로그인
보고서
どん底の時代、私たちは狭い安アパートで身を寄せ合い、ゴミを拾って露命を繋いでいた。 転機は、彼が暴漢に襲われていた「ある女の子」を助けたこと。 大怪我を負った彼が手にしたのは、加害者の男からの莫大な示談金—— その金を元手に、私たちは地を這う生活から抜け出し、上流階級へと駆け上がった。 すべてが報われるはずの結婚式。 あの時、彼が命懸けで救った女の子が現れ、式を台無しにした。 追い出そうとする警備員を制したのは、新郎である彼自身だった。 式は続行された。けれど私は見てしまった。 彼の視線が、客席で涙を浮かべる彼女に、ずっと囚われたままだったことを。 結婚から五年。 数えきれないほどの「離婚してくれ」を飲み込んできた。 そして最後の一回。 私は、その言葉に頷いた。
더 보기1화
第1話
"Ayoko, Dad! Hindi ko pakakasalan si Vincent. Ayokong maging asawa niya. Hindi ko susundin ang gusto mo!" mariing saad ni Girly sa kanyang ama.
Binitiwan ng Daddy ni Girly ang hawak na kubyertos at seryosong binalingan ng tingin ang panganay na anak. "Whether you like it or not, pakakasalan mo ang anak ni Governor Maceda." maawtoridad na wika ni Mayor Arnulfo Francisco sa anak niyang si Girly. "Dad, gusto mo bang pahirapan talaga ang kalooban ko?" malungkot na tanong ng dalaga sa ama. Makikita rin sa mga mata ni Girly ang namumuong luha dahil sa sitwasyong ipinipilit sa kanya ng ama. Hindi siya sinagot ng Daddy niya at ipinakita lang sa kanya ang ginawa nitong pag inom ng tubig sa baso, na para bang sinasabi sa kanya na wala itong pakialam kahit magtampo pa siya. Nasa hapagkainan sila ng oras na iyon at kumakain ng hapunan, kasabay ang Mommy niya at bunsong kapatid na lalaki na nakikinig lang sa pinag-uusapan nilang mag ama. Napabuga ng hangin si Girly at muling sinulyapan ang ama niya. "Mula pa noon sinusunod ko na ang mga gusto mo ng wala kayong naririnig na pag angal mula sa akin, Dad. Ikaw palagi ang nagdedesisyon para sa akin, kahit na nasa tamang edad na ako. Bata pa lang ako alam ninyo ni Mommy na pangarap kong maging Doctor, pero ayaw mo dahil ang gusto mo ang kuhanin kong kurso ay business management para may makatuwang ka sa negosyo natin. Kahit na ayoko ay sinunod kita, Dad. Ngayon lang ako makikiusap sa iyo Daddy, wag mo namang saklawan pati ang desisyon ko sa pagbuo ng sarili kong pamilya. Ayoko pang mag asawa at hindi si Vincent ang lalaking gusto kong pakasalan." paglalabas ng sama ng loob ni Girly. "Anong masama kung sundin mo ang mga plano ko para sa iyo, Girly?! Gusto ko lang naman na maging secured ang kinabukasan mo. Kung ang anak ni Governor ang mapapangasawa mo, hindi ka makakaranas ng hirap. Mayaman ang pamilya Maceda at kilala ang angkan nila sa buong probinsya natin." singhal ni Mayor kay Girly. Napapikit ng kanyang mata ang dalaga dahil pakiramdam niya ay useless lang ang pakiusap na sinabi niya sa ama. "Bakit naghihirap na ba ang pamilya natin? Hindi naman ah! Ako ang nag aasikaso ng lahat ng negosyo natin, kaya alam kong hindi nalulugi ang mga business natin, Dad. Huwag ninyong ibigay sa akin ang ganyang rason para mapapayag ako sa kasal na nais ninyo. Anak mo 'ko, Dad, hindi ako robot na mapapasunod mo sa lahat ng gusto mong mangyari. May sarili akong pag iisip at kagustuhan. Alam ko naman ang tunay na dahilan kung bakit gusto mong makasal ako kay Vincent. Sarili mong kapakanan ang inaalala mo, yun ang totoo!" aniya sa ama. "Pak!" malakas na sampal sa kanang pisngi ang tinamo ni Girly mula sa kanyang ama dahil da ginawa niyang pagsagot na pabalang. Napabaling sa kaliwa ang mukha ni Girly sa sobrang lakas ng sampal sa kanya. Napahawak pa nga siya sa kanyang pisngi na nasampal dahil sa sakit na kanyang naramdaman. "Arnulfo, tama na yan! Ayaw ng anak natin na magpakasal sa anak ni Governor Maceda. Huwag mo ng pakialaman pati ang personal na buhay ni Girly. Hayaan natin siyang mamili ng lalaking gusto niyang maging asawa balang araw." pagsabat na ni Lydia sa usapan ng mag ama at nilapitan ang panganay na anak ng magulat ito sa ginawa ng kanyang asawa. "Okay ka lang, Iha?!" nag aalalang tanong ng Mommy ni Girly at sinuri din ang pisngi ng anak na nalapatan ng palad ng ama nito. Tumingin si Girly sa kanyang Mommy at bahagyang tumango ng alisin na niya ang isang kamay niya sa kanyang namumulang pisngi. "Nakita mo ang ginawa mo sa anak mo, Arnulfo?!" galit na galit na wika ni Lydia sa asawa. "Manahimik ka, Lydia! Nakapagbitiw na ako ng salita kay Governor. Nakipag-kompromiso na ko sa kanilang mag ama at napag-usapan na namin ang ilang detalye ng magiging kasal nila Girly at Vincent. Matutuloy ang kasal kahit ayaw ng anak mo." pahayag ni Mayor Francisco sa asawa. "Dad, i can't believe you! You doing this to me, para makasigurado ka na mananalo kang Congressman sa next election. Dahil iniisip mong malaki ang maitutulong ng pamilya nila Vincent sa pangangampanya mo. Akala mo, hindi ko alam ang mga pinaplano mo, pati ako gusto mong idamay matupad lang ang panga--," Malakas na hampas sa lamesa ang nagpatigil sa pagsasalita ni Girly. Iniharang naman agad ni Lydia ang katawan niya sa anak dahil inakala nito na muling sasaktan ng asawa niya ang panganay nila. "Iha, doon ka na muna sa silid mo. Mag-uusap lang muna kami ng Daddy mo. Ikaw din Andrei, pumasok ka na sa kwarto mo." utos ni Lydia sa dalawang anak. "S-Sige po," aning sagot ni Andrei sa mommy nila at naglakad na itong palayo sa kanila. Hindi naman nagpatinag si Girly sa galit ng ama. Imbes na sumunod sa kapatid sa pag alis sa dining room ay nanatili ang dalaga sa kinauupuan. "Girly, sige na iha, iwanan mo na muna kami ng Daddy mo rito," utos pang muli ni Lydia sa panganay na anak. "Ayoko, Mommy. Gusto kong marinig ang pag-uusapan ninyong dalawa ni Dad." pagtanggi ni Girly. Napaupo na lang uli ang mommy niya na wala rin nagawa. "Kahit ano pa ang sabihin ninyong mag ina buo na ang aking pasya. Ipapakasal pa rin kita Girly kay Vincent," saad ni Mayor sa mag ina niya. "Arnulfo, maawa ka sa anak natin. Hindi niya gusto ang lalaking nais mong maging asawa niya. Gagawin mo lang miserable ang buhay ng anak mo." pakiusap ng mommy ni Girly. "Kapag mag asawa na sila, matututunan din niyang mahalin si Vincent." ang sagot naman ng ama ng dalaga. "Nilamon na talaga ng politika ang pagkatao mo, pati ang anak natin ay nadadamay na. Puro sarili mong kagustuhan ang dapat na masunod, sumusobra ka na, Arnulfo!" galit na turan ni Lydia sa asawa. "Huwag ninyo akong dramahang mag ina. Final na ang desisyon ko at hindi na mababago pa." "Ang sama mo! Mabuti ka sa harap ng ibang tao, pero sa aming pamilya mo ay kabaligtaran. Napakawala mong kwentang ama, sa mga anak mo!" pagbulalas ng sama ng loob ng mommy ni Girly. Nagpanting ang tainga ni Mayor Francisco, kaya mabilis na nahawakan nito sa leeg ang asawa at sinakal. "Dad.., bitiwan mo si Mommy! Dad, ano ba..?! bitiwan mo ang Mommy ko!!" pag awat ni Girly sa kanyang ama na pilit inaalis ang kamay nito sa leeg ng mommy niya. "Hayup ka! papatayin mo ba 'ko?!" galit at pasigaw na sambit ni Lydia sa asawa ng matanggal ang kamay ni Arnulfo sa leeg niya at bahagyang umatras sa kanilang mag ina. "Hindi lang 'yan ang aabutin mo sa akin Lydia, kapag kumontra ka pa sa gusto ko. Ikaw Girly, wag kang magtatangka na tumakas kung ayaw mong saktan ko uli ang mommy mo." wika ni Mayor na pinagbantaan pa ang mag ina niya. Masamang tingin lang ang ipinakita ni Girly sa ama, na binalewala lang naman. "This coming saturday, mamanhikan na ang pamilya ni Vincent dito sa bahay. Ang gusto ko ay maghanda kayo, lalong-lalo ka na Girly. From now on, hindi ka na makakalabas ng bahay ng wala kang kasamang body guard. Bahay at sa trabaho lang iikot ang buhay mo ngayon hanggang sa maikasal kayong dalawa ni Vincent." aning turan ni Mayor sa anak na mahahalata sa facial reaction ni Girly na tuluyan ng sumama ang loob sa Daddy niya. Tinalikuran ni Girly ang Daddy at Mommy niya at iniwan ang dalawa sa hapagkainan. Hindi na kase mapigilan ng dalaga ang pagbagsak ng kanyang mga luha.최신 챕터
略奪女に夫を譲ったら、今更執着された 第8話
私は乾いたインクを確認して離婚届をしまい、二階へ上がって荷造りを始めた。この家には未練がない。協議書の条件通り、私が出ていくつもりだった。スーツケースを引いて階下へ降りると、紀一が立ちはだかった。「お前はここにいろ。俺が出ていく」彼はそれだけ言い残すと、私の返事も待たずに家を飛び出して行った。澪が私をひと睨みし、慌てて彼を追いかけていく。やがて外から激しいエンジン音が響き、それが遠ざかると、家の中には深い静寂だけが残された。後日、市役所の自動ドアを抜けた瞬間、身体がふわりと軽くなった気がした。長年私を閉じ込めていた鳥籠が、ようやく開かれたのだ。隣を歩く紀一が何か言いかけた時、一台の車が私たちの前に滑り込んできた。運転席から降りてきたのは、航だった。昨日、LINEで「飛行機で戻る」と伝えた時、彼は「迎えに行く」と言ってきかなかったのだ。まさか本当に、片道五時間もかけて海原市まで来てくれるとは。私は彼に歩み寄り、軽口を叩いてみせた。「瀬戸口さんの宿はすごいわね。こんな遠方まで無料送迎サービスがあるなんて」航は少し照れくさそうに笑うだけで、何も言わずに助手席のドアを開けてくれた。車に乗り込もうとしたその時、背後から呼び止められた。紀一が、ずっと喉元で支えていた言葉を、ようやく吐き出したようだった。「……すまなかった」たった一言。けれど、その謝罪が向けられた相手は、今の私ではない。かつて彼と共に安アパートで暮らし、その日暮らしの飢えを凌ぎ、生理用品の一枚さえ惜しんで生活していた、あの頃の「志乃」に向けられたものだ。今の私には、五年前の私が受けた傷を、代わりに許す資格なんてない。そして、許すつもりもなかった。その悔恨は、彼が一生背負い続けるべき借りなのだから。高平市に戻り、久々に穏やかな時間が流れた頃。航が改まって尋ねてきた。あの雪山に、まだ未練があるかと。私は窓の外に広がる雄大な山脈を見つめ、迷いなく頷いた。「もちろん。あの頂上に立つまでは終われないわ」「分かった」航は頼もしく微笑んだ。「今はルートが封鎖されているけれど、一ヶ月後には解禁される。……その時も、ガイドは僕に任せてくれるね？」「ええ、お願いするわ」再挑戦の日が近づいたある日、航の宿に一人の
略奪女に夫を譲ったら、今更執着された 第7話
あの日を境に、私と紀一の立場は常軌を逸した奇妙な逆転を見せた。かつては毎晩、私が彼のために温かいミルクを用意していた。それが今では、彼がホットミルクを私のベッドサイドに運んでくるようになったのだ。少し媚びるような笑みを浮かべる彼を一瞥し、私は口の端を皮肉に歪めて言った。「私、乳糖不耐症なんだけど」その一言で、彼の顔から血の気が引いた。「……忘れてた。すまん、二度とこんな間違いはしない」私は追い打ちをかけるように、にっこりと微笑んで教えてあげた。「寝る前にミルクを欲しがるのは白河澪でしょ。私じゃないわ」その晩以降、我が家の冷蔵庫から乳製品が姿を消した。そんな折、航からLINEが入った。高平市に置きっぱなしの荷物をどうするか、という確認だった。私はスマホを片手に三十分ほど考え込み、最終的に一年分の家賃を彼に送金した。【部屋はそのままでお願い。必ず戻るから】この茶番劇が終わったら、私は必ずあそこへ帰る。やり残した雪山登頂を、今度こそ果たすために。私はソファに沈み込み、ポケットから煙草を取り出した。ライターに手が触れた瞬間、チャイムが鳴った。煙草を口にくわえたままキャットアイを覗き込む。来訪者の顔を確認した私は、すぐにドアを開け放った。私はドア枠にだらしなく寄りかかり、わざとふてぶてしい声色で出迎えた。「あら、意外と早かったわね。海原市まで乗せてくれる物好きなんて、いないと思ったのに」澪は私を軽く睨みつけると、私の肩を突き飛ばして土足で上がり込んできた。「紀一さん！どうして私を置いて……！」リビングに飛び込んだ彼女の絶叫が、不自然に途切れた。キッチンでエプロン姿になり、忙しく立ち働く紀一の姿を目にしたからだ。結婚して以来、彼が厨房に立つことなど一度たりともなかった。その光景に、彼女は言葉を失っている。私はカチリとライターの石を擦った。赤い炎が煙草の先端を舐め、紫煙が揺らめくのを横目で見ながら、私は深く煙を吸い込んだ。さあ、見物だと言わんばかりに。紀一は出来上がった料理をテーブルに置くと、澪に向けてあからさまな警戒心を剥き出しにした。「何しに来た」彼の声は氷のように冷たかった。「話は済んだはずだろ。これ以上、俺と妻の生活を邪魔するな」あんなに突き放すような紀
略奪女に夫を譲ったら、今更執着された 第6話
高平市から海原市までは、車でおよそ五時間の道のりだ。その五時間、車内は息が詰まるような重苦しい沈黙に支配されていた。不意に、ポケットの中でスマホが震えた。取り出して画面を見ると、航からのLINEだ。【今夜、ご飯は戻る？】この状況では、戻れそうにない。返信を打とうとしたその時、横から伸びてきた手がスマホをひったくった。画面を睨みつける紀一の指に力がこもる。関節が白く浮き出るほど強く握りしめ、彼は私に向けて怒りを露わにした。「これが、離婚したい理由か？どこの馬の骨とも知れない男のために、俺を捨てるのか？」私は彼の手からスマホを奪い返してポケットに突っ込むと、湧き上がる怒りを強引にねじ伏せて冷たく言い放った。「いくつか質問するわ。正直に答えて」彼は黙っている。私はそれを肯定と受け取り、言葉を続けた。「そもそも、離婚したいと言い出したのは、あなたよね？」彼は苦々しげに顔を歪めたが、否定の声あげることはできなかった。事実だからだ。「この五年間、あなたが離婚を口にするたびに、私は必死に引き止めたわよね？違う？」彼の視線が泳ぐ。図星なのだろう。「今、私はあなたの望み通りに行動している。それなのに、どうしてそんなに不満そうなの？」紀一は形の良い薄い唇を真一文字に引き結び、悔しさと後悔がない交ぜになった目で私を見つめた。その唇が微かに震えている。やがて、長い沈黙の後。彼は祈るように声を絞り出した。「離婚なんてしない……頼む」耳を疑った。あのプライドの塊のような男が、私の前でそんな言葉を吐くなんて。「今までのことは俺が悪かった。殴ってもいい、罵ってもいい。だから、頼むから俺を捨てないでくれ。あいつとはもう関わらない、縁を切る。これからは、お前とやり直したいんだ」その言葉には聞き覚えがあった。彼が退院したあの日も、同じことを言っていたからだ。けれど、その誓いは長くは続かなかった。ほどなくして、澪が私たちの生活に入り込んできたからだ。「命の恩人への感謝」という、誰も拒めない大義名分を掲げて。当初、私はそれを意に介さなかった。夫婦にとって最も大切なのは信頼だと信じていたから。しかし、二人の逢瀬は頻度を増し、その空気は日増しに濃密になっていった。彼女の目的が単なる感謝などではないと気
略奪女に夫を譲ったら、今更執着された 第5話
血走った目で睨みつけてくる彼女を見て、私は小さく溜息をついた。言うだけ無駄か。自ら地獄を見たいというなら、好きにすればいい。どうせ六人もガイドを雇っているのだ。いざとなれば彼らが交代で彼女を背負って登ればいいだけの話だ。夕食後、航は全員を集めて明日の注意事項を説明し始めた。だが説明が終盤に差し掛かった頃、澪が不機嫌さを隠そうともせず口を挟んだ。「ねえ、さっきから御托ばかりでうんざりなんだけど。私が大金を払ってあんたたちを雇ったのは、登頂するためでしょ？もし登れなかったら許さないからね。私のカネが空から降ってくるとでも思ってるの？」その増長ぶりは目に余るものがあった。紀一に甘やかされた結果、彼女は自分を中心に世界が回っていると勘違いしているのだ。私はチラリと紀一の様子をうかがった。彼は俯いたまま押し黙っていたが、膝に置いた指先が、トントンと不規則なリズムを刻んでいる。私は知っている。あれは彼が極度の苛立ちを感じている時の癖だ。あと一つ何かきっかけがあれば、彼の感情は爆発するだろう。長年連れ添った直感がそう告げていた。航は澪の暴言を完全に無視し、最後まで淡々と説明を続けた。一通りの話が終わると、彼は私のそばに来て声をかけた。「今夜は早めに休もう。午前三時に朝食をとって、そのままアタック開始だ」翌朝、朝食を終えた私が装備の最終チェックをしていると、ある異変に気づいた。酸素ボンベとエナジーバーが、三分の一近く減っているのだ。ふと顔を上げると、昨日よりも明らかに不自然に膨れ上がった澪のザックが目に入った。私は出発しようとする彼女の前に立ちはだかり、手を突き出した。「人の荷物から抜き取った分、返してもらうわよ」澪はわざとらしいほど目を丸くし、か細い声を作って訴える。「志乃さん、また言いがかりですか？私がいつ盗ったっていうんです？私のことが嫌いなのは分かりますけど、泥棒扱いは酷すぎます……っ」白々しい演技に反吐が出る。私は冷ややかに言い放った。「そう。じゃあそのザック、今ここで開けてみなさいよ」澪は背後のガイドにザックを押し付け、顎をしゃくって見せた。「なんであなたに見せなきゃいけないの？盗ってないって言ってるでしょ」「私の食料には全部マーキングしてあるの。やましいことがな
리뷰