19 กรงขัง🔞

“อื้อออ… อร้าาา!!!” ทิมกระตุกเกร็งทันทีที่ปลายนิ้วแทรกทะลุผ่านช่องแคบเข้าไปภายใน ร่างกายตอบสนองด้วยความตื่นตัวจนแทบจะลุกพรวด

“ครางให้ดังกว่านี้สิครับ… ผมอยากฟัง”

ขณะที่นิ้วทั้งสองขยับเข้าออกกระตุ้นจังหวะ มืออีกข้างของวอร์ก็จับอวัยวะของตนเองที่แข็งตึงเต็มที่เผยอออกมาภายนอก รูดไล้ถูขึ้นลงอย่างมีอารมณ์ สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่แอ่นเกร็งอยู่บนตัก พร้อมความต้องการที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

วอร์ปล่อยมือจากตัวเอง จับพลิกร่างบางให้คว่ำหน้าลงกับที่นอน ทิมหน้าจมลงกับผ้านุ่ม ช่วงล่างถูกดึงรั้งยกสูงขึ้นอย่างจงใจ จนร่างโค้งเว้าตามอำนาจของอีกฝ่าย

วอร์ถลกกางเกงของทิมจนหลุดออกจากเรียวขา ปล่อยให้ไหลตามโซ่ที่ล่ามข้อเท้าจนร่วงลงสู่พื้นเรือ

“ไม่น่าใส่เสื้อผ้าให้เลย… ตอนคุณทิมเปลือยดูดีกว่าเยอะ”

วอร์โน้มตัวกระซิบหยอกเย้าข้างหู ก่อนจะจับปลายตัวเองที่แข็งตึงมาจ่อแนบสนิทที่ร่องก้นสีหวาน เจลหล่อลื่นที่เตรียมไว้ถูกราดลงที่ปลาย มือหนาจับตัวเองแน่น อีกมือหนึ่งกระชับเอวบาง ก่อนจะดันทั้งสองร่างให้ประสานกันอย่างรวดเร็วจนร่างบางไม่ทันตั้งตัว

“อร้าาาาา!!!!” ทิมร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดปนความร้อนวูบที่แผ่ซ่านทั่วหน้าท้อง ร่างสั่นระริกทั้งจากแรงกระแทกและความรู้สึกที่พลุ่งพล่าน

“อ่าาา… ผมชอบเสียงนี้ครับ”

วอร์กระชากเอวบางกระแทกเข้าหาตัวด้วยจังหวะที่หนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ มืออีกข้างเอื้อมไปจับมือทิมที่ถูกมัดไขว้หลัง ซึ่งกำแน่นจากความเสียวซ่านที่รุมเร้า

“ช้า… ช้าหน่อย!… อึก…! อื้อออ!” แก้มเนียนเสียดสีกับผ้าปูจนแดงฉาน ใบหน้าบิดเบี้ยวไปตามความรู้สึกที่ท่วมท้น

“ผมคงทำตามคำขอไม่ได้!” วอร์กระแทกลึกและหนักหน่วงยิ่งขึ้น จนร่างบางส่ายไปมาภายใต้การควบคุมของเขา

“ผม… ไม่ไหวแล้ว… อึก!… อ๊ะ!!!!” ทิมร้องแผ่ว ก่อนที่ของเหลวสีขาวขุ่นจะพุ่งออกมาลงบนผ้าปูทันที ด้วยความเสียวจนแทบหมดสติ

“ผมไม่มีผ้าปูเปลี่ยนนะครับ”

วอร์ถอนออกชั่วครู่ กระชากร่างบางให้ตั้งลงที่พื้นเรือ มือหนากดหลังให้ต่ำลงตามองศาที่ต้องการ แรงโยกเยกของเรือที่โดนคลื่นซัดทำให้ทิมแทบจะยืนไม่ไหว แต่แขนแกร่งก็รั้งเอวไว้แน่น ก่อนจะดันแท่งใหญ่กลับเข้าไปอีกครั้งอย่างไม่ยอมหยุด

“ไม่เอาแล้ว!… พอก่อน!… อื้อออ!”

“ผมบอกให้ครางเสียงดังกว่านี้ไงครับ!”

วอร์เอื้อมมือสอดนิ้วชี้และนิ้วกลางเข้าไปในปากของทิม บังคับให้เสียงร้องทั้งหมดหลุดลอยออกมา ไม่ให้กลั้นไว้อีกต่อไป

“อ่ะ!!!… อื้อออ!!… อึกกก!!… อ่าาา!!!”

เสียงร้องครางดังลั่นไปทั่วห้องโดยสาร ตามจังหวะที่วอร์เร่งความเร็วและเพิ่มความลึกจนถึงที่สุด ดวงตาคมกริบฉาบด้วยความหลงใหล มองแผ่นหลังที่กระเทือนด้วยแรงกระแทกไม่วางตา

“อึก!!… อร้าาาาาา!!!!” ทิมร้องลั่นเมื่อถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง ร่างเกร็งค้าง ก่อนจะคลายตัวพร้อมกับน้ำรักที่หลั่งรินออกมาจากทั้งสองฝ่าย ร่างบางอ่อนระทวยลงในอ้อมกอดแขนแกร่ง

“นี่คือความรักที่ผมมีให้คุณครับ คุณทิม…” วอร์กระซิบเบาๆ ขณะที่ร่างทิมค่อยๆ เซื่องซึมหลับไปในอ้อมกอดของเขา ท่ามกลางเสียงคลื่นลมและสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำไม่หยุดหย่อนกลางทะเลอันมืดมิด

เช้าวันต่อมา

แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านผนังกระจกเก่า เข้ามาในห้องโดยสารที่ยังมีกลิ่นอับปนกลิ่นทะเล

ทิมลืมตาขึ้น ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ ร่างกายยังปวดเมื่อยไปทั้งตัว สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีขาวที่ยาวคลุมลงมาถึงต้นขา ไม่มีกางเกงสวมใส่ มือที่เมื่อวานถูกมัดแน่นตอนนี้ว่างเปล่าแล้ว แต่พอขยับเท้า เสียงโซ่กระทบกันดังขึ้น ข้อเท้ายังคงถูกล่ามอยู่เช่นเดิม

ตึก… ตึก… ตึก…

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากภายนอกห้อง ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้… บานประตูเปิดออกช้าๆ วอร์ก้าวเข้ามา สีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ตื่นแล้วเหรอ” วอร์พูดเสียงราบเรียบเหมือนเคย มือถือถังน้ำเล็กๆ กับผ้าขนหนูผืนสะอาด

“คุณไปไหนมาครับ” ทิมถามเสียงแผ่ว

“ไปดูทิศทาง… และเตรียมอาหาร” วอร์วางของที่ถือลงบนโต๊ะไม้เก่า “ล้างหน้าก่อนสิครับ”

ทิมรับผ้าขนหนูและแปรงสีฟันมาอย่างว่าง่าย

เมื่อทำกิจวัตรตอนเช้าเรียบร้อยแล้ว ทิมก็กลับมานั่งเกร็งอยู่บนเตียงอีกครั้ง

“กางเกงของผมล่ะครับ”

“เอาไปซักแล้ว ถ้าแห้งจะเอามาให้” วอร์ตอบสั้นๆ ก่อนจะวางถ้วยบะหมี่ร้อนๆ ไว้บนโต๊ะ

“แล้วแผลที่โดนยิง… เป็นยังไงบ้างครับ” ทิมถามด้วยสายตาเป็นห่วง

“กินก่อนเถอะครับ อาหารมีไม่มาก ทนกินบะหมี่ไปก่อนแล้วกัน” วอร์เปลี่ยนเรื่อง ทำให้ทิมรู้ว่าเขาไม่ต้องการให้ยุ่งเกี่ยว

ทิมค่อยๆ ลุกเดินจะไปหยิบถ้วยบะหมี่ที่อยู่ห่างจากเตียงไม่กี่ก้าว แต่เรือโคลงแรง บวกกับร่างกายที่ยังอ่อนเพลีย ทำให้เซจนทรงตัวไม่อยู่

มับ!!

วอร์รีบพรวดเข้ามาประคองร่างบางไว้ได้ทันเวลา

“นั่งที่เดิมเถอะครับ เดี๋ยวผมเอามาให้” วอร์ประคองทิมนั่งลงขอบเตียง ก่อนจะหันไปยกชามบะหมี่มาให้

หลังจากทิมนั่งกินจนหมดถ้วย วอร์รับถ้วยไปแล้วส่งน้ำเปล่ามาให้ ทิมรับมาดื่มพร้อมเหลือบสายตามองท่าทีของวอร์พร้อมกับความอัดอั้นในใจ

“อยากรู้อะไรก็ถามมาเถอะครับ… เห็นคุณทำหน้าอย่างนี้ ผมอึดอัดแทน”

“คุณเป็นใครกันแน่… ช่วยบอกความจริงให้ผมรู้ได้ไหมครับ” ทิมสบตาวอร์อย่างร้องขอ

“ได้สิครับ… เมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อน พ่อผมถูกจ้างให้พาครอบครัวคุณหนี วันนั้น… ผมอยู่บนเรือนั้นด้วย”

“คุณ… อยู่บนเรือด้วยงั้นเหรอ!?” ทิมตกตะลึง

“ตอนนั้นผมอายุแค่สิบขวบ ถูกซ่อนไว้ในห้องเครื่องของเรือ… ได้ยินทุกเสียงที่เกิดขึ้น แต่ไม่เห็นหน้าคนที่ลงมือ”

“ผม… ต้องขอโทษด้วยนะครับ พ่อของคุณต้องมาเสียไปเพราะครอบครัวของผม”

“ผมก็เคยโทษว่าเป็นความผิดของพวกคุณที่มาจ้างพ่อผมทำเรื่องอันตรายแบบนั้น แต่พอโตขึ้น ผมได้ทำงานสายนักฆ่า ถึงได้รู้ว่าในโลกนี้ อำนาจมันน่ากลัวแค่ไหน พ่อแม่ของคุณทิมก็เป็นแค่เหยื่อ คุณทิมในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากตัวประกันของปู่คุณ ถ้าวันหนึ่งคุณทิมทำไม่ได้ดั่งใจเขา หรือเขามีคนที่เหมาะจะมารับช่วงต่อมากกว่า จุดจบของคุณทิมก็คงไม่ต่างจากพ่อแม่ของคุณเท่าไหร่ ใช่ไหมล่ะครับ”

ทิมเม้มปากแน่น

“งั้นที่ผ่านมา ที่คุณมาอยู่ใกล้ผม มาทำให้ผมชอบคุณ เป็นแค่แผนการของคุณวอร์เหรอครับ”

“ผมยอมรับเรื่องเข้ามาในชีวิตคุณ แต่ผมไม่เคยคิดอยากจะทำร้ายคุณเลย เสียงของคุณที่ร้องไห้หาพ่อในตอนนั้น มันยังก้องในหูของผม ผม… สงสารคุณมากกว่า”

“สรุปว่า… ที่ผ่านมา คุณวอร์… แค่สงสารผม ใช่ไหมครับ” ทิมน้ำตาคลอ มองคนตรงหน้าด้วยสายตาเจ็บปวด

“ครับ แค่สงสารเท่านั้น แต่ที่มันผิดแผน คือคุณทิม… กลับมาชอบผมเข้าจริงๆ” วอร์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาหวานที่มัวไปด้วยน้ำตา

“คุณก็เลยหลอกใช้ความรู้สึกและความไว้ใจของผมมาตลอด”

“จะเรียกอย่างนั้นก็ได้ครับ ผมจะไม่ปฏิเสธอะไร แต่ถ้าคุณคิดจะหนี เลิกคิดเถอะครับ ผมไม่มีวันปล่อยคุณไปง่ายๆ แน่”

“ผมจะหนีไปไหนได้ล่ะครับ หนีพ้นจากกรงนี้ ก็ต้องกลับเข้าไปกรงเดิมที่อยู่มานานหลายปี สู้ให้ผมเป็นคนเลือกกรงเองไม่ดีกว่าเหรอครับ” ทิมยิ้มจางๆ แววตาเศร้าปนยอมรับ

“คุณอย่าไว้ใจผมอีกเลยดีกว่าครับ มันไม่เป็นผลดีต่อคุณหรอก สักวันคุณอาจจะเสียใจ” วอร์เตือนเสียงอ่อน

“ชีวิตผม… สิ่งเดียวที่เคยเสียใจ คือลืมให้อาหารแมวเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่น… ผมไม่เคยเสียใจครับ” ทิมมองวอร์กลับด้วยสายตาที่มั่นคง

วอร์นิ่งเงียบ สายตาคมกริบสั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกที่คิดว่าควบคุมได้กลับไม่ได้เป็นอย่างที่ต้องการ

ช่วงค่ำ…

ลมพัดหวีดร้องดังระงม คลื่นลูกใหญ่ซัดโถมจนเรือโคลงเคลงอย่างรุนแรง ทิมพยายามเกาะขอบเตียง แต่แรงเหวี่ยงฉุดร่างบางให้กลิ้งหล่นลงมาจนกระแทกพื้นเหล็กจนได้

ตึง!!!

“อึก…!” ทิมร้องขึ้น เมื่อสะโพกและหลังกระแทกพื้นแข็ง โซ่ที่ล่ามข้อเท้าดึงรั้งจนทำให้ข้อเท้าบิดจนเจ็บปวด มือจับที่ข้อเท้าพร้อมกับพยายามคลานตัวขึ้นอย่างลำบาก

ผลัก!

ประตูห้องเปิดออกอย่างรีบเร่ง วอร์ก้าวเข้ามาทันทีพร้อมกับเสียงฝนและลมที่ลอดตามมา

“เป็นอะไรไหม!” วอร์ประคองร่างทิมขึ้นอย่างร้อนใจ มือหนาสัมผัสตามร่างกายตรวจสอบรอยช้ำด้วยความเป็นห่วงที่ซ่อนไม่มิด

“เรือ… โคลงแรงมาก… ผมเลยกลิ้งตกลงมา” ทิมตอบเสียงสั่น มือบางเกาะแน่นที่แขนของวอร์ หวาดกลัวพายุที่โหมกระหน่ำ ขณะที่เรือยังคงโคลงไหวไม่หยุดหย่อน

วอร์จับตัวทิมประคองกลับขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างแผ่วเบา

“เจ็บมากไหม” วอร์มองลงไปที่โซ่ข้อเท้า ถามขึ้นเสียงกระชั้น มือค่อยๆ คลำดูข้อเท้าที่เริ่มช้ำแดง

“ไม่… ไม่มากครับ แค่ตกใจนิดหน่อย” ทิมเม้มริมฝีปาก มองหน้าคนตรงหน้าที่ดูตึงเครียดกว่าที่เคยเห็น

วอร์ถอนหายใจยาว มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท ฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เขากลับมามองทิมด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะนั่งลงที่ขอบเตียง

“รอให้พายุสงบ เราจะขึ้นฝั่งกัน คุณนอนเถอะ ผมจะกั้นไม่ให้คุณตกเตียงอีก” วอร์จับมือทิมไว้แน่น พร้อมนั่งเกร็งตัวอยู่ขอบเตียง

ทิมมองมือที่ถูกจับไว้ น้ำตาคลอเบ้าแต่กลั้นไว้ ค่อยๆ กระชับมือตอบรับเบาๆ ขณะที่เสียงพายุภายนอกยังคงดังก้อง แต่ภายในห้องกลับดูเงียบสงบขึ้น ขอแค่มีวอร์อยู่เขาก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

ณ ชั้นบนสุดของตึกระฟ้ากลางเมือง

ชายชราผู้เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เบื้องหน้าคือโต๊ะไม้สีเข้มที่ไร้เอกสาร มีเพียงแก้วชาและซิการ์ที่ยังคงมีควันลอยอ้อยอิ่ง แววตาอันเฉียบคมจับจ้องคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่กะพริบ

โยฮันยืนตัวตรง แม้ใบหน้าจะยังมีร่องรอยบาดแผลจากเหตุการณ์ก่อน แต่เขาก็ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว เพียงแต่ระมัดระวังทุกคำพูด เพราะรู้ดีว่าชายที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่าย

ความเงียบยืดเยื้ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มของชายชราจะดังขึ้น

"เล่ามา… นายของแกจะทำอะไรกันแน่"

"ผมก็ไม่รู้ครับ" โยฮันก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนตอบตามตรง

ชายชราหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่แววตากลับเย็นชา

"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ… ที่พวกนายสร้างเรื่องแตกหักกัน ก็เพื่อให้ฉันเป็นคนลงมือกับไอ้เฟรมด้วยตัวเอง แล้วฉันก็ดันหลงเชื่อพวกแกสนิทใจ"

"คุณทิมเป็นคนวางแผนทั้งหมดครับ ส่วนผมก็แค่รับบทเป็นนกต่อ… แถมยังเจ็บตัวจริงอีกต่างหาก" โยฮันยิ้มเจื่อนๆ พลางยกมือลูบหัวไหล่ในตำแหน่งที่ทิมเป็นคนยิงเองกับมือ

"ลงทุนไม่เบาเลยนี่ แล้วแผนต่อไปของนายแกคืออะไร"

"ผมไม่รู้จริงๆ ครับ ถ้านายน้อยไม่สั่ง ผมก็ไม่มีทางรู้ความคิดของเขาหรอก นายท่านก็รู้นี่ครับ… นายน้อยมีแผนเต็มหัวไปหมด บางครั้งคนใกล้ตัวอย่างผมยังตามไม่ทันเลย"

ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาอย่างพอใจ

"หึ… ถ้านายจับความคิดของทิมได้ง่ายๆ เขาก็คงไม่มีความสามารถมากพอจะนั่งตำแหน่งนี้หรอก"

แม้คำพูดจะฟังดูเรียบเฉย แต่แววตาของชายชรากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ พูดถึงหลานชายที่เขาเฝ้าหล่อหลอมมาด้วยตัวเอง

โยฮันมองสีหน้าของอีกฝ่าย ก่อนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจเอ่ยสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจมาตลอด

"...แล้วตอนนี้ น้องของผมเป็นยังไงบ้างครับ ผม… อยากเจอเขาสักครั้ง"

ชายชราเหลือบมองโยฮันอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะละสายตาไปมองวิวเมืองด้านนอก

"เรื่องนั้น… ไปถามอาเจียงเอาเอง เขาเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้"

"ครับ… ขอบคุณครับ" โยฮันโค้งศีรษะด้วยความเคารพ

เมื่อสิ้นเสียง เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างเงียบๆ ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆ ปิดลง

ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง ชายชรายังคงนั่งมองเส้นขอบฟ้าผ่านกระจกใส พลางยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

"ทิม… หลานคนนี้… ไม่เคยทำให้ฉันเดาทางได้จริงๆ”

หน้าห้องทำงาน

อาเจียง ชายวัยห้าสิบผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ ยืนประจำตำแหน่งอย่างสงบนิ่งในชุดสูทสีดำ ใบหน้าคมเข้มแทบไม่แสดงอารมณ์

โยฮันก้าวเดินออกมาจากประตูห้องด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนเดินเข้าไปหา

"เอ่อ… ลุงอาเจียง น้องชายผม… เป็นยังไงบ้างครับ อาการดีขึ้นหรือยัง"

อาเจียงเหลือบมองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"นายท่านให้มาถามงั้นเหรอ"

"ใช่ครับ… ท่านบอกให้ผมมาถามคุณลุง"

อาเจียงนิ่งเงียบไปชั่วครู่ คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ตอนนี้น้องชายนายยังรักษาตัวอยู่ที่ต่างประเทศ นายท่านจัดหาหมอผู้เชี่ยวชาญคอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ตั้งแต่วันที่อาการทรุดหนักจนกลายเป็นเจ้าชายนิทราเมื่อหกปีก่อน การรักษาก็ไม่เคยหยุด ถึงตอนนี้… เขาก็ยังไม่ฟื้น" แววตาของอาเจียงยังคงนิ่งสงบ แต่แฝงความจริงจัง

คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มที่พยายามฝืนไว้บนใบหน้าของโยฮันค่อยๆ จางหายไป ทุกครั้งที่ได้ยินคำตอบเดิม หัวใจของเขาก็อดรู้สึกหนักอึ้งไม่ได้

"อย่างนั้นเหรอครับ… ผมก็ยังหวังว่า… สักวันหนึ่ง น้องจะลืมตาขึ้นมา แล้วเรียกผมว่าพี่ชายอีกสักครั้ง"