All Chapters of Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+): Chapter 81 - Chapter 90

เคยได้ยินว่ามีเชื้อจากอังกฤษบ้าง เชื้อจากอินเดียบ้าง หรือบางทีก็เป็นเชื้อจากแอฟริกา ทว่าแต่ละสายพันธุ์ก็ล้วนแต่มีวัคซีนที่ผลิตออกมารักษาให้หายขาดได้ทั้งสิ้น สวนทางกับเชื้อสายพันธุ์ New Hell ที่เปรมเป็นตัวพาหะ ฤทธานุภาพแม่งคนละเรื่อง! แล้ววัน ๆ เปรมก็ต้องทำงานร่วมกับคนเป็นจำนวนมาก ออกพ่นก๊าซแต่ละครั้งก็มักจะมีประชาชนทยอยออกมารับบริการไม่ต่ำกว่าร้อย จากที่ว่าจะหายทุกคน ก็เลยกลายเป็นกลุ่มเสี่ยงสูงไปโดยปริยาย.ลึกลงไปจากตึกสำนักงานใหญ่ชั้นสูงสุด มิวท์มองไม่เห็นหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างที่ข้างล่างนั่น แต่เธอสังหรณ์ใจไม่ดีเลย เสียงคำรามเกรี้ยวกราดของเปรม ชวนให้เธอจินตนาการไปถึงผู้คนที่ทยอยกลายร่างจนสภาพเป็นเหมือนเขา โควิดกำลังจะกลืนกินร่างต้น มันไม่ใช่เชื้อกระจอกที่ใครต่อใครจะปรามาสได้ และบางทีพวกมันก็คงจะรอโอกาสนี้อยู่นานแล้ว ที่จะได้ออกมาเจิดจรัสในฐานะของผู้สั่งการ แทนที่จะเป็นแค่ปรสิตติดสอยห้อยตามร่างต้นอย่างที่เคยเป็นมาก่อน .เชื้อมันเอาจริง ไม่งั้นมิวท์ไม่ลุกลี้ลุกลนขนาดนี้หรอก.“โถ่เอ๊ย!”“ถ้าเป็นงั้นจริง.. เราแย่แน่!"“กรอดดดด.. ด.. ด.. ด”คิดไปพลางขบกรามไปด้วย มิวท์ขยุ้มชายเสื้อคล

“พ่อคะแม่คะ..มิวท์คงต้องทำแล้วสินะ มิวท์ขอโทษนะถ้าสิ่งที่ทำจะนำความล่มสลายมาสู่บริษัท”“แต่มิวท์ทนดูต่อไปไม่ได้แล้วค่ะ ทุกอย่างมันบานปลายเกินจะควบคุม เงินที่เรามีนั้นไม่มีค่าอะไรเลยถ้าผู้คนต้องมากลายเป็นสัตว์ร้ายกันไปหมด เราต้องช่วยเหลือพวกเขาสิคะถึงจะถูก!”“มิวท์พอแล้ว! มิวท์จะไม่ขายอะไรอีกแล้ว! แต่มิวท์จะช่วยผู้คนแทน ได้มากได้น้อยก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไร”.เป็นอีกครั้งที่ประธานสาวเลือกที่จะเมินใส่เปรม แม้ผนังกระจกกั้นจะเริ่มร้าวและสั่นกระเพื่อมแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไฟในตัวกับเจตจำนงค์อันร้อนแรงก็นำพามิวท์ให้มายืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าแทน บนหลังตู้มีภาพของพ่อกับแม่ที่เป็นประธานบริษัทคนเก่าตั้งอยู่ เธอจดจ้องมันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพรั่งพรูถ้อยคำในข้างต้นออกมา.หมดปัญหาเพราะไม่มีใครจะต้านทานเธอได้ เปรมกลายร่างไปแล้วส่วนพ่อแม่ก็เสียชีวิตลงแล้วจากเชื้อโควิด มิวท์ก็เลยกลายเป็นผู้มีอำนาจเต็ม ตัวตนที่แท้จริงของเธอก็เลยได้ฉายแสง ว่าที่จริงแล้วเจ้าหล่อนก็ไม่ได้เป็นคนชั่วช้าสามานย์อะไร ทุกอย่างที่ทำไปล้วนเกิดขึ้นจากอารมณ์ชั่ววูบ มิวท์นิสัยดีจะตายไม่งั้นแพรวคงไม่รับเธอไว้เป็นเพื่อนหรอก.“เอี๊ยดดด!”.เปิ

ความตึงเครียดทวีความรุนแรง เมื่อเสียงปืนดังขึ้นไม่ว่าจะเป็นจากแห่งหนตำบลไหนก็ย่อมเรียกร้องความสนใจได้เสมอ รถเก๋งคันงามจอดในองศาที่ผิดสังเกต คนในรถสาดกระสุนออกมาด้วยความบ้าระห่ำ หนำซ้ำยังมีผู้ติดเชื้อกลายพันธุ์เข้ามารุมสกรัมทำร้าย สถานการณ์เช่นนี้มีหรือกลุ่มแคลนผู้อยู่รอดที่แทรกซึมอยู่ตามจุดต่าง ๆ จะไม่เห็นโอกาส .ตามซอกตึกและมุมมืดในละแวก เหล่าประชาชนผู้มีชีวิตรอดต่างโหยหาต่อสิ่งนี้มาตลอด มองปราดเดียวพวกเขาก็รู้แล้วว่ายานยนต์ล้อฟรีคันดังกล่าวคือยนตรกรรมของพวก AP บริษัทเอกชนส้นตีนที่ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงจนถึงขั้นวิกฤตอย่างที่เป็นอยู่ ด้วยอาวุธที่พวกชุดดำใช้ตอบโต้ออกมา ยุทโธปกรณ์ทรงคุณค่าเหล่านั้นจะช่วยแคลนต่าง ๆ ได้มาก ถ้าย้ายฟากมาอยู่ในการครอบครองของพวกเขา .รวมกับความเกลียดชังที่มีต่อเจ้าหน้าที่อยู่เก่าก่อน เห็นคนของ AP โดนถล่มหนัก กลุ่มชาวเมืองที่หลบซ่อนจึงมีแต่ความสะใจและออกมาผสมโรงรุมสกรัมช่วยกันให้พรึบ! กลายเป็นการปะทะกันระหว่างคนหลายฝ่ายที่ต่างก็มีจุดยืนเป็นของตัวเอง ซอมบี้ผู้ติดเชื้ออยากจะกินเนื้อมนุษย์ คนชุดดำอยากจะรีบไปช่วยคน ในขณะที่อีกฝั่งก็จ้องจะปล้นสะดมเอาของที่ต้องก

บรรยากาศมาคุขยายตัวห่อหุ้มไปทั้งห้อง ต่างคนต่างนั่งเว้นระยะห่างออกจากกันแต่ครานั้นด้วยความตีบตันของสมอง พวกเขากลับเหมือนถูกบีบคั้นให้ร้อนรนเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะมิวท์ผู้เป็นคนรับผิดชอบทุกสิ่ง ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกไป ฟากฝั่งของคุณหมอได้พยายามซักถามแล้ว ถึงประเด็นเกี่ยวกับหยูกยาและเสบียงของบริษัท AP ที่สำนักงานใหญ่น่าจะยังมีอยู่ถมเถ.แต่มิวท์ก็ตอบกลับไปได้ทันควันถึงสถานการณ์อัพเดทล่าสุด ว่าพี่เปรมกลายเป็นสัตว์ประหลาด! พนักงานแพรแตกหนีเอาชีวิตรอด ไม่มีใครอยู่ที่สำนักงานใหญ่แล้ว และจนป่านนี้เหล่าเสบียงและหยูกยาทั้งหลายก็คงจะถูกแคลนผู้รอดชีวิตปล้นสะดมเอาไปหมด.“เราเหลือกันอยู่แค่นี้ล่ะค่ะ.. ขอโทษที่ต้องพูดตรง ๆ แต่พวกเราเหลือกันอยู่เท่านี้จริง ๆ ค่ะคุณหมอ”สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก ใบหน้าอ่อนเยาว์ลุคคุณหนูยับยู่จนเหมือนคุณยายที่ผ่านการนั่งไทม์แมชชีนมาทัศนศึกษา มิวท์เครียดมาก ๆ กระทั่งพลั้งปากเผลอพูดในสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา.“โถ่เอ๊ย! ถ้าตอนนี้มีแพรวอยู่ด้วยล่ะก็ ถ้าได้มืออาชีพอย่างเธอการเอาตัวรอดคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร ประสบการณ์การหนีคงช่วยเราได้ไม่มากก็น้อย เธออยู่ไหนกันนะแพรว?”.เป็นซุ่มเส

ซากแผ่นยิปซั่มฝ้าเพดานยังคงปกคลุมอยู่ทั่วร่างเปรมที่นอนหงายแน่นิ่ง เรื่องราวภายนอกดำเนินไปไกลมาก แต่เขาก็ยังคงนอนจมปลักอยู่ในร่างของสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์อยู่เช่นเดิม ซึ่งความจริงกับสิ่งที่เห็นนั้นเป็นคนละเรื่อง ชายหนุ่มมิได้สลบเหมือดแต่อย่างใด หากแต่กำลังหัดใช้สัมผัสพิเศษที่เพิ่งได้รับมาใหม่อยู่ต่างหาก.ปัจจุบันในเมืองหลวงมีผู้กลายพันธุ์จากเชื้อโควิดสายพันธุ์ New hell อยู่ราว 2 หมื่นคน ตัวเลขปัดเศษตอนท้ายอาจจะไม่ค่อยแน่ชัดนัก แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องสุดอัศจรรย์ทีเดียวที่เปรมรับรู้ถึงสิ่งนี้ได้.“พรึบ! , พรึบ! , พรึบ!”(เสียงเปลือกตากระพริบ).เกือบ 3 วัน 3 คืนที่เขาเอาแต่กระพริบตา น้ำสักหยดก็ไม่ผ่านถึงท้องข้าวปลาก็ไม่ได้แดก ไม่มีทางเลยที่จะมีใครมาช่วยเขา เพราะลำพังตึกสำนักงานใหญ่หลังนี้ก็รกร้างผู้คนมานานมากแล้ว นับตั้งแต่ที่มิวท์เริ่มติดอาวุธให้แก่ตนเอง ท่านประธานเปรมนิ่งโดยเจตนา เขาไม่ถือสาหรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง หนำซ้ำยังมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระเสียด้วยซ้ำ หากเทียบกับสกิลใหม่ที่เพิ่งจุติขึ้นในร่างกายของเขาแบบสด ๆ ร้อน ๆ .“กรรรรร! , โคร่งงงงง! , กรรรรร!”“สุดยอด.. ด.. ด.. ด สุดยอ