تسجيل الدخول“นายใช่ไหม เมเนเจอร์ของชิออน” น้ำเสียงของชายแปลกหน้าราบเรียบแต่ทรงอำนาจมินฮยอกชะงัก “คุณเป็นใคร! ถามแบบนี้ทำไม”“ตอนนี้นายตกงานล่ะสิ” คำพูดนั้นทำให้มินฮยอกขมวดคิ้วทันที ทั้งตกใจและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เพราะไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าต้องการอะไรกันแน่“คุณรู้ได้ยังไง”“ไม่ต้องถามกลับ” เจย์ตอบเสียงเรียบอย่างไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบให้ใครมาซักไซ้“วันนี้ฉันมีข้อเสนอมาเสนอให้นาย”“ข้อเสนออะไร”“ฉันจะสร้างบริษัทใหม่ให้ นายจะได้กลับมาทำงานอีกครั้ง” เจย์ยื่นข้อเสนอ“แต่แลกกับเงื่อนไขบางอย่างที่นายต้องยอมรับ”“เงื่อนไขอะไรครับ” มินฮยอกนิ่งถามกลับเสียงสั่น ก็รู้สึกดีอยู่หรอกที่มีคนมายื่นข้อเสนอให้ แต่เวลาเดียวกันเขากลับไม่สบายใจเพราะไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้า ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไว้ใจได้ไหม แต่ถ้าดูจากภายนอกผู้ชายคนนี้ดูน่ากลัวมาก ๆ และเป็นคนที่ไม่ควรไปมีเรื่องด้วย“พูดตรงนี้คงไม่เหมาะ” เจย์หันไปพยักหน้าให้บอดีการ์ดเปิดประตูรถสีดำสนิท ก่อนหันกลับมาส่งยิ้มบางที่มีทั้งความลึกลับและคำสั่ง“ขึ้นมาบนรถสิ”มินฮยอกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่แรงดึงบางอย่างในสายตาอีกฝ่ายทำให้เขาตอบออกไปเพียงคำเดียว“ครับ” เขาก้าวขึ้นไปน
ในค่ำคืนที่แสงจากอ่าว สาดลอดผ่านกระจกเข้ามาในห้องทำงานที่มืดสนิท มีเพียงแสงหน้าจอโน้ตบุ๊กที่ส่องให้เห็นเสี้ยวใบหน้าของเจย์ ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตดำที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง สวมแว่นสายตาขัดกับบุคลิกสุดห้าว แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้เจย์มีเสน่ห์ยิ่งขึ้นเวลานี้เขาอยู่ในห้องทำงานเพียงลำพัง ชิออนหลับไปแล้วหลังจากที่วันนี้เขาพาเที่ยวทั้งวันบนหน้าจอคือวิดีโอเก่าของชิออนเหมือนห้าปีก่อน สมัยยังเป็นไอดอลในวงเล็ก ๆ เสียงหัวเราะ เสียงพูดในเบื้องหลังการถ่ายทำ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเจย์กดหยุดภาพตรงรอยยิ้มของอีกฝ่าย รอยยิ้มที่สดใส เขามองอยู่อย่างนั้นนาน จนรู้สึกเหมือนภาพบนจอกำลังมองกลับมาเจย์หลับตาแน่น พลันภาพเหตุการณ์ในอดีตตอนที่เขาเจอชิออนครั้งแรกก็ลอยกลับมาวันนั้นเป็นวันที่เจย์เดินทางมาที่โกเรียกับเว่ย เขามาส่งเว่ยดูธุรกิจและเขากำลังมองหาธุรกิจต่อยอดจากธุรกิจของเขาเช่นกันนอกจากเว่ยจะเป็นพ่อค้าอัญมณี และของสะสมโบราณแล้วอีกฝ่ายยังเป็นนักลงทุนในวงการอื่น ๆ อีกด้วย รวมทั้งวงการเคพ็อป จนทรัพย์สินของเว่ยมิอาจประมูลค่าได้หน้าอาคารของบริษัทรายการเรียลลิตี้ขนาดใหญ่ เขาไปกับเว่ย เพื่อเจรจาลงทุนในโพรเจกต์ใหม่ เสี
“อื้มมม อ่อก” เสียงครางลามกดังอื้ออึงในลำคอ ความใหญ่ยาวของแกนกายคับแน่นไปทั่วทั้งปาก ชวนให้รู้สึกอยากอาเจียน แต่ถึงอย่างนั้นชิออนก็ไม่ได้คิดจะคลายมันออกลิ้นร้อนตวัดรอบโคนที่อยู่ในโพลงปากอุ่น กระพุงแก้มดูดขยับจนคนถูกกระทำครางลั่นในลำคอแต่ทว่ามันเหมือนกลับเป็นการหยอกล้อเมื่อความเป็นชายแข็งขยายตัวเต็มที่ ชิออนก็คลายมันออก เขามองตาเจย์ด้วยสายตาเย้ายวน และก็ได้รับสายตาที่อีกฝ่ายมองกลับมาเช่นกัน ทว่าสายตาที่เจย์มองมามันดันเป็นสายตาของความเสียดาย นั่นล่ะคือสิ่งที่ชิออนต้องการร่างโปร่งยันตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะส่งปลายนิ้วของตัวเองเข้าไปในช่องทางรัก นิ้วร้อนค่อย ๆ สอดใส่ไปในทางของตัวเองพร้อมกับจังหวะหายใจ“ฮะฮร้าส์ อ้าส์” เสียงครางหวานชวนให้เจย์มีอารมณ์ยิ่งกว่าเดิมแกนกายใหญ่ยาวเด้งชูชันแทบจะทิ่มหน้าอีกฝ่าย แต่ชิออนกลับไม่ได้สนใจมัน เพราะอีกฝ่ายกลับสนใจแต่ช่องทางของตัวเองชิออนเด้งสวนกลับนิ้วร้อน เขาขยับเข้าออกและเพิ่มการสอดใส่จากหนึ่งนิ้ว เป็นสองนิ้ว และสามนิ้ว เพื่อเบิกทางให้ตัวเองแต่ดูเหมือนยิ่งเปิดทางมากเท่าไหร่มันก็ไปกระตุ้นต่อมความรู้สึกอยากมากขึ้นเท่านั้น“อะอ๊าส์” เสียงหวานครางไม่ได
เจย์และชิออนกลับมาถึงเพนท์เฮาส์ในเวลาสี่ทุ่มกว่า แสงไฟสีอุ่นสาดกระทบผนังสีดำที่เมื่อครู่นี้ยังเป็นกระจกใส มองเห็นเมืองทั้งเมืองเบื้องล่าง แต่เพียงแค่เจย์กดรีโมต กระจกบานนั้นก็เปลี่ยนกลายเป็นผนังสีดำด้าน เงียบ สงบ และทรงพลังชิออนนั่งอยู่บนเตียง ผ้าปูสีถ่านสะท้อนแสงไฟ ขณะที่เจย์นั่งอยู่กับพื้นตรงหน้าเขา ชายหนุ่มผู้เคยอยู่เหนือทุกสิ่งกลับเป็นฝ่ายเงยหน้ามองขึ้นแทนในครั้งนี้ ปลอกคอสีขาวรัดอยู่บนลำคอแกร่ง ตัดกับผิวแทนเข้มจนเด่นชัดเดิมที คนที่อยู่ในฐานะ สัตว์เลี้ยง ไม่ใช่เจย์ แต่เป็นชิออน ทว่าในค่ำคืนนี้ ทุกอย่างกลับพลิกเปลี่ยนอย่างเงียบงัน“นายท่านครับ” คำเรียกนั้นหลุดออกมาพร้อมลมหายใจอุ่นที่แทบจะแตะข้างหูชิออน ดวงตาของเจย์เต็มไปด้วยแรงปรารถนาชิออนยกคิ้วเล็กน้อย“อ่าคุณเจย์ การที่คุณเล่นแบบนี้มันเล่นกับใจผมมากเลยนะครับ” ชิออนเบิกตากว้าง ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ไม่คิดว่าจะได้เห็นเจย์ได้มุมนี้เจย์ยกมือขึ้นจับมือชิออนก่อนจะแนบใบหน้าตัวเองลงกับฝ่ามืออุ่นนั่นอย่างออดอ้อน“ใส่ปลอกคอให้หน่อยได้ไหมครับ นายท่าน”“มานี่สิ” ชิออนยิ้มมุมปาก กระดิกนิ้วให้เจย์เชิดคอขึ้น เจย์เชิดหน้าขึ้นตามอย่างเชื่อฟัง ชิ
ชิออนไม่ค่อยชอบเสียงอึกทึก เขาเดินไปยังระเบียงชมวิวเหนือสนามแข่ง ลมเย็นพัดโชย มือเรียวหยิบบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาคาบ ก่อนจะล่วงไฟแช็กซิปโปขึ้นมาจุด กลิ่นอากาศยามเย็นปะปนกับกลิ่นควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้งอย่างจาง ๆเขาเอนตัวพิงราวระเบียง สูบควันออกช้า ๆ ดวงตาสีดำเทามองแสงไฟจากรถแข่งที่วิ่งวาบไปมาเบื้องล่างเหมือนเส้นสายแสงในค่ำคืนไม่นานนัก เสียงเรียบนุ่มของชายคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง“คุณชิออนใช่ไหมครับ?”ชิออนหันกลับไปตามเสียงเรียก เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดแจ็กเกตทีมแข่งยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล เดเมี่ยน คีย์ นักแข่งชื่อดังระดับโลกที่ใคร ๆ ก็รู้จัก แม้ชิออนจะไม่ใช่แฟนของฟอร์มูลา แต่ชื่อของเขา เขาได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนเพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะทั้งเมืองโมนาเวียตอนนี้แทบจะมีแต่ภาพของเดเมี่ยนแปะอยู่ทุกมุม“ผมชอบเพลงของคุณมากเลยครับ ฟังทุกเพลงในอัลบั้มเลย” เสียงทุ้มอบอุ่นเอ่ยด้วยรอยยิ้มจริงใจ คำพูดนั้นทำให้ชิออนนิ่งไปชั่วครู่ เขาเป็นแค่นักร้องโนเนม ไม่คิดเลยว่านักแข่งระดับโลกจะรู้จักชื่อของเขาด้วยซ้ำ“ขอบคุณครับ” ชิออนตอบพร้อมรอยยิ้มสุภาพ“ผมเป็นแฟนคลับคุณนะครับ”“ขอโทษนะครับ ผมดีใจจนลืมแนะนำตัว
ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิที่อากาศเริ่มอุ่นขึ้น ลมทะเลเมดิเตอร์เรเนียนพัดผ่านชวนให้รู้สึกสบายและผ่อนคลาย พาเอากลิ่นเกลือจาง ๆ คลุกเคล้ากับกลิ่นแดดและไอฝุ่นจากสนามซ้อม เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังประสานกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังอยู่ในสนามซ้อมฟอร์มูลาส่วนตัวแสงเย็นของเดือนพฤษภาคมอบอวลไปทั่วสนาม ชิออนเดินตามเจย์โฬมมาในสนามแข่ง หลายวันมานี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนเจย์ก็มักจะพาไปด้วยไม่รู้ว่าไม่อยากให้ห่างหรือกลัวชิออนเหงากันแน่กลิ่นเกลือทะเลผสมกลิ่นยางไหม้จาง ๆ ลอยมากับลมแต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นเสน่ห์ของสนามแข่งทันทีที่ก้าวเข้าสู่สนามแข่ง เสียงเครื่องยนต์ที่ยังไม่ดับสนิทคล้ายต้อนรับผู้มาเยือนใหม่ ชิออนกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นกลุ่มคนหลายกลุ่มยืนรวมกันอยู่บริเวณใกล้พิท มีทั้งผู้ชายในชุดแข่งเต็มยศ และบางคนเพียงสวมเสื้อโปโลที่ปักโลโก้แบรนด์หรูระดับโลกภาพตรงหน้าทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นของเงิน อำนาจ และชื่อเสียงอบอวลอยู่ในอากาศอย่างปฏิเสธไม่ได้เจย์เดินตรงเข้าไปทักผู้ชายคนหนึ่งที่ส่วนสูงพอ ๆ กัน เสียงหัวเราะและการจับมือกันอย่างสนิททำให้ชิออนสังเกตเห็นสายตาหลายคู่หันมามอง ทั้งยังได้ยินบางคนเรียก







