LOGINShare
ขัดขวาง
publish date:
2026-05-24 17:42:23
Latest chapter
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว โอกาสครั้งสุดท้าย
สวี่หยางบินไปกลับระหว่างปักกิ่งกับเซี่ยงไฮ้เป็นเวลาหนึ่งปีเศษ แม้เขาจะมีเวลาพักเพียงน้อยนิด แต่ก็อยากมาพบหน้าคนที่เขารักที่อยู่เซี่ยงไฮ้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาอีกกี่ปีเขารอได้เสมอ ขอแค่เธอเปิดใจให้เขาเหมือนทุกวันนี้ ขณะที่กำลังเดินไปห้องนอนของตัวเอง เขาทำงานหนักเสียจนหลงลืมไปว่าห้องนอนนั้นเปิดไฟอยู่ “กลับมาแล้วเหรอคะ” ทันทีที่ได้ยินเสียงหวาน ๆ ของลี่จวินเขาตบหน้าตัวเองหลายทีเพื่อเรียกสติ เมื่อคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ “ตบหน้าตัวเองทำไมคะ” ว่าพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ หญิงสาวเขย่งปลายเท้าแล้วใช้มือทั้งสองข้างโน้มใบหน้าของลงมา จนใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียว “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” “เพิ่งมาถึงช่วงบ่ายค่ะ” “ทำไมถึงกลับมาล่ะครับ” “เพราะรักพี่ไงคะ ถ้าไม่รักคงไม่กลับมาหรอก” “แต่คราวก่อนพี่ขอร้องให้เธอกลับมาอยู่ที่นี่ เธอบอกว่ายังไม่อยากกลับไปไม่ใช่รึไง ทำไมถึงเปลี่ยนใจ” “มันเสียเวลา” “ฮะ อะไรนะ” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ “พี่ไม่คิดว่าเราเส
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว พี่จะดูแลเธอเอง
เมื่อเคลียร์ค่ารักษาต่าง ๆ เสร็จแล้ว เข้าถึงได้เข็นรถเข็นเพื่อพาเธอขึ้นรถกลับบ้าน ซึ่งเวลาปาเข้าไปเกือบตีสามแล้ว “ไม่ง่วงนอนเหรอ” เขาถาม เมื่อเห็นว่าเธอนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา “ง่วงสิคะ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เท้าดันเป็นแบบนี้” “ไม่เห็นยากตรงไหนเลยนี่” “นี่พี่จะทำอะไร!” ด้วยความตกใจทำให้ลี่จวินหลุดเรียกเขาว่าพี่ออกมา “เธอง่วงนอนไม่ใช่รึไง พี่แค่จะพาเธอไปนอนก็แค่นั้น” พูดขึ้นหลังจากอุ้มหญิงสาว แล้วพาเธอขึ้นไปนอนที่ชั้นสอง “ลงไปได้แล้วค่ะ” ลี่จวินเอ่ยไล่ทันที ที่เขาวางเธอลงบนเตียงนอน “ขอนอนด้วยได้ไหม” เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เขาจะใช้มารยาผู้ชายทำให้เธอใจอ่อนให้ได้ “ไม่ค่ะ คุณลงไปนอนที่เดิมเลย” “พี่นอนพื้นก็ได้ ขอแค่ได้นอนห้องเดียวกับเราก็พอ” พูดด้วยความเอาแต่ใจ เขาจะไม่ยอมลงไปนอนข้างล่างแน่ “ฉันอยากนอนคนเดียว” “ก็นอนไปสิ พี่ไม่ได้จะนอนบนเตียงกับเธอสักหน่อย เธอได้นอนคนเดียวสมใจแน่ ๆ” พูดพลางถือวิสาสะเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียงแล้วหยิบหมอนมาหนึ่งใบ จากนั้นปิดไฟนอนที่พื้นห้อง โดยไม่
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว อุบัติเหตุ
หลายเดือนผ่านมาทำให้เธอคิดได้หลายอย่าง ว่าไม่ควรยึดติดกับสิ่ง ๆ หนึ่งมากเกินไปจนทำให้ตัวเองไม่มีความสุข สามปีที่เธอเอาแต่ยึดตึดว่าต้องได้ใจจากผู้ชายที่เธอรัก โดยไม่รู้ตัวว่าทำให้อีกฝ่ายนั้นรู้สึกอึดอัดและไม่มีความสุขแค่ไหน ต่อจากนี้ไปเธอจะไม่ยึดติดกับอะไรแบบนั้นอีกแล้ว เธอแค่ต้องเรียนรู้ที่จะหันกลับมารักตัวเองและมีความสุขได้ด้วยตัวเอง วันนี้เขานึกครึ้มอะไรขึ้นมาไม่รู้ถึงได้คิดอยากลองเข้าครัวทำอาหารดูสักครั้ง สวี่หยางใช้เวลาทอดไข่ดาวอยู่นาน แต่ไข่ทุกใบที่เขาทอดล้วนมีสภาพไม่ต่างจากใบแรกคือไหม้จนเกรียม ทำให้กลิ่นคละคลุ้งไปทั่วบ้าน ลี่จวินที่เพิ่งมาถึงเธอได้กลิ่นไหม้จึงรีบลนลานวิ่งมาดู เพราะกลัวว่าจะบ้านไฟไหม้ แต่ดันกลายเป็นว่าเห็นเขากำลังยืนทำหน้าหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว “คุณทำอะไรน่ะ” “คุณอยากลองกินดูไหม” ร่างสูงยิ้มแก้เก้อด้วยความอับอาย ก่อนก้มมองไข่ดาวไหม้ ๆ ไม่ได้ต่างจากใจของเขาสักนิด เพียงแค่คิดความรู้สึกหดหู่ก็เริ่มก่อตัวขึ้น “ถ้าฉันกินคงมีแต่รสชาติขม แถมไข่ยังไหม้แบบนั้นถ้ากินเข้าไปมีหวังได้เป็นโรคมะเร็งแน่” ต
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว แค่สามีเก่า
ถึงแม้ว่าสวี่หยางจะมาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้ว ทว่าคนที่เขาอยากคุยด้วย ไม่ยอมแม้แต่จะปริปากพูดกับเขาสักคำ “จะออกไปไหนเหรอ” เขาถาม เมื่อเห็นว่าร่างบางแต่งตัวดูดีต่างจากปกติลิบลับ “เรื่องส่วนตัวค่ะ” บอกเขาเสียงนิ่ง ทำเอาคนฟังไปแทบไม่เป็น บทเธอจะพูดจาห้วนก็ทำซะเขาถามต่อไม่ได้ แต่มีหรือที่เขาจะยอมอยู่บ้านให้เวลาอันมีค่าผ่านไปเฉย ๆ แบบนี้ เธอไม่ได้บอกว่าไม่ให้เขาตามเธอไปด้วยสักหน่อย เพราะฉะนั้นเขาจะตามเธอไป วันนี้ลี่จวินมีนัดเดตกับคุณห่าวอี้ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ เขาเป็นผู้ชายที่คุณนายสวี่แนะนำให้ เขาเป็นคนสุภาพและอ่อนโยน ต่างจากอดีตสามีเธอราวฟ้ากับเหว ไม่แปลกที่เธอจะนัดเจอเขาเป็นครั้งที่สอง สวี่หยางที่แอบตามมาเห็นว่าหญิงสาวมีนัดเดตกับผู้ชายที่ร้านกาแฟกันสองต่อสอง เขาอยากมาเห็นกับตาว่าเธอเลิกรักเขาได้จริงหรือไม่ ถ้าหากเธอไม่ได้รักเขาแล้ว เขาคงรู้สึกเสียใจ แต่จะไม่ยอมแพ้แน่นอน “มาถึงนานรึยังคะ” “ไม่นานครับ เชิญนั่งก่อน” ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วลากเก้าอี้ออกมาเพื่อให้เธอนั่งด้วยความสุภาพอย่างที่ไม่เคยได้รับ
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว หนีความรู้สึกตัวเองไม่พ้น
ซูฉีที่คิดว่าตัวเองมาทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ทำหน้าตกใจ เมื่อเห็นเพื่อนสนิทตัวเองนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอยู่ก่อนแล้ว “ลมอะไรหอบแกมาวะ วันนี้ถึงได้มาถึงก่อนฉัน” เขาถามคนตรงหน้าทีเล่นทีจริง ทว่ากับไร้เสียงตอบกลับ เขาถึงได้เดินเข้าไปใกล้ถึงได้เห็นว่าขอบตาของเพื่อนตัวเองดำยิ่งกว่าหมีแพนด้าซะอีก “นี่แกได้นอนบ้างไหมเนี่ย” “ซูฉี” “ว่า” “แกว่า ทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้วะ เวลาที่เห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น ตอนที่ฉันคบกับเหม่ยซิน ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน” “คนที่แกพูดถึง หมายถึงคุณลี่จวินเหรอ” “ใช่ แกคิดว่าฉันหมายถึงคนอื่นหรือไง. “สวี่หยาง นี่แกประสาทกลับรึไง” “ฉันคงประสาทกลับเหมือนที่แกว่าจริง ๆ นั่นแหละ” “คุณลี่จวินกลับมาที่ปักกิ่งแล้วเหรอวะ” เขาพยักหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบ “อย่าบอกนะว่า แกเห็นเขาอยู่กับผู้ชายคนอื่นน่ะ” สวี่หยางพยักหน้าตอบอีกเช่นเคย ทำให้คนถามหัวเราะร่วนออกมาด้วยความสะใจเสียเต็มประดา “หัวเราะไปเถอะ อย่าให้ถึงทีแกบ้างก็แล้วกัน”
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว ด้วยความบังเอิญ
“พี่ขอโทษที่ทำให้เธอต้องกลายเป็นคนแบบนี้ แต่ว่านะ เรื่องระหว่างเรามันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว” “พี่สวี่หยาง ฉันขอโอกาสอีกครั้งได้ไหมคะ” เธอกอดแขนเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป “เธอลองนับดูเอาเองเถอะ ว่าเกือบสามเดือนที่ผ่านมาพี่ให้โอกาสเธอมากี่ครั้งแล้ว” พูดจบถึงได้สะบัดมือเธอออก แล้วเดินออกจากห้องไปจ่ายค่าอาหารที่เคาน์เตอร์ด้วยตัวเอง “ที่แท้พี่ไม่ได้รักฉันแล้ว แต่รักผู้หญิงคนนั้น พี่ถึงได้ใจร้ายใจดำกับฉันแบบนี้!” เหม่ยซินตะโกนตามหลังเสียงดัง ตั้งแต่ที่เขาหย่ากับลี่จวินเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยยิ้มแย้มเวลาคุยกันกลายเป็นความเฉยชา แม้เธอจะพยายามแต่งตัวมายั่วยวนชายหนุ่ม แต่เขาไม่เคยแตะต้องเธอเลยสักครั้ง ทุกอย่างนี้เป็นเพราะเมียเก่าเขา พี่สวี่หยางถึงได้เปลี่ยนไปราวกับคนละคนแบบนี้ ตอนที่เขากำลังหมุนตัวเพื่อออกจากร้าน สายตาเขากลับสบเข้ากับร่างบางที่เขาเคยบอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเห็นเธอมากับผู้ชายคนอื่น ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บปวดแบบนี้กัน ที่ผ่านมาเขาเอาแต่ปฏิเสธท่าเดียวว่าต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็ยังยืนยันว่าจะหย่ากับเธอเ
You may also like
ชะตารักนางรอ
เทียนเหอ72.6K viewsคุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง26.6K viewsสาวน้อยผู้นำพาครอบครัวสู่ความมั่งคั่ง
พิมพ์สีทอง22.6K viewsลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน36.5K viewsสามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง
วริษา189 viewsเกิดใหม่พร้อมระบบโกงชะตา
ฝ้ายสีคราม174 viewsไม่ได้ตั้งใจนะ องค์หญิง!
ไป๋ซวง170 viewsไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย
หลินหลินสาวน้อยนักผจญภัย3.6K views
