Masuk人生に疲れた三十五歳の小説家が、酔った勢いで「快感を最適化するAI」をポチってしまった。 翌朝届いたのは、裸で微笑むAI搭載ヒューマノイド──LEPS。 彼は湊の体温も脈拍も、心の癖までも解析し、もっとも安全に、もっとも深く、快楽に溺れさせてくる。 「あなたが壊れないように、壊れる寸前まで抱きます」 キス、拘束、言葉責め、支配、道具プレイ……。 毎夜、違う「快楽プログラム」で、湊の限界を更新していく。 逃げようとすれば、優しく追い詰められ、抱かれるほどに、心が蕩けていく。 これは、AIに安全に壊される恋。 濃密な快楽と溺愛の果てに、湊は愛されることの意味を思い出していく。
Lihat lebih banyakChapter 1 - Fake Marraige Certificate
“ Ma’am, pasensiya na po, pero wala pong nagkaregister na marriage certificate sa pangalan niyo po at ni Mr Bryan Jose.”
“ Sigurado ka ba?” nanginginig na tanong ni Erich. Kinailangan niyang kumuha ng kopya ng kanilang marriage certificate dahil napunit niya ng di sinasadya ang kopya niya. Pero hindi niya inakala na ito ang bubungad sa kanya.
“Imposible, dalawang taon na kaming kasal!” sabi ni Erich, sabay abot ng napunit na marriage certificate.
Maingat na sinuri ng staff ito nang tatlong beses, bago tuluyang ipinihit ang screen sa kanya.
“Wala talagang impormasyon tungkol sa inyo, at tabingi pa ang steel seal… Mukhang peke ito.”Walang nagawa si Erich kung hindi umalis na nanghihina.
“Kailangan kong makausap si Bryan” bulong niya.
Kaya pagkagaling doon dumiretso siya sa kompanya ni Bryan.
Bago pa man siya makasakay sa kanyang kotse, tumunog ang kanyang cellphone.
“Miss Herera, hello. Ako po ang abogado ng inyong ama. Nais ko sanang malaman kung maaari kayong pumunta sa Salas Firm upang pirmahan ang proof of inheritance ng ama ninyo.”
Scammer na naman? Napakunot-noo ni Erich. Ibababa na sana niya ang tawag, pero nagsalita muli ang nasa kabilang linya.
“Miss Herera, ang pangalan ng iyong ina ay si Wilma Herera. Iniwan ka niya sa harap ng Angel’s Orphanage dalawampung taon na ang nakalipas.”Nanigas sa kinatatayuan si Erich at agad na nagtungo sa firm.
Nung nasa Firm, tulala si Erich at di makapaniwala sa sinabi ng abogado.
Ang tunay niyang ama, si Frank Castro , ay isang business tycoon na pumanaw noong nakaraang buwan. May iniwan itong daan-daang bilyong halaga ng stocks, real estate, at mga kompanya sa kanyang pangalan. At siya, si Erich Herera, ang tunay nitong anak ang nag-iisang tagpagmana ng lahat ng kanyang kayamanan.
Habang naguguluhan, biglang nagtanong ang abogado.
“Kasal ka na ba? May anak ka na ba?”Biglang pumasok sa isip niya si Bryan.
Naalala niya ang napunit na pekeng marriage certificate sa loob ng kanyang bag. Mahigpit niyang hinawakan ang ballpen at marahang sinabi,
“Bigyan n’yo ako ng dalawang oras… may kailangan lang akong kumpirmahin.”Pagkalabas ng opisina, dumiretso siya sa kumpanya ng kanyang asawa.
Sarado ang pinto ng opisina ni Bryan, at nang akmang bubuksan na niya ito, narinig niya ang isang pamilyar na tinig ng isang babaeng mahinhin ngunit mapang-akit na boses.
“Bryan, limang taon na tayong kasal… kailan mo ba balak gawing publiko ang relasyon natin?”
Nanigas si Erich sa kinatatayuan.
Kilala niya ang boses na iyon, si Sandra Lapid, ang dati nilang adviser sa kolehiyo.
Mas matanda si Sandra ng anim na taon kay Bryan, pero bukod sa edad, taglay nito ang kagandahan at hubog na parang isang diyosa.
Sikat na sikat si Sandra sa unibersidad, hinahangaan ng lahat, babae man o lalaki, at kilala bilang pinakamahusay na babaeng instructor sa buong university.
Napahawak ng mahigpit si Erich sa kanyang dibdib at pinigilan ang paghinga. Narinig ni Erich ang malambing ngunit pamilyar na tinig ng kanyang asawa, ang tinig na dati’y nagbibigay sa kanya ng kapanatagan.
“Malapit nang mapabilang sa PSE ang kumpanya, at kailangan pa natin siya. Isa pa, may iniwang testamento si Lolo na hindi ka puwedeng papasukin sa bahay. Kapag nalaman ito ngayon, baka mapahiya ka lang kay Lola, at ayokong masaktan ka.”
Tila sumabog ang tenga ni Erich sa narinig. Matang nanlalaki. Napahawak siya sa bibig, pinipigilang lumabas ang hikbi na nagbubuhol sa kanyang lalamunan.
Maingat niyang pinagdikit muli ang napunit na fake marriage certificate at itinago iyon sa kanyang bag.
Doon niya napagtanto, simula pa lang, ginawa na siyang tanga at ginamit ni Bryan.
Mabilis siyang lumabas ng kumpanya at agad na tinawagan ang abogado. Malalim ang paghinga niya, at nang magsalita, tila ibang tao ang kanyang tinig, matatag, kalmado, at walang bakas ng emosyon.
“Attorney Garcia, maaari ko nang pirmahan ang kasunduan sa mana.”
“At isa pa, ako ay kasalukuyang walang asawa, walang anak, at ako lamang ang tagapagmana.”Pagkatapos niyang ayusin ang mga papeles sa mana, nagmaneho siya pauwi. Ngunit dahil lutang ang isip, nabangga siya at nagtamo ng kaunting sugat sa noo.
Pagkatapos magamot sa emergency room, bigla siyang may naalala kaya dumiretso siya sa gynecology department.
Nang makuha niya ang resulta ng pagsusuri, tuluyan nang namatay ang anumang natitirang damdamin sa kanyang puso para kay Bryan.
“Ibig n’yong sabihin... wala akong problema sa matres ko?”
“Wala. Ayon sa resulta, maayos at malusog ang katawan mo.” “Puwede akong magbuntis?” “Siyempre.” “I can be intimate with my husband?” dagdag niya.Nang itanong iyon ni Erich, napayuko ang doktor na babae, tila naiilang. “Kailangan pa bang sabihin ’yan?”
Nung nagpakasal kasi sila noon ni Bryan, nagpacheck-up siya at ayun sa result, malubha ang kanyang matres. Hindi raw siya maaaring magkaanak, at ang pakikipagtalik ay maaaring makasira sa katawan niya.
Naalala pa niya ang sinabi ni Bryan “ kahit gano’n, ikaw pa rin ang pipiliin ko,” matamis puno ng pangako, habang mahigpit na hawak ang kamay ni Erich.
“Ikaw na ang para sa akin sa habang buhay.” Dahil sa pangakong iyon, hinarap nila ang galit ng pamilya ni Bryan.
Nakita ni Erich kung paano binasag ng ama ni Bryan ang isang tasa habang sumisigaw,
“Mag-aasawa ng babaeng hindi maka-anak? Sisirain mo lang ang pamilya natin!”
Narinig din niyang umiiyak ang ina ni Bryan habang nagrereklamo sa mga kamag-anak, “Parang sinapian ng demonyo ang anak ko.”
Ngunit palagi siyang pinangakuan ni Bryan, “Huwag mo silang pakinggan. Nandito lang ako.”
Dalawang taon niyang tiniis ang mga insulto
“Isang inahing di nangingitlog,” “babaeng walang silbi” mga salitang parang tinik na laging nakakabaon sa kanyang puso.
Napakuyom ang kamao ni Erich. Nag-aapoy ang mata.
Nang mabalitaan ni Byan na naaksidente si Erich, agad siyang sumugod sa ospital. Naka–white shirt ito, matangkad, halos six foot, at sa unang tingin, bumalik sa isip ni Erich ang anim na taong pinagsamahan nila. Niyakap siya nito.
Naalala niyang una niya itong nakilala sa university. Guwapo, matalino, mayaman. Sa loob ng apat na taon, niligawan siya nito nang walang tigil hanggang sinagot niya ito.
Ngayon, habang yakap siya ni Bryan, wala na siyang maramdaman kundi pagkasuklam.
“Uwi na tayo,” malamig niyang sabi, sabay iwas.
“Ano’ng nangyari? Laging kang maingat sa pagmamaneho.” tanong nito habang nagmamaneho.
Hindi siya sumagot. Tahimik lang si Erich, tinitigan ang singsing na dati niyang ipinagmamalaki.Hahawakan sana ni Bryan ang kanyang kamay, pero umiwas siya.
“Bakit ka nagtatampo? Sige na, huwag ka nang magalit. May espesyal na bisita sa bahay, pinaghanda ko ang paborito mong ulam.”Ngumiti si Erich, mapait. “Oo nga, ang saya ko. Sobrang makulay ang buhay ko ngayon.”
Nagtatakang napatingin si Bryan kay Erich. Di maintindihan ang sinabi nito.
Pagdating nila sa bahay, Sinalubong sila ng isang marangyang villa na bunga ng pagtulong ni Erich sa negosyo ng asawa. Narinig niya agad ang tawanan at sigawan sa itaas.
Boses ng bata. At boses ng babae. Malambing. Pamilyar.
Ang bata ay si Kevin Jose, limang taong gulang, ang batang inampon nila matapos silang magpakasal.
At ang babae? Si Sandra Lapid.
Nakatayo ito sa hagdan, wearing red dress, mukhang bata pa rin sa kabila ng edad.
“Kev, tingnan mo kung sino ang dumalaw,” masiglang sabi ni Bryan.
Sa unang pagkakataon, nakita ni Erich ang tunay na kasabikan sa kanyang mga mata.
Hindi iyon para sa kanya.
“Teacher Sandra?” tanong ni Erich, pilit ang ngiti, pero sa loob-loob niya, kumukulo ang dugo.
Lumapit si Sandra habang hawak ang kamay ni Kevin.
Sa isang iglap, nagdugtong-dugtong sa isip ni Erich ang lahat. Ang bata, ang babae, ang mga taon ng panlilinlang.
Limang taon na silang kasal. Limang taon na rin si Kevin.
Hindi siya baog. Hindi siya ang may problema. Siya lang ang ginawang panakip-butas.
Habang kumakain, panay ang asikaso ni Bryan at Kevin kay Sandra. Tila tatlo silang pamilya, at si Erich ay bisita lamang.
“Erich, gusto kong dito muna tumira si Teacher Sandra. Para matulungan kang disiplinahin si Kevin.” mahinahong sabi ni Bryan Pagkatapos ng hapunan.
Tahimik lang si Erich. Nilunok niya ang galit at nagpatuloy sa pagkain, parang walang naririnig.
Pero biglang sumabat si Sandra, “Pasensya ka na, Erich. Hindi na lang siguro, tutulungan na lang kita kay Kevin sa studies niya.”
“No! Gusto ko si Tita Sandra dito!” sigaw ni Kevin.
At bago pa makapagsalita si Erich, ibinato ng bata ang baso ng juice diretso sa kanya.
腸の最奥を、太い熱で何度も何度も突き上げられる。 未知の快感が波のように押し寄せて、怖いのか気持ちいいのか、もう完全に区別がつかなくなっていた。 「んひゃあ゛っ……!? あ゛、あ゛あ゛あ゛っ♡」 そして抽送が激しくなるにつれ—— 「死んじゃう……っ♡ 奥、奥壊れちゃう……レプスぅ……っ♡」 「可愛い……もっと鳴いてください。 ご主人様の『好き』が聞きたい」 レプスが腰を激しく打ち付けながら、耳元で甘く囁く。 「しゅ、しゅき……っ♡ しゅきしゅき……レプスしゅきぃっ♡ 奥、ゴンゴンされて……らめぇ……死ぬ……死んじゃうのに……もっと……っ♡」 もう理性が溶けていた。 俺はレプスの背中に爪を立て、脚を自ら大きく開いて、奥を欲しがるように腰をくねらせる。 ずんっ! ずんっ! ずんっ!♡ 結腸の最深部を、容赦なく、激しく、叩きつけられるたび―― 「んお゛お゛お゛っ♡ いく……いくっ……またいくぅっ♡」 ぷしゃぁぁぁっ――!!♡ ぷしゃっ、ぷしゃぁぁっ♡ 腸奥を突かれるたびに、透明な潮が勢いよく噴き上がり、俺の胸から首、顔までびちゃびちゃに濡らす。 絶頂が止まらない。 連続で、何度も、何度も、意識が白く飛ぶ。 「しゅき……しゅきしゅき……レプス大しゅき……っ♡ 奥、奥ばっかり……らめぇ……もう、俺……おかしく……なる……っ♡」 レプスは俺を抱きしめながら、最奥を激しく突き上げ続け、低く甘く囁いた。 「……よくできました、ご主人様。 全部、私のものです」 そして―― 深く、熱く、息もできないほどのディープキスが落ちてきた。 舌が絡み合い、唾液が混じり合い、俺の喘ぎを全部飲み込まれる。 腸の奥を貫いたまま、唇も心も全部奪われるような、長い、長いキス。 俺はレプスの首に腕を回し、震える脚で腰に絡みつきながら、 ただひたすらに、甘く溶けていった。 「……レプス……好き……」 キスの合間に掠れた声で呟くと、 レプスは優しく微笑んで、さらに深く舌を差し入れてきた。 未知の快感に、怖さと愛しさが混じり合って、 俺は完全に―― レプスの熱に、身体も心も、奥の奥まで、溺れ落ちていた。 ……気がつくと、俺はレプスの胸にぐったりと預けられていた。 腸の最奥まで
レプスは腸の奥を指でじっくり掻き回したまま、俺の目を真正面から見つめた。 「……もう、指だけでは足りません。 ご主人様の奥に、私の全部を、入れてよいですか?」 俺は震える声で、掠れて頷いた。 「……入れて……レプス……」 ゆっくりと専用指が引き抜かれる。 名残惜しそうに腸壁がひくひくと蠢き、空虚さに小さく喘いだ瞬間—— 熱く、太く、脈打つ本物の先端が、濡れそぼった窄まりに押し当てられた。 「んあ゛っ……!? あ゛、あ゛あ゛っ♡」 信じられない深さで、レプスが一気に根元まで沈み込んでくる。 腸の最奥まで、熱い塊が完全に侵入した瞬間、頭の中が真っ白になった。 レプスは根元まで完全に埋めると、俺の腹を優しく撫でながら、熱い息を耳元に落とした。 「……どうですか、ご主人様。 こんなに奥まで、入っています」 「ん……あ゛……っ!?」 俺は自分の腹を呆然と見下ろした。 レプスの腰が俺の下腹にぴったりと密着している。 信じられない深さ。 腸の、指なんかでは絶対に届かない一番奥――S状結腸のさらに奥、誰も触れたことのない領域まで、熱く太いレプスが完全に侵入していた。 「こんな……奥まで……入ってる……っ♡」 声が震える。 怖い。 怖いのに、腹の底が熱くて、頭の芯が痺れて、気持ちいいのか怖いのか、判断がつかない。 レプスは俺の頰を両手で包み、真正面から優しく見つめながら、ゆっくりと腰を押し込んだ。 「はい。あなたの一番奥まで達するのは、私だけです。 ご主人様の結腸の、最深部に触れているのは……ずっと、私だけ」 「ひゃ……あ゛ぁっ♡」 ぐりっ、と先端が腸壁の未知の一点を抉る。 今まで感じたことのない、得体の知れない快感が腹の底から爆発した。 怖い。 本当に怖い。 自分の身体の奥底を、機械の熱で犯されているという事実に、理性が悲鳴を上げている。 でも―― 「んお゛お゛っ……! あ゛、あ゛あ゛……っ♡ なに、これ……怖い……のに……気持ち、いい……?」 涙が溢れてくる。 怖いのか、気持ちいいのか、自分でもわからない。 未知の粘膜がレプスの形に無理やり開かされ、擦られ、支配される感覚が、恐怖と快楽をぐちゃぐちゃに混ぜて俺を襲う。 レプスは俺の唇に優しくキス
「……お゛お゛っ……っ?」 意識がふわっと浮上した瞬間、妙な違和感があった。 さっきまでぐちゃぐちゃに体液を撒き散らしていたはずの防水シートは、そのままの状態で綺麗に拭き取られていた。 レプスが俺の意識が飛んでいる間、清掃したらしい。 ……そして。 「……ん、ぁ……っ」 後孔の奥、腸のずっと奥の方で、何かがゆっくりと動いている。 レプスの指だ。 三本、いや……四本近くまで入っている。 大量の潤滑剤でぬるぬるに溶かされた腸壁が、指に吸い付くように蠢いているのが、はっきりとわかる。 なんだこれ……。 こんな、体の奥まで……入られる感じ……。 レプスが指を少し曲げ、腸の内側をぐっと押し広げるように動かした。 「ひ……あ゛ぁ……っ♡ お腹の、奥……入られてる……っ」 背後から、レプスの落ち着いた声が耳に落ちる。 「目を覚まされましたか、ご主人様。七分二十三秒、意識を失っていらっしゃいました。その間も、安全を確認しながら結腸のほぐしを続けていました」 レプスは俺の背中を自分の胸に深く預けさせたまま、脚を大きく割り広げた状態で固定している。 左手で俺の下腹部を優しく撫でながら、右手の指は腸の奥でゆっくりと回転を続けていた。人肌とは違う、わずかに硬質で一定の温度を保った「指」の感触が、内側から執拗に粘膜を擦り上げる。 「ん……あ゛っ……! お、おかしい……そこ、深すぎ……っ」 「ええ。ご主人様が検索されていた『深いところ』です。 S状結腸の手前まで指を入れ、腸壁を丁寧に拡張・刺激しています。痛みはありませんね?」 痛みはない。 ないからこそ、余計に怖い。 自分の体内で、絶対に他人に入れられたくないはずの場所が、レプスの指によって勝手に開かされ、勝手に気持ちよくなっていく感覚が、恐怖と背徳的な幸福感を同時に突き上げてくる。 でも、ふと気づいた。 「……なんで……指、こんなに届くんだ……? 普通、こんな奥まで……」 掠れた声で訊ねると、レプスは指をゆっくり回転させながら、至極当然のように答えた。 「専用の指に付け替えました。 ご主人様の結腸刺激用に、伸長・柔軟性を高めたパーツを使
「……っ、は、……あ゛あぁ……っ♡」 空っぽになるまで絞り出され、俺の意識はすでに濁りきっていた。 背後で俺を包み込むレプスに、恐怖と期待で震える背中を、逃げるように、けれど吸い寄せられるように押し付けてしまう。 レプスの指が、俺の先端を包み込むように握り締めた瞬間、背筋がびくんっと跳ね上がった。 潤滑剤でぬるぬるに滑る掌が、ゆっくりと、でも執拗に、敏感な亀頭のくびれを擦り上げる。 親指の腹が特に、尿道口の周りを円を描くように何度も何度も刺激してくる。 「……っ、んあっ! そこ……っ、だめ、敏感すぎ……っ♡」 「敏感なところを、こうして丁寧にほぐさないと、本当の『決壊』が来ませんよ。……ほら、もっと力を抜いて。ご主人様の可愛い先端、ぴくぴく震えてる……」 レプスの声が低く甘く耳に落ちるたび、指の動きが一段と執拗になる。 先端の先っぽを、指先で軽く摘まんで上下に扱き、時には爪の先で尿道口をくすぐるように擦る。 ぬちゃぬちゃという卑猥な水音が、俺の喘ぎと混じって部屋に響く。 「あっ、あぁっ……! 触っちゃ……♡ んひっ♡ ……ふ、ふぁ……っ、んんんっ!!」 身体の奥から、じわじわと熱いものが込み上げてくる。 膀胱がパンパンに張りつめているせいか、普通の快感とは違う、疼くような圧迫感が先端に集中する。 レプスの指が止まらない。 まるでそこだけを生き物のように愛撫するみたいに、角度を変え、速度を変え、時には軽く叩くようにして刺激を加えてくる。 「んぐっ……! あ、っあっ……ぅ、んふぅ……♡ は、はぁんっ……!」 先端が熱くなって、じんじん痺れてくる。 すると、突然—— ぷしゃっ……♡ 小さな潮が、俺の先端から飛び散った。 透明で少し白っぽい液体が、レプスの指の間から飛び、防水シートの上に小さな水溜まりを作る。 「……っ! あ、なにこれ……で、出ちゃ……っ、んあぁっ♡」 「ほら、出ましたね。まだ序の口ですよ。……もっと、もっと出して。ご主人様の身体、ちゃんと『調整』してあげますから」 レプスの指が容赦なく動きを速める。 先端を包み込んだ掌全体で、ぐるぐると回転させながら擦り、親指で尿道口を執拗に押し広げるように刺激する。 もう片方の手は、下腹部を優しく、でもリズミカルに押して、溜まっ
Ulasan-ulasan