17 แค้น

ณ ท่าเรือ

รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดสนิทที่ลานว่าง ท่ามกลางตู้คอนเทนเนอร์ที่วางเรียงราย

ทิมก้าวลงมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาคมกริบสอดส่อง ใบหน้าปะทะลมทะเลที่พัดแรงและกลิ่นน้ำเค็ม อากาศแปรปรวนราวกับกำลังจะมีพายุ

โยฮันรีบวิ่งเข้ามารับด้วยท่าทางดีใจที่ได้เห็นหัวหน้าหลังจากไม่ได้เจอกันหลายวัน ปนความร้อนรนจนเหงื่อซึมตามหน้าผาก

"พี่ทิม! มาได้สักทีนะครับ ผมปวดหัวมากเลย คุยกันมาเกือบสองชั่วโมงก็ยังไม่ได้ข้อสรุปสักที"

"แล้วพวกเขาอยู่ไหน"

"ทางนี้ครับ"

โยฮันเดินนำหน้ารีบๆ ตรงไปทางโกดังเก็บของหลังใหญ่ ประตูบานคู่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย ทิมตามเข้าไปอย่างไม่ลังเล แม้จะมีความระแวงในแววตา แต่ความไว้วางใจก็ยังหลงเหลืออยู่

โยฮันหยุดเดิน ยืนรอทิมเดินผ่านพ้นขอบประตูเหมือนอย่างที่เคยทำประจำ

กริ๊ก...! ปัง!

ทันทีที่ร่างของทิมพ้นเข้าไปได้ไม่กี่ก้าว ประตูเหล็กหนาทั้งสองบานก็ปิดสนิทลง เสียงกลอนประตูถูกลั่นล็อกดังก้องสะท้อนทั่วโกดัง ความมืดสลัวเข้าปกคลุมทันที

ทิมหันกลับอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบฉายแววตกใจปนโกรธ แต่เมื่อสบตากับโยฮันที่ยืนอยู่ใกล้ประตู คนที่เพิ่งแสดงอาการดีใจเมื่อครู่กลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมเย็นชา ไม่มีรอยยิ้มเหลืออยู่เลย

"นาย... ทำอะไร" ทิมถามเสียงเข้ม มือลูบไปที่เอวเตรียมพร้อม มองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

โยฮันเมินสายตาหนี ไม่กล้าจ้องตอบความสงสัยที่เจ้านายมีให้ เพียงแค่กระชากเสียงต่ำ

"ขอโทษครับพี่ทิม... ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"

แปะ แปะ แปะ

เสียงปรบมือดังรัวๆ จากมุมมืดด้านใน ชายผมเกรียนพร้อมผ้าปิดตาข้างซ้ายก้าวออกมาท่ามกลางแสงไฟสลัวที่เพิ่งถูกเปิดขึ้น ลูกน้องกว่าสามสิบคนเดินออกมาล้อมรอบอย่างแน่นหนา ทุกคนทิมล้วนไม่คุ้นหน้า ดูออกว่าต้องเป็นคนของเฟรมแน่

"ในที่สุดก็มีวันนี้สินะ นายน้อยที่ทุกคนยกย่อง คิดว่าลูกน้องมือขวาที่อยู่ด้วยกันมาตลอดจะไม่มีวันทรยศงั้นเหรอ" ชายคนนั้นยิ้มเยาะ มองทิมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

ทิมสบตาโยฮันอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เกินคาดคิด

"นายตกลงกับมันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่... พวกนายรวมหัวกันหลอกฉันมาที่นี่เหรอ"

"ผม... แค่อยากให้พี่รู้ตัวบ้าง อยากให้พี่เห็นว่าใครกันแน่ที่อยู่ข้างพี่จริงๆ และใครที่แค่มาแสร้งทำเป็นใส่ใจเพื่อหวังผลประโยชน์" โยฮันก้มหน้า มือกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

"นายกำลังพูดถึงอะไร" ทิมงงชั่วครู่ ก่อนจะนึกถึงคนที่เพิ่งขาดการติดต่อไป "คุณวอร์... เกิดอะไรขึ้นกับเขา!"

"เขาแค่อ้างว่ารักพี่ แล้วพี่รู้เรื่องของเขาแค่ไหนกัน! ทั้งๆ ที่ผมพยายามเตือนพี่ แต่พี่กลับ... คิดจะฆ่าผมเพราะไอ้หมอนั่น!" โยฮันตะโกนกลับ น้ำตาเอ่อคลอ เสียงสะท้อนดังก้องไปทั่ว

"ละครน้ำเน่านี่สนุกไม่เบา แต่ฉันเบื่อแล้วล่ะสิ ตอนนี้ไม่มีใครมาช่วยแกได้แล้ว นายน้อย... ที่นี่มีแต่คนที่อยากให้แกหายไป อ้อ... ไม่สิ แค่... พิการก็ได้ ทรมานดีใช่ไหมล่ะ!" เฟรมเอ่ยพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น สายตาแหลมคมจ้องทิมอย่างแค้นเคือง

"อะไรนะ! เราไม่ได้ตกลงกันแบบนี้นี่! ไหนบอกแค่จะสั่งสอนไง ทำไมถึง... ทำให้พิการล่ะ!" โยฮันตะโกนลั่น สีหน้าซีดเผือด ตาโตผวาจ้องเฟรม มือทั้งสองกำแน่น

"ก็นายมันโง่ไง! มันทำให้ฉันเสียตาไปข้างหนึ่ง! คิดว่าฉันเป็นพระเจ้าหรือไง! คนอย่างไอ้เฟรม ใครทำฉันเจ็บ... มันก็ต้องเจ็บกว่าเป็นร้อยเท่า!" เฟรมพูดด้วยความแค้นเหมือนคนเสียสติ

"แกจะทำอะไรพี่ทิม!" โยฮันตะโกนรั้ง

"หนวกหูว่ะ จัดการมันซะ!" เฟรมทำสีหน้ารำคาญเต็มที

"อึด...!" โยฮันยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกตีด้วยด้ามปืนสั้นจากด้านหลัง กระแทกเข้าก้านคออย่างแรงจนร่างทรุดลง มือพยายามจะยื้อเกาะอากาศ สายตาเลือนลางมองเห็นใบหน้าของทิม ก่อนจะหมดแรงล้มลงนอนกองกับพื้น

ทิมกำมือเกร็งแน่นจนข้อขาวซีด มองร่างไร้สติของโยฮัน ก่อนจะหันกลับมาจ้องเฟรมด้วยสายตาคมกริบราวกับจะแทงให้ทะลุร่าง

"คุณวอร์อยู่ไหน..." เสียงทิมราบเรียบแต่หนักแน่นจนอากาศรอบข้างดูเหมือนจะเย็นลง

"โอ๊ะ! ลูกน้องคนสนิทตัวเองโดนหลอกใช้ แล้วยังมาโดนทำร้ายต่อหน้าต่อตา ก็ยังมีอารมณ์ห่วงใยคนอื่นอยู่อีก เหอะ... โยฮันมันรับใช้ผิดคนจริงๆ"

"กูถามว่า... คุณวอร์อยู่ไหน!" ทิมถามซ้ำอีกครั้ง ทุกคำพูดแฝงความรุนแรง

"อ้อ... คุณหมอที่คลินิกฝั่งตรงข้ามคาเฟ่สินะ ดูท่าแกคงจะหลงเขาหัวปักหัวปำเลย นายน้อยแห่งแก๊งมาเฟียอะไร! ที่แท้ก็แค่ไอ้ผิดเพศ ยอมเจ็บรูตูดให้ผู้ชายเหมือนกัน เสียชาติเกิดชะมัด!" เฟรมตะโกนด่าทอ สายตาจ้องมองทิมด้วยความรังเกียจ

ทิมชักปืนออกมารวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน ทันทีที่ปลายปืนชี้ตรงไปที่หน้าผากชายผมเกรียน เสียงชักอาวุธก็ดังสนั่นรอบกาย ลูกน้องทุกคนพร้อมใจชี้ปืนเข้าหาร่างบาง รอแค่เสียงนิ้วลั่นไกเพียงครั้งเดียว ทุกอย่างคงจบลงพร้อมกัน

"แกคงไม่คิดว่ายิงฉันแล้วแกจะเดินออกไปจากที่นี่ได้หรอกนะ" เฟรมยิ้มมุมปากเยือกเย็น มือยกปืนชี้ตรงอกทิม นิ้วแตะเบาๆ ที่ไกปืน

"อย่างน้อย... ฉันก็ไม่ตายคนเดียว" ทิมพูดเสียงหนักแน่น นิ้วชี้ค่อยๆ โค้งงอกำแน่นขึ้น ร่างยืดตรง ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

"เหอะ... ตายไปทั้งที่โง่เง่า ไม่รู้ความจริงสักอย่าง เป็นของเล่นโดยไม่รู้ตัว จะไปสนุกอะไรล่ะ... อยากเจอคนรักของนายอีกไหม?"

"เขาอยู่ไหน!"

"เอามันออกมา!"

ชายฉกรรจ์สองคนลากร่างชายในชุดดำที่ถูกกระสอบคลุมหัวเข้ามาโยนลงพื้นอย่างโหดร้าย

ตุบ!

ร่างนั้นแน่นิ่งไม่ขยับ หัวใจทิมเต้นแรง มือที่ถือปืนสั่นระริก แต่ยังไม่ยอมลดปลายปืนลง อยากมั่นใจว่าไม่ใช่กลลวง

"เปิดผ้าออกซะ!" เฟรมร้องสั่งอีกครั้ง

พรึบ!

เมื่อกระสอบถูกดึงออก ทิมแทบหยุดหายใจ... ใบหน้าคุ้นตาเต็มไปด้วยรอยช้ำและคราบเลือดแห้งกร้าน ดวงตาปิดสนิทไร้สัญญาณความรู้สึก หัวใจของทิมหล่นวูบ ความโกรธแค้นลุกโชนราวกับไฟเผา

ปืนในมือค่อยๆ ลดต่ำลง ดวงตาเบิกกว้างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น ค่อยๆ ก้าวเข้าไปย่อตัวลงข้างๆ ร่างคนรัก มือบางลอยอยู่กลางอากาศ อยากสัมผัสแต่กลัวว่าแม้ปลายนิ้วจะแตะเบาๆ เขาก็อาจจะเจ็บกว่าเดิม

"คุณ... วอร์..." เสียงกระซิบหลุดออกมาบางเบา สั่นจนแทบไม่เป็นคำ

"ดูสภาพนายน้อยตอนนี้สิวะ! ฮ่าๆๆ ดูไว้ให้ดีพวกมึง! คนที่พวกแกเคยกลัวนักหนา... ตอนนี้มันก็แค่ไอ้เกย์เอากับผู้ชายเหมือนกัน จนไม่เหลือมาดของผู้นำเลยว่ะ!" เฟรมหัวเราะเยาะ ชี้หน้าทิมด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ปัง! ปัง! ปัง!

จู่ๆ เสียงปืนก็ดังระรัวมาจากทุกมุมมืด ลูกน้องที่ยืนล้อมอยู่ร่วงลงเป็นศพทีละคน ไม่ทันรู้ตัวว่ากระสุนมาจากไหน

"ใครยิงวะ! มึงพาใครมาด้วย!" เฟรมตะโกนตกใจ หันปืนกลับมาชี้ทิมที่ยังคงนั่งซึมอยู่ข้างวอร์ ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังร่างโยฮันที่ยังไม่ฟื้น แล้วหันมองความมืดรอบด้านอย่างหวาดระแวง มือสั่นเทา หายใจหอบกระชั้นราวกับรู้ว่าความตายกำลังแผ่เข้ามาใกล้

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงกระสุนรัวดังสนั่นรอบทิศ ลูกน้องเฟรมตื่นตระหนกยิงสุ่มในความมืด แต่ไม่อาจมองเห็นเป้าหมายได้เลย ต่างคนต่างร่วงลงนิ่งทีละคนจนเลือดสีแดงสดไหลนองเป็นทางยาวทั่วพื้นปูนเย็นเฉียบ กระทั่งไม่เหลือสักคน

"นี่มันบ้าอะไรกัน... แก... แก! แกไม่ได้มาคนเดียวใช่ไหม!" เฟรมตะโกนลั่น ร่างสั่นระริกจนแทบยืนไม่อยู่

"แกกล้าแตะต้องคนของฉัน... คิดไว้หรือยังว่าต้องเจอกับอะไร!" ทิมพูดเสียงราบเรียบ

"แกหมายความว่ายังไง!" เฟรมตะโกนถามซ้ำ มือถือปืนสั่นเทา

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าดังชัดเจนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เฟรมค่อยๆ เงยหน้ามองตามเสียง เห็นเพียงจุดแสงสีแดงจางๆ กระพริบอยู่ท่ามกลางความมืด ก่อนร่างสูงในชุดสูทสีดำจะก้าวออกมา ผมสีขาวโพลนไม่ได้ทำให้เขาเสียสง่า แต่กลับดูน่าเกรงขาม คาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนจะใช้นิ้วสองนิ้วคีบก้นกรองออกช้าๆ เป่าควันสีขาวลอยล่องออกมาอย่างใจเย็น ดูถูกทุกอย่างตรงหน้า

"หะ... หัว... หัวหน้า..." เฟรมตาค้าง ร่างทรุดลงคุกเข่า ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

"ตาหายดีแล้วเหรอ... จะได้เอาอีกข้างออกให้วันนี้เลย" ชายชราพูดเสียงนิ่งเรียบ ไม่มีอารมณ์ใดๆ

"พะ... ผมแค่... ผมจับคนที่ทำร้ายคุณทิมได้น่ะครับ ก็เลยพามาให้คุณทิมตัดสินโทษเอง" เฟรมรีบแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก เหงื่อไหลท่วมตัว

"หือ... มือปืนงั้นเหรอ" ชายชราเหลือบมองร่างวอร์ที่นอนแน่นิ่ง

"ไม่ใช่ครับ! เขาเป็นแค่สัตวแพทย์เท่านั้น จะเป็นมือปืนไปได้ยังไง!" ทิมรีบแย้งเสียงดัง

"เขาเป็นมือปืนจริงๆ ครับ! ปลอมตัวมาใกล้ชิดคุณทิมเพื่อหวังผลประโยชน์ เขาก็คือคนที่ยิงคุณทิมตอนนั้นแน่นอนครับ!" เฟรมยืนยันหนักแน่น พยายามผลักภาระให้พ้นตัว

"ทำให้มันตื่นสิ... ฉันอยากได้คำตอบจากปากมันเอง"

ชายชราสั่งเบาๆ ขณะที่ลูกน้องคนหนึ่งรีบก้าวเข้ามาพร้อมเก้าอี้ไม้แกะสลักเคลือบเงา นำมาวางไว้ข้างหลัง เขานั่งลงไขว่ห้าง ยกบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้ง ดวงตาคมกริบจ้องมองทั้งสามคนตรงหน้า

ไม่ทันไร... ลูกน้องอีกคนเดินถือถังสังกะสีที่เต็มไปด้วยน้ำและน้ำแข็งเข้ามา เสียงน้ำกระทบขอบถังดังกรุบกักตลอดทาง ก่อนจะหยุดยืนอยู่ไม่ไกลจากร่างของวอร์

ซ่า...!

น้ำเย็นจัดผสมน้ำแข็งสาดลงบนร่างกายที่บอบช้ำ

"คุณวอร์! ทำแบบนี้ทำไมครับ! เขาไม่ใช่คนของแก๊ง จะทำกับเขาแบบนี้ไม่ได้!" ทิมตะโกนลั่น เสียงสั่นเครือ รีบกางแขนกั้นร่างคนรักไว้

"ถ้าแกยังขัดขืนอีก ฉันจะยิงมันตายต่อหน้าแกเดี๋ยวนี้เลย! ฉันกำลังใจเย็นรอฟังคำตอบอยู่ ถ้าแกอยากเร่งความตายให้มัน ก็พูดต่อไปสิ" ปู่พูดนิ่งๆ สายตาคมกริบจ้องทิมจนเขารู้สึกหนาวสั่น

"อะแฮ่ก...! อะแฮ่ก...!" วอร์รู้สึกตัวตื่นเมื่อถูกความเย็นจัดกระตุ้น

"คุณวอร์! เจ็บตรงไหนไหมครับ!" ทิมรีบประคองหลังกว้างให้ตั้งตรง

"ทำไม... คุณทิม... มาอยู่ที่นี่..." วอร์มองทิมด้วยสายตาพร่ามัว

"แก... เป็นคนยิงหลานชายของฉันเหรอ" ชายชราเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเย็น

"คุณคือใคร" วอร์ถามกลับเสียงห้าว ระบายความเจ็บปวด

"เขาคือคุณปู่ของผมเองครับ"

"แกนั่นแหละยิงคุณทิม! รับสารภาพไปซะ!" เฟรมตะโกนเร่ง พยายามผลักภาระให้พ้นตัว

"แกอย่าพูดมั่วนะ! คุณวอร์ไม่มีทางทำแบบนั้นแน่! แกต่างหากที่จ้างคนมายิงฉันเอง!" ทิมตะโกนสวนกลับด้วยความโกรธเคือง

"หือ..." ปู่หันมองเฟรมแวบหนึ่ง สายตาที่เปลี่ยนไปทำให้เฟรมถอยหลังโดยอัตโนมัติ

"ไม่ใช่นะครับ! พวกคุณสองคนจะสมคบคิดกันใส่ร้ายผมงั้นเหรอ!" เฟรมชี้หน้าทิมเสียงตะกุกตะกัก

"หึ... ในที่สุด... ก็เจอตัวสักที..." วอร์ก้มหน้าลง กำมือแน่นจนข้อขาวซีด หัวเราะในลำคอเบาๆ

"มะ... หมายความว่ายังไง คุณพูดเรื่องอะไร" ทิมดวงตาแผ่วหวั่นไหวเมื่อเห็นท่าทีของคนรักเปลี่ยนไป

"ดูท่า... แกคงมีเรื่องอยากจะคุยกับฉันสินะหนุ่ม" ปู่เอ่ยช้าๆ ด้วยความสงบ

"ยี่สิบเอ็ดปีก่อน... ที่ท่าเรือ..." วอร์เอ่ยชื่อสถานที่พร้อมเสียงสั่นพร่า

"อะไรนะ!?" ทิมสีหน้าซีดเผือด เหมือนมีอะไรบีบหัวใจแน่นจนจุกในอก

"คุณฆ่าไปกี่ศพ... จำได้ไหม...!" วอร์เงยหน้าขึ้นจ้องตาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ความแค้นที่สะสมมานานกว่ายี่สิบปีลุกโชนเต็มดวงตา

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน..." เฟรมพึมพำ ไม่เข้าใจเหตุการณ์

"ฉันไม่เคยจำพวกขยะที่ฉันกำจัดไปหรอก ไม่มีเหตุผลให้ต้องจดจำ" ปู่ตอบอย่างเฉยชา

"รวมถึง... พ่อกับแม่ของผมด้วยงั้นเหรอครับ!" ทิมพูดขึ้น เพราะช่วงนั้นประจวบเหมาะกับที่ทิมเสียพ่อและแม่พอดี

ปู่เพียงกระดิกนิ้วเล็กน้อย ลูกน้องคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจ่อปืนตรงหน้าผากวอร์ทันที

"ฉันจะไม่เตือนแกอีก" ปู่มองทิมด้วยสายตาข่มขู่

ทิมเม้มปากแน่นจนเลือดซึม กลั้นความเจ็บปวดไว้ในใจ