18 ตัวประกัน🔞

“ฉันตามหาแกมาสิบกว่าปี แต่การหาตัวแกนี่มันยากจริงๆ ถ้าฉันไม่ได้มาเจอหลานชายของแก คงไม่มีวันนี้… วันที่ฉันได้เจอหน้าคนที่ฆ่าพ่อของฉัน!!! พ่อเพียงคนเดียวของฉัน! ความแค้นนี้…ฉันต้องสะสางให้ได้…!” วอร์พูดด้วยเสียงสั่นเครือ กัดฟันข่มความรู้สึก ทุกคำพูดหนักหน่วงด้วยความทรมาน

ทิมชะงักนิ่ง มองคนที่เพิ่งจะเปิดใจรักด้วยความไม่เชื่อ…

“เห็นไหมครับหัวหน้า! หมอนี่มาหลอกลวงนายน้อยตั้งแต่ต้นเพื่อแก้แค้น!” เฟรมรีบตะโกนแทรกทันที

“ต้องขอบคุณแกด้วยเหมือนกัน ที่จ้างฉันมายิงหลานชายหัวหน้าแก๊ง ฉันจึงได้รู้ว่าคุณทิมคือหลานของคนที่ฉันตามหา ฉันจึงยอมให้แกจับตัวมาเพื่อจะมาเจอด้วยตัวเองวันนี้!” วอร์มองทิมด้วยสายตาเจ็บปวดปนสำนึกผิด

ปั้ง!!!

เสียงกระสุนดังสนั่น ปืนในมือปู่ลั่นไกตรงอกข้างขวาของเฟรมทันที

“อร้าาา!!” เฟรมร้องลั่นก่อนจะร่างทรุดลงแน่นิ่ง เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกเป็นทางยาว

“คิดว่าฉันโง่เหรอ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเป็นฝีมือแก! ไม่งั้นวันนี้...ฉันจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอเรื่องน่าสนุกกว่า!” ชายชราหันสายตาคมกริบมาจ้องวอร์

“แล้วแกเป็นใครกันแน่ คงไม่ได้ตั้งใจมาเจอหน้าฉันอย่างเดียวหรอกมั้ง แล้วถ้าจะมาเพื่อฆ่าฉัน… ด้วยสภาพนี้ไม่น่าจะทำได้”

“ใครบอกว่าฉันจะฆ่าแกล่ะ” วอร์หัวเราะในลำคอเสียงเยือกเย็น “แกพรากครอบครัวของฉันไป ฉันก็จะเอาคืนในแบบเดียวกัน!”

ทันทีที่ประโยคจบลง วอร์ก็กระชากปืนจากมือทิมอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันแขนอีกข้างก็สะบัดรั้งร่างบางมาติดกาย ล็อกคอแน่นหนา จ่อปืนแน่นที่ขมับของทิมอย่างไม่ลังเล

ทิมดวงตาเบิกกว้าง สิ่งที่กำลังเจอชัดเจนจนไม่มีคำถามใด มีเพียงความเจ็บปวดราวกับมีดกรีดลงกลางใจ

“แกจะทำอะไร!!! ปล่อยหลานฉันเดี๋ยวนี้นะ!!!” ปู่ตะโกนลั่น สีหน้าเริ่มหวั่นไหวเป็นครั้งแรก

วอร์ใช้ร่างทิมบังตัวจากลูกน้องที่ยกปืนชี้พร้อมกัน กระชากถอยหลังทีละก้าว จนมาชิดหน้าต่างบานใหญ่ที่แง้มรับลมอยู่

“ยิงสิ...! กว่าฉันจะตาย หลานชายสุดที่รักของแกก็คงจะเป็นรูพรุนซะก่อน!”

“ห้ามยิง!!! ห้ามยิงเด็ดขาดนะเว้ย!!!” ปู่ตะโกนห้ามลูกน้องเสียงหลง

“อย่าเข้ามา!! ใครก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ฉันระเบิดสมองนายน้อยพวกแกแน่!!!” วอร์ตะโกนขู่ ขณะที่ถอยหลังจนส้นเท้าชิดขอบหน้าต่างพอดี

“แกจะเอาอะไร ชีวิตฉันก็ได้ ชื่อเสียง อำนาจ ฉันให้แกหมดเลย แต่ขอร้องปล่อยหลานฉันไปซะ” ปู่ต่อรองด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า

“แค่ชีวิตแก มันจะไปสนุกอะไร”

พรึบ!!!

วอร์กระชากร่างทิมแนบชิดกาย กระโดดทะลุหน้าต่างลงไปพร้อมกัน ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นด้านนอก ปืนกลับจ่อที่ขมับทิมอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“ห้ามใครตามมา ฉันรับรองว่าจะไม่ฆ่าหลานแก แต่ถ้าพวกแกยิงมาแม้แต่นัดเดียว อย่าได้คิดจะเห็นหน้าหลานชายแกอีก!!”

“อย่าทำร้ายเขานะ…ขอร้องล่ะ!” ปู่ตะโกนตามลม เสียงหลุดลอยไปกับความหวาดกลัว

“แกจะได้รู้ว่า…การตกนรกทั้งเป็น มันทรมานกว่าความตายแค่ไหน” วอร์หัวเราะเยือกเย็น กระชากร่างทิมถอยจนถึงขอบท่าเรือ ลมทะเลพัดแรงซัดคลื่นเข้าฝั่งดังจนน่ากลัว

วอร์ไม่รีรอ ดึงร่างบางให้หงายหลังลงสู่ทะเลสีดำมืดมิดเบื้องล่างทันที

“อย่านะ!!!!” ปู่ร้องลั่น ก้าวรุดไปยังขอบหน้าต่าง แต่สายไปเสียแล้ว…

ปั้ง!!!!!

เสียงปืนดังขึ้นกะทันหัน กระสุนพุ่งตรงหาร่างบางที่ถูกใช้เป็นเกราะกำบัง แต่ในเสี้ยววินาที วอร์กลับพลิกร่างตัวเองบังทิมไว้ทั้งหมด กระสุนปักเข้าเนื้อที่แขนขวาทันที ก่อนที่ทั้งคู่จะร่วงหล่นลงสู่ผิวน้ำทะเลเชี่ยวกราก จนจมหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

“ใคร!!! ใครเป็นคนยิง!!!” ชายชราตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว กวาดสายตาไปทั่วบรรดาลูกน้อง กระทั่งหยุดลงที่ร่างของเฟรมที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล ปลายปืนในมือยังคงมีควันขาวลอยกรุ่นออกมาเบาๆ

“นัดนี้…ฉันตั้งใจให้โดนหลานแก” เฟรมยิ้มเหี้ยม แม้เลือดยังไหลเป็นทางยาวจากแผล แต่สายตายังคงแฝงความแค้นอย่างตั้งใจ

ลูกน้องคนหนึ่งรีบก้าวเข้าหา จับข้อมือที่ถือปืนอยู่บิดงออย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงหักกระดูกมืออย่างใจเย็น

กร๊อบ!!

“อร้ากกกกกกกก!!!!!” เฟรมร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดแทบขาดใจ

“ควกลูกตาอีกข้างมันออกเดี๋ยวนี้!!!” ปู่สั่งเสียงเข้ม

ลูกน้องสามคนก้าวเข้ามา สองคนจับร่างตรึงเอาไว้ อีกคนปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่รีรอ มือหนาจ้วงควักลูกตาอีกข้างของเฟรมออกมาด้วยมือเปล่า

“ไม่นะ!!! อย่าทำ!!! อร้าาาาาาาา!!!!!” เฟรมดิ้นรนทุรนทุรายอย่างสุดแรง ทั้งเจ็บปวดแสบปวดร้อนและความหวาดกลัวที่จะต้องอยู่ในความมืดตลอดไป ร้องลั่นเสียงแหบพร่า จนฟังดูน่าเวทนา

“สั่งทุกหน่วย ทุกพื้นที่ ออกตามหาสองคนนั้นทันที!!! เร็ว!!!!” ปู่ตะโกนสั่งก้องกังวาน ดวงตาคมกริบฉาบด้วยความหวาดวิตกและโทสะที่ลุกโชนจนไร้การควบคุม หลานชายเพียงคนเดียวที่เขาทะนุถนอมเลี้ยงดูและหวังให้รับช่วงต่อ กำลังตกอยู่ในมือของคนที่เป็นมือปืน ทำให้ชายชราไม่อาจใจเย็นลงได้เลย…

บนเรือ…

ในห้องแคบบนเรือเก่า กำลังลอยล่องไร้ทิศทางอยู่กลางทะเล แสงไฟสีส้มอ่อนจากหลอดไฟที่กะพริบไหวไปมาตามแรงโคลงของเรือ ฉายให้เห็นผนังเรือเก่าและกลิ่นอับชื้นโชยมา

ทิมตื่นขึ้นมาพร้อมความงุนงง เสื้อผ้าบนตัวถูกเปลี่ยนเป็นชุดสะอาดแห้งสนิท ต่างจากตอนที่จมอยู่ในน้ำทะเล มองผ่านกระจกใสเก่าขุ่นมัว เห็นเพียงความมืดสนิทของท้องฟ้าและผืนน้ำกว้างไกล

“ฟื้นแล้วเหรอ” วอร์นั่งอยู่ที่มุมห้อง พูดเสียงเรียบเย็น ไม่หันมองคนเพิ่งตื่น กำลังพันแผลที่แขน กระสุนถูกนำออกไปแล้ว แต่รอยช้ำหลังจากชำระคราบเลือดยังคงปรากฏชัด

“คุณวอร์…คุณโดนยิง!” ทิมตกใจจนกระตุกตัวรีบ พยายามลุกขึ้นจากที่นอน แต่เพียงก้าวแรก...กลับต้องสะดุดลง

ตึก!!

เสียงโซ่กระทบกันดังขึ้น ข้อเท้าถูกโซ่หนักล่ามติดกับโครงเหล็กขาเตียงอย่างแน่นหนา

“นะ...นี่มัน…อะไรกัน” ทิมมองโซ่แล้วมองหน้าคนตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยและเจ็บปวด

“คุณยังมีใจมาเป็นห่วงผมอีกเหรอ ผมทำอะไรกับคุณไว้ คุณจำไม่ได้เลยหรือไง” วอร์หันมาสบตา น้ำเสียงแฝงความขมขื่น

“แต่คุณก็บังกระสุนให้ผม! ส่วนเรื่องอื่นผมยังไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร แต่ผมรู้แค่ว่า คนที่ช่วยผมไว้ก็คือคุณ”

“ช่วยงั้นเหรอ หึ! ผมแค่กลัวว่าถ้าคุณตายไปซะก่อน ตาแก่นั่นมันจะทรมานไม่นานน่ะสิ แต่ถ้าคุณมีชีวิตอยู่มันมีประโยชน์มากกว่า หลานชายเพียงคนเดียวตกอยู่ในมือของผม ไม่ต่างอะไรจากการตกนรกทั้งเป็น!” วอร์หัวเราะเยาะเบาๆ

“งั้นที่คุณวอร์เข้ามาในชีวิตผม เพราะต้องการทำแบบนี้อยู่แล้วงั้นเหรอครับ” ทิมถามน้ำตาคลอ

“แล้วคุณคิดว่า... นักฆ่าอย่างผมทำไมต้องมาปลอมตัวเป็นสัตวแพทย์กระจอกๆ นี่ด้วยล่ะ”

ทิมนิ่งชะงัก มือจับที่ข้อเท้าที่ถูกล่ามโซ่ไว้ น้ำตาเอ่อคลอแต่กลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา…รอยยิ้ม ความห่วงใย ที่บอกว่าจะอยู่ข้างๆ ผม…ทั้งหมดนั้น มันไม่มีความจริงใจแม้แต่นิดเดียวเลยเหรอครับ?” เสียงทิมสั่นพร่าจนแทบไม่เป็นคำ

วอร์หยุดมือที่กำลังพันแผล เงยหน้ามองด้วยสายตาว่างเปล่า ความเจ็บปวดแทรกอยู่ในใจ แต่ก็ถูกบดบังด้วยความแค้นที่ฝังใจมานาน

“ผมรอวันชำระแค้นมาตลอดชีวิต คุณคงไม่คิดว่า ผมจะมีใจให้คนที่เป็นเลือดเนื้อของคนฆ่าพ่อผมได้หรอกนะ” วอร์ตอบเสียงราบเรียบ

“ถ้าคุณเกลียดผมมากขนาดนั้น…! ทำไมไม่ฆ่าผมตั้งแต่ตอนที่ยิงครั้งนั้นไปเลยล่ะ! แล้วยังช่วยทำแผลให้ผมด้วย... แล้วทำไมถึงยอมรับกระสุนแทนผมเมื่อกี้อีก รู้ไหมมันทำให้ผมมีความหวังในตัวคุณแค่ไหน ทั้งๆ ที่ทุกอย่างที่คุณทำ มันก็เพื่อแก้แค้นเท่านั้น!” ทิมตะโกนลั่น น้ำตาไหลรินอาบแก้ม ความสับสนและเจ็บปวดจนควบคุมไม่อยู่

วอร์เงียบไปนาน เขาลุกขึ้นก้าวเข้ามาใกล้เตียง มองใบหน้าที่เปียกน้ำตา นิ้วยาวช้อนคางกลมเล็กขึ้นมาสบตาตรงๆ

“ตอนนี้คุณคือตัวประกันของผม...!”

“ถ้าคุณคิดว่าการทำให้ผมทรมาน จะทำให้คุณสบายใจขึ้น…ก็ทำเลยครับ แต่ผมขอถามสักคำ…ที่คุณทำดีกับผม คุณเคยรักผมบ้างไหมครับ?”

วอร์หยุดนิ่ง แววตาสั่นไหว คำตอบติดค้างอยู่ในลำคอ เขาค่อยๆ คุกเข่าขึ้นไปบนที่นอน สายตาคมกริบจ้องตาทิมไม่กะพริบ

“คุณจะทำอะไร!” ทิมถอยหลังจนแผ่นหลังชนแนบติดผนังกระจกหนาของห้องโดยสาร หวาดผวาปนสับสน

“คุณต้องการความรักไม่ใช่เหรอ?” วอร์เอื้อมมือจับขอบเตียงทั้งสองข้าง กักกรอบร่างบางไว้ไม่ให้หนี ค่อยๆ เอียงหน้ามากระซิบข้างหู เสียงกระหายหนักแน่น

“ผมให้ได้ทุกเมื่อ…ไม่ว่าจะตอนไหนก็ตาม...”

สายฝนเริ่มโปรยปรายเบาๆ ค่อยๆ ตกกระหน่ำหนักขึ้น สาดกระทบแผ่นกระจกจนไหลลงเป็นทางยาว เสียงลมพัดหวีดร่วมกับคลื่นทะเลดังก้องอยู่ภายนอก

“ผมไม่ได้ต้องการความรักแบบนี้!” ทิมบิดหนีหลบสายตา ร่างสั่นระริกเบาๆ

มับ!!

วอร์รวบมือทั้งสองข้างของทิมบิดไขว้ไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ผ้าพันแผลที่ถือติดมือมาด้วยมัดรัดแน่นจนขยับไม่ได้

“คุณจะทำอะไร ปล่อยผมนะ!!”

“คุณคือแมวของผม…ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็เป็นของผมคนเดียว” สิ้นเสียงกระซิบ วอร์ดันร่างบางแนบชิดกระจกเย็นเฉียบ ประกบริมฝีปากแนบสนิท สอดลิ้นเข้าครอบครองอย่างดุดัน ไม่เปิดโอกาสให้ต่อสู้ขัดขืน

ทิมพยายามดิ้นรน แต่ถูกมือหนาจับต้นคอบังคับให้ค้างอยู่กับที่ มืออีกข้างลูบไล้ลงแผ่นหลัง กระชากเอวบางให้แอ่นโค้งชิดกับร่างใหญ่แนบแน่น

การดิ้นรนค่อยๆ จางหาย ทิมเริ่มผ่อนแรง จนในที่สุดต้องยอมคลี่คลายริมฝีปากตอบรับจูบกลับอย่างหมดหนทาง

“ต้องอย่างนี้สิครับ…แมวของผม” วอร์ถอนจูบออกเพียงเสี้ยววินาที กระซิบเบาๆ ก่อนจะกลับมาบดขยี้ริมฝีปากบางอีกครั้งอย่างหื่นกระหายยิ่งกว่าเดิม

วอร์ถอนริมฝีปากช้าๆ สายตาเหลือบมองใบหน้าหวานตรงหน้าอย่างพอใจ พลิกตัวนั่งพิงกระจกที่สายฝนยังคงกระทบไม่หยุด ดึงร่างทิมให้นั่งคร่อมตักตัวเองไว้ แล้วกดต้นคอบางเบาๆ ให้มาจูบต่ออีกครั้ง

มือหนาลูบสอดเข้าไปใต้เสื้อตัวบาง สัมผัสแผ่นหลังเนียนที่คุ้นเคย กระชากร่างให้แนบชิด ทั้งลูบไล้และจิกนวดแผ่นหลังอย่างไม่ปรานี

ทิมสะดุ้งไปทั้งตัว ความเจ็บปนกับความรู้สึกที่ยังตอบสนองต่อสัมผัสของอีกฝ่ายอย่างห้ามไม่ได้

ริมฝีปากยังคงประสานแน่นจนหายใจขาดช่วง ทิมรับรู้ถึงความแข็งตึงที่พอกพูนขึ้นใต้ต้นขา หัวใจเต้นกระชากรัวราวกับจะหลุดออก ความขัดแย้งในใจค่อยๆ จางหาย เมื่ออารมณ์และความโหยหาที่ฝังลึกเข้ามาแทนที่ ไม่อาจต้านทานต่อสัมผัสของคนตรงหน้าได้อีกต่อไป

วอร์ถอนจูบออกช้าๆ ค่อยๆ จูบไล้ดูดตามลำคอเนียนจนเป็นรอยช้ำแดง ฝ่ามือหนาคู่ลูบไล้สอดเข้าไปใต้เสื้อตัวบาง สัมผัสทุกสัดส่วนโค้งเว้าของผิวเนียนอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม ก่อนจะถลกชายเสื้อขึ้นสูง แล้วฉุดชายผ้าขึ้นมาให้ทิมกัดไว้ระหว่างฟัน

ทิมที่ใบหน้าแดงก่ำและแทบละลายไปกับอารมณ์ อ้าปากรับเนื้อผ้าพร้อมกัดชายผ้าไว้แน่น ไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย

วอร์ถอยตัวออกเล็กน้อยเพื่อจ้องมองเรือนร่างที่อยู่ต่อหน้าด้วยแววตาลุ่มหลงจนลืมความแค้น มือหนาข้างหนึ่งประคองเอวบางให้ยกสูงขึ้น ก่อนจะโน้มตัวลงประกบริมฝีปากครอบตุ่มเนื้ออ่อนสีชมพูหวานที่ตั้งชูกลางผิวขาวอย่างแผ่วเบาแต่แฝงความกระหายไม่จืดจาง

"อื้ออออ!"

ร่างบางแอ่นโค้งตอบรับตามแรงกดบังคับ แขนที่ถูกมัดไขว้หลังตึงเกร็งจนข้อขาวซีด ทิมพยายามกลั้นเสียงครางที่ลอดออกมาจนลำคอสั่นระริก

“เราอยู่กันสองคนกลางทะเล คุณจะครางดังแค่ไหน ก็มีเพียงผมคนเดียวที่ได้ยิน” วอร์กระซิบเบาๆ แผ่วปลายริมฝีปากที่ยังชื้นเปียกตามผิวเนียน

“มัน…มันน่าอาย…อึก…!” ทิมพยายามตอบรับแต่เสียงกลับหลุดลอยไปพร้อมกับหายใจหอบ

วอร์ชูนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นมา ก่อนจะสอดเข้าไปในปากที่เพิ่งปล่อยชายผ้าออก เคลือบให้ทั่วด้วยน้ำลายอุ่นจนพอใจ แล้วเลื่อนมือลงมาลูบไล้ตามร่องก้นเนียนเรียบที่บีบตัวแน่น ก่อนจะกดเบาๆ ที่จุดที่ต้องการให้เปิดรับ

“มีอะไรต้องอาย…ผมชอบเสียงตอนคุณทิมคราง... โดยเฉพาะตอนที่ผมจับเอวคุณกระแทกแรงๆ …มันโคตรจะดีเลยล่ะครับ”