บททั้งหมดของ Stumble Love รักสะดุดใจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

พีคยอมรับกับตัวเองว่า รู้สึกพิเศษกับหลิน และอยากมีอะไรกับเธอ ‘หลิน’ ผู้หญิงที่แสนธรรมดาคนนี้ แทบไม่มีสิ่งไหนในตัวเธอที่โดดเด่น จากที่ตัวเขาเองเคยได้สัมผัสผู้หญิงมาหลายคน ไม่ว่าจะเป็นนางแบบดัง ๆ นางงาม นางเอกละคร ฯลฯ ที่เข้ามาเสนอตัว แล้วเขาก็สนองเธอไป พร้อมสัญญาก่อนที่จะมีอะไรกัน ถ้ารับได้ เขาก็พร้อมเสมอสำหรับหนึ่งอาทิตย์ หรือว่าอาจจะเป็นความแตกต่างนี่เอง เขายังรู้สึกประหลาดใจ หรือว่าเป็นเพียงความใคร่ ชายหนุ่มคิด จะว่าไปแล้ว เขาไม่เคยขาดผู้หญิงเลย อย่างมากก็ไม่เกินสามวัน นี้ร่วมแปดวันเข้าไปแล้ว คิดเข้าข้างตัวเอง เมื่ออาบน้ำเสร็จ ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเธอ จึงเดินออกไปจากห้อง แวะไปที่ห้องหลินอีกครั้งหนึ่ง เขาเดินผ่านห้องกฤษ เห็นเงียบเสียง แต่ไฟยังส่องสว่างอยู่ ‘ขอให้มีความสุขนะเพื่อน’พีคคิดในใจ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขานุ่งเพียงชุดคลุมอาบน้ำเพียงผืนเดียว ซึ่งปกติเวลานอน เขาก็เป็นคนที่ไม่ชอบใส่อะไรอยู่แล้ว ชายหนุ่มยืนมองหลินอยู่ข้างเตียงนิ่งอยู่นานสองนานเขาขยับบิดตัวด้วยความเมื่อยล้ามาทั้งวัน แล้วลงนั่งข้าง ๆ เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ทันใดนั้น หลินก็สะอื้นตัวโยน เหมือนกำลังร

เกมรักบทนี้จบลง ครั้งนี้ช่างดุเดือด และเร้าใจมากกว่าเดิม เธอปล่อยวงแขน นอนแผ่หลา หายใจหอบ นอนสั่นอยู่ด้านล่างชายหนุ่ม เขาทิ้งตัวลงทาบทับเธอแน่น เขาคลอเคลียไม่ยอมห่าง ช่างมีความสุขยิ่งนัก เขาจ้องมองดวงหน้าที่นอนหลับตา ปล่อยให้เธอหายใจโรยระรินอยู่ข้าง ๆ หน้าเธอแดงอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มหันไปมองนาฬิกาที่ติดตรงหัวเตียง อีกห้านาทีแปดโมง "หิวไหม" เขาถามเธอเบา ๆ ที่ข้างหู "ค่ะ หิวค่ะ" ตอบด้วยน้ำเสียงเบา ๆ มาเช่นกัน "แต่พี่ยังหิวอย่างอื่นมากกว่า" พูดกระซิบเบา ๆ หยอกเย้าเธอเล่น หลินค่อย ๆ ลืมตา ทุบไปที่หน้าอกของเขา หน้าแดงด้วยความเขินอาย "ไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่านะ" เขาว่าพลางพยุงเธอลุกขึ้นนั่ง ไม่รอคำตอบอุ้มเธอตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำทันที หญิงสาวหน้าซีด อารามตกใจ นึกรู้ถึงชะตากรรม เอ่ยทักท้วง "พี่พีคค่ะ หลินหิวมาก ๆ จริง ๆ ค่ะ หลินว่าเราต่างคนต่างอาบเถิดนะคะ พี่พีคกลับไปอาบน้ำที่ห้องพี่นะคะ" น้ำเสียงเธออ้อนวอน "อาบพร้อม ๆ กันนี่แหละค่ะ ไม่เปลืองน้ำและเสียเวลา อีกอย่างพนักงานแม่บ้านของพี่ จะได้ทำงานน้อยลงด้วยไงคะ" เขาให้เหตุผลที่เข้าข้างตัวเองเ

"หนักนิดเบาหน่อยอภัยให้กันจ้ะ" คุณสุพรรษาให้แง่คิด "อยู่เย็นเป็นสุขนะลูก ..." สมเกียรติสะอึก อวยพรไม่ออกน้ำตาซึม "รักและถนอมน้องด้วยนะลูก แม่ฝากดูแลแพรด้วย รักษาน้ำจิตน้ำใจกัน" คุณวิมลน้ำตาไหล แพรวาโผเข้าไปสวมกอดแม่ ทั้งสองกอดกันแน่น คุณสมเกียรติโอบไหล่ภรรยาไว้ "คุณสุพรรษาและคุณดิเรก ฝากลูกด้วยนะคะ" วิมลหันไปพูดกับทั้งสองท่านน้ำตาคลอ พร้อมยกมือลูบหัวทั้งสอง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรักและความสุข "อ๋ออีกอย่าง คุณสุเรื่องที่คิดไว้ ไม่เห็นคุณพูด" ดิเรกหันไปติงถามภรรยา "มีหลานให้แม่ไว ๆ นะ แม่อยากอุ้มหลาน" ทุกคนผสานเสียงหัวเราะกันอย่างมีความสุข ติ๊งต่อง ๆ เสียงกริ่งที่ประตูดังขึ้น พีคจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขาเดินออกมายังประตูจากการได้ยินเสียงกดกริ่งนั่น “Room Service สวัสดีครับ” มีเสียงพูดแจ้งความประสงค์ว่ามีบริกรจากรูมเซอร์วิสมาส่งอาหาร ชายหนุ่มรีบเปิดประตูให้เขาเข้ามา จัดแจงให้บริกรวางสิ่งของและอาหารต่าง ๆ ไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนจะเซ็นรับ และยื่นทิปให้บริกรหนุ่ม เขารับไว้ก้มหัวคำนับขอบคุณ พีคปิดประตูห้อง เขาตรงดิ่งไปที่ห้องนอนของห

“หลินกลับไปแล้วค่ะพี่กฤษ กระเป๋าก็หายไปด้วย” เธอพูดพลางกดโทรศัพท์โทรออกเพื่อสอบถาม เสียงตอบกลับมาว่าไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ “ปิดเครื่องด้วยค่ะ” เธอหันมาบอกชายหนุ่ม “รีบไปไหนกัน สงสัยจะมีธุระจริง ๆ มั้งครับ” เขาออกความเห็น ชายหนุ่มรวบตัวหญิงสาวเข้าสู่อ้อมแขนทางด้านหลัง ใช้คางเกยไหล่หญิงสาว “พี่ว่ามาสนใจที่ตัวพี่ดีกว่านะ” ว่าแล้วก็ซบหน้าลงกับซอกคอของเธอ เริ่มซุกไซ้ และเม้มกัดติ่งหูของเธอเบา ๆ แพรวาขนลุกซู่ รู้สึกวาบหวาม หัวใจเต้นรัว “พี่กฤษค่ะ นี่มันไม่ใช่ห้องของเรา” เธอรีบบอก “เออนั่นสินะ งั้นไปต่อที่ห้องของเราดีกว่า” เขาว่าแล้วก็ช้อนหญิงสาวขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย เดินตรงไปที่ห้องของตัวเองทันที พีคทำงานเพลินจนลืมหิว และเขาก็ลืมเรื่องราวของหญิงสาวไปเลย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองที่นาฬิกาติดบนฝาผนัง ‘สิบสามนาฬิกาสามสิบนาที’ “ตายแล้ว ลืมเวลาไปเลย” เขารีบปิดคอมพิวเตอร์ และรวบเอกสารที่กระจายอยู่บนโต๊ะให้เป็นระเบียบขึ้น ใจพะวงคิดถึงหลิน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเธอ (“ไม่มีสัญญาณจากหมายเลขที่ท่านเรียก”) ชายหนุ่มชักแปลกใจ รู้สึกตงิด ๆ ใจไม่ค่

“อ๋อได้ครับ” พูดพร้อมพยักหน้า เมื่อรถจอดสนิทชายหนุ่มยื่นค่าโดยสารให้คนขับรับไป เขารีบหาเงินทอน “ไม่ต้องทอนครับ ขอบคุณมากครับ” แล้วเขาก็เปิดประตูลงจากรถไป ชายหนุ่มเดินไปหยุดอยู่หน้าหอพักติวซูเปอร์ ซึ่งด้านล่างกั้นเป็นห้องติดกระจกสีทึบ และเว้นเป็นทางเดินเพื่อขึ้นตัวตึกไว้พอประมาณให้เดินสวนทางกันได้เขาเดินไปเคาะที่ประตูกระจก และเลื่อนสไลด์ไปด้านข้างเพื่อเปิดออก หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะแรก ป้ายเขียนว่า ประชาสัมพันธ์ เขาสอบถามว่า “ไม่ทราบจะติดต่อเรื่องอะไรคะ” พนักงานในร้านมีแต่ผู้หญิงห้าหกคน หันมามองชายหนุ่มเป็นตาเดียวกัน สะดุดตาในรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาที่หล่อเหลาดูดีมาก ๆ “คือ ผมมาหาน้องสาวนะครับ เธอชื่อ น้องหลิน ที่พักห้องห้าศูนย์หนึ่ง ไม่ทราบจะติดต่อขอเข้าไปพบได้ยังไงครับ” พนักงานจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ แม่บ้านกำลังปัดกวาดอยู่ในห้องนั้นได้ยิน เดินเข้ามาสมทบ ปกติแม่บ้านจะเป็นคนดูแลเรื่องหอพักที่มีอยู่ ที่นี่มีแค่แปดห้องเท่านั้น อยู่บนชั้นสี่และชั้นห้า ส่วนชั้นสองและสามเป็นห้องติวทั้งหมด “เมื่อเช้า น้องได้โทรไปหาผม บอกว่าไม่สบาย ผมจึงรีบแวะเข้ามาดู พยาย