในใจ
ถึงพี่สะใภ้จะคอยจ้องจับผิดเขากับเมียเรื่องซุกซ่อนอาหารอยู่บ่อยครั้ง แต่พี่ชายของเขาก็เข้าใจว่าเรื่องปากท้องนั้นสำคัญ ในยามนี้มีใครบ้างที่ไม่ตุนเสบียงอาหารเอาไว้เพื่อวันข้างหน้า ถึงจะห่วงใยพ่อแม่มากเพียงใด แต่หากทำให้ลูกเมียอดอยากนั่นก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ
“เช่นนั้นเจ้าก็ควรไปบอกกล่าวมารดาของเจ้าเสียก่อน”ซินหลานคุกเข่าลงกับพื้น นางไม่กล้าไปบอกมารดา หากนางพูดไปว่านางไม่อยากอยู่ที่นี่ท่านแม่ของนางคงขมวดคิ้วเขม็งตาใส่นาง ทั้งยังไม่ยินยอมให้นางจากไป“ท่านปู่ได้โปรดเห็นใจหลานคนนี้ด้วยเถอะเจ้าค่ะ ขอท่านปู่ออกปากกับมารดาของหลานที ว่าท่านต้องการพาหลานไปคอยปรนนิบัติรับใช้”โจวซินหลานโขกหัวลงกับพื้น น้ำตาของนางก็พลันเอ่อล้นออกมา“เฮ้อ…”โจวต้านเป่าถอนหายใจออกมา หรือว่าซินหลานมีเรื่องในใจที่ไม่อาจพูดออกมาได้แต่ปกติซินหลานก็ไม่เคยปริปากพูดเช่นนี้ หรือว่า โจวลี่เสวี่ยทำเรื่องไม่ดีกับนางแล้วห้ามปรามไม่ให้นางบอกผู้ใดงั้นหรือ?“…ไปเรียกแม่ของเจ้าออกมา”น้ำเสียงและท่าทางของต้านเป่าดูเข้มขรึมขึ้นมาหลายส่วน“เจ้าค่ะท่านปู่”โจวซินหลานที่โขกหัวลงกับพื้นจนเป็นรอยแดงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งเร็วๆ เข้าไปในตัวบ้านไม่นานลี่เสวี่ยก็เดินอ้อยอิ่งออกมาอย่างกับว่านางไม่ได้รีบร้อน‘ท่านจะรอก็รอไป ข้าหาได้ใส่ใจไม่’ใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่ได้แยแสอะไรเชิดขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง“วันนี้เหวินหลงจะมารับข้าไปอยู่ด้วย”ทันทีที่พ่อสามีพูดจบใบหน้าที่ดูเหมือนว่าไม่พ
“ใช่ๆ น้ำนี้เป็นของลูกสาวอันเป็นที่รักของเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าว่าแต่บ้านอี้ที่พวกเราไปขายน้ำให้เลย แม้แต่ตัวข้ากับชิงเหอก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”โจวเหวินหลงยิ้มกว้างตามแบบฉบับของเขา ก่อนจะหันไปทางม่านหรงด้วยสายตาคาดหวัง“เอ่อ… ม่านหรง จะเป็นอะไรหรือไม่ หากลุงจะขอน้ำนี้ไปให้ท่านพ่อท่านแม่ของลุงได้ดื่มกินบ้าง”โจวเหวินหลงยิ้มแห้งๆ อันที่จริงเขารู้ว่าบ้านไป๋ช่วยตนไว้มากไม่แพ้กันกับที่ตนช่วยบ้านไป๋เอาไว้ ดังนั้นการขออนุญาตก่อนหยิบจับสิ่งของของผู้อื่นไป น่าจะเหมาะสมมากกว่าการที่จะนำของของผู้อื่นไปโดยไม่บอกกล่าว“เชิญท่านลุงนำกลับไปเถอะเจ้าค่ะ”ม่านหรงอมยิ้ม ‘ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก แค่น้ำไม่กี่โอ่งข้าไม่ถือสาหรอก’“แต่ว่า… ท่านลุงไม่สามารถนำน้ำนี้ไปให้ใครตามใจชอบได้ ดังนั้นข้าอนุญาตให้ท่านลุงนำน้ำไปให้แค่บ้านพ่อแม่ของท่านเท่านั้นนะเจ้าคะ”“ลุงเข้าใจๆ หากลุงนำน้ำไปมากเกินไป ผู้อื่นคงจะสงสัยเอา”เหวินหลงยิ้มแห้งๆ พลางเกาท้ายทอย ถึงม่านหรงจะกำชับมาแบบนั้นก็เถอะ เขาเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะเอาน้ำสะอาดนี้ไปให้ใครได้อีก“อันที่จริงข้าหาได้เป็นคนใจดำนะเจ้าคะ แต่ว่าในเมื่อเรา
โจวเว่ยได้ยินคำกล่าวของม่านหรง ดวงตาของเขาก็เหมือนกับมีประกายบางอย่างความคิดของม่านหรงนั้นดีมาก หากมีหลังคาบังแดด หรือมีที่นั่งดีๆ การเดินทางไปมาจะต้องสะดวกมากยิ่งขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าม่านหรงจะคิดเผื่อพวกเราได้มากถึงเพียงนี้“ข้าจะไปคุยกับท่านพ่อดู”โจวเว่ยวางถังน้ำลงแล้ววิ่งเหยาะๆ กลับไปที่บ้าน“อ้าว มิใช่ท่านพี่ของข้าบอกว่าจะมาช่วยทำแปลงผักหรอกหรือ ทำงานได้แค่ครู่เดียวก็ปัดก้นหนีเสียแล้ว”โจวเจียหลินส่ายหัว ก่อนจะเดินถือถังน้ำไปที่แปลงผักที่พี่สาวไป๋ทำเครื่องหมายเอาไว้“ข้าไม่คิดเลยว่าพี่ชายของข้าจะไม่สู้งานแบบนี้ ข้าต้องขอโทษแทนพี่เว่ยด้วยนะเจ้าคะ”เจี่ยหลินคว่ำปากลงเหมือนกับน้อยใจ“ไม่ใช่แบบที่เจ้าคิดหรอก พี่ชายของเจ้ากำลังไปปรึกษากับท่านลุงโจว ว่าจะทำอย่างไรดีกับเกวียนลา เพื่อที่จะต่อเติมเพิ่มความแข็งแรงให้กับมัน”“ต่อเติมเกวียนลาหรือเจ้าคะ”โจวเจียหลินทำหน้าสงสัย“เจ้าเด็กนี่ ไม่ต้องถามแล้วเราก็มีหน้าที่ของเรา ไปเถอะ ไปตักน้ำมาอีกสักหลายๆ ถัง ข้าเชื่อว่าดินนี้จะต้องกลับมาชุ่มฉ่ำในไม่ช้า”ม่านหรงดีดหน้าผากเจียหลินเบาๆ ได้แกล้งนางแบบนี้ก็ดีแฮะ ม่านหรงยกยิ้มพอใจ“ท่านพ่อขอรับ”โจวเว
ไป๋ม่านหรงกำลังตักน้ำไปรดหน้าดิน เพื่อที่จะทำให้พื้นดินตรงนั้นชุ่มและขุดพรวนง่ายขึ้นนางไม่ได้รู้เห็นเลยว่าพ่อกับแม่ของเจ้าของร่างกำลังระเบิดอารมณ์กันใหญ่โตนางเพียงแต่หาจุดจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากตัวบ้าน แถมยังลอบวางแผนว่าจะวางบ้านหลังใหม่ไว้ตรงไหน หรือแม้กระทั่งควรลงมือทำแปลงผักที่ใด ถึงจะเหมาะสมม่านหลงฮัมเพลงอย่างสบายอุราพร้อมกับเดินวนขนย้ายน้ำหลายรอบ…“ท่านพี่ ท่านหมายความว่าอย่างไร ลูกของเรา ม่านหรง!! นางตายไปแล้วครั้งหนึ่งงั้นหรือ!”ไป๋หลิวเหยาทรุดตัวนั่งลงกับพื้น‘ไม่จริง! ลูกของข้าตายตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วม่านหรงที่ข้าเห็นอยู่เล่า?’ไป๋ต้าผางยกมือข้างขวาขึ้นมากุมหัว มืออีกข้างเท้าเอว เขาเดินวนคิดไปมาเพราะความกังวลของเขาแท้ๆ เขาจึงได้หลุดปากพูดสิ่งในใจออกไปมากมาย ทีนี้เขาจะแก้ต่างให้ม่านหรงได้อย่างไร อีกอย่างหลิวเหยาจะนำเรื่องนี้ไปพูดต่ออีกหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ยิ่งพักหลังๆ นางชอบเจรจาพูดคุยกับชิงเหอ หวังว่ามันจะไม่มีเรื่องใหญ่โตอันใดเกิดขึ้นมาอีกนะ“ลูกสาวข้านางตายไปแล้วหรือ? …แล้วม่านหรงที่เราเห็นอยู่คือผู้ใด?”หลิวเหยาน้ำตาไหลพราก นางเงยหน้าขึ้นแล้วคลานเข่าเข้าไปเกาะขาสามีอย
ไป๋ต้าผางมองไปสองข้างทางที่ทอดยาว เขาต้องเดินทางไกลข้ามมาถึงสองหมู่บ้าน ถึงได้ขายน้ำนี้ออกไปได้คำกล่าวของม่านหรงนั้นน่าเชื่อถือ เพียงแค่บอกผู้อื่นว่าน้ำนี้ผ่านการกรองมาอย่างดี ทั้งยังต้มด้วยความร้อนอย่างพิถีพิถัน คำพูดเหล่านั้นทำให้คนที่จะซื้อน้ำอุ่นใจ และเห็นถึงความตั้งใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ถึงความจริงแล้วพวกเราเพียงแค่โยกน้ำออกมาจากคันโยกนั่น แล้วนำน้ำมาเทใส่ตุ่มก็ตามนี่สินะที่เขาเรียกว่ากลยุทธ์!ไป๋ต้าผางอมยิ้ม แม้แดดยามเที่ยงจะร้อนเหมือนกับถูกแผดเผา แต่ทั้งใจกายของเขาในยามนี้กลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ต้าผาง เจ้านี่โชคดีจริงๆ นะ ลูกสาวของเจ้ามีหัวการค้าที่ดี เพียงไม่กี่คำที่นางบอกกล่าว กลับทำให้พ่อบ้านหลงคนนั้นหลงเชื่อได้จนสนิทใจ แต่ถึงเขาจะไม่เชื่อคำลวงนี้ น้ำของเราก็ยังคงมีคุณภาพที่ดี ดีเสียจนข้าเองก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”เหวินหลงยิ้มแย้ม“ข้าก็ไม่เคยคาดคิดว่าน้ำของม่านหรงจะขายได้”ต้าผางยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า“ข้าคิดว่าพวกเราควรนำโอ่งไปขนน้ำในหมู่บ้านมาด้วยนะขอรับ”โจวเว่ยที่เงียบไปนานกล่าวขึ้น“ขนน้ำในหมู่บ้านงั้นหรือ”ต้าผางหันไปทางโจวเว
โจวเหวินหลงไปที่ร้านของหวังต้าหยูเป็นอันดับแรก เขายื่นกระบอกน้ำให้ต้าหยูลองชิมดู ทั้งยังบอกว่า กว่าที่พวกเขาจะทำให้น้ำใสสะอาดเช่นนี้ได้ มันใช้เวลาและผ่านกระบวนการมากแค่ไหน“น้ำนี่ผ่านการต้มมาแล้วอย่างนั้นหรือ”หวังต้าหยูยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่ม ความสดชื่นสบายกายทำให้เขากระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูกน้ำที่ผ่านการต้มแล้วมันจะเป็นแบบนี้ได้จริงหรือ?เป็นไปได้ไหมว่า พวกเขาไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดให้ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำนี่ก็ใสสะอาดกว่าบ่อน้ำในชุมชนจริงๆ“แน่นอนสิ ขั้นตอนการทำยุ่งยากมาก พวกข้าต้องออกแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว”เหวินหลงใช้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาพูดจาจริงจังออกมา ต้าผางกับโจวเว่ยหันมองหน้ากัน เหวินหลงพูดเกินจริงขนาดนั้นต้าหยูคนนี้จะหลงเชื่อจริงๆ หรือ“งั้นรอข้าสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเอาถังไม้ออกมาใส่น้ำ เจ้าบอกว่า หนึ่งอีแปะ ได้น้ำสามกระบวยใช่หรือไม่”หวังต้าหยูถามย้ำ“แน่นอน วันนี้วันดี กระบอกที่เจ้าดื่มไปก่อนหน้าข้าจะแถมให้ ไม่คิดเงิน”“ดีๆ รอข้าก่อนนะ”หวังต้าหยูสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่ายจึงยิ้มหน้าระรื่นแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปยังตัวบ้านโจวเหวินหลงหันไปยกคิ้ว แล้วยิ้มให้ลูก







