All Chapters of บุปผาสีชาด: Chapter 11 - Chapter 20

ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ใบหน้าของรองเสนาบดีอวี้จิ้งพลันดำคล้ำขึ้นทันตา ต่างกับเซิ่งซื่อที่นั่งอยู่ข้างกาย ใบหน้าของนางซีดขาวลงโดยไม่อาจปกปิดได้บ่าวไพร่ในเรือนฮวาหงล้วนเป็นคนของนางที่จัดส่งไปดูแลเองกับมือ ไม่คิดว่าคนพวกนั้นจะโง่งมถึงเพียงนี้อวี้จิ้งขบกรามแน่น แววตาเย็นเฉียบ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำอย่างข่มกลั้นอารมณ์"ชั่วช้าเกินไปแล้ว"ปัง!เสียงฝ่ามือใหญ่กระแทกลงบนโต๊ะอาหารอย่างรุนแรง สร้างแรงสะเทือนไปทั่วบริเวณ โต๊ะอาหารถึงกับสั่นคลอน จานชามบางใบเขยื้อนเล็กน้อยอารมณ์โกรธแผ่กระจายออกจากร่างของรองเสนาบดีอย่างชัดเจน เขาทั้งโกรธที่บุตรสาวล้มป่วยแทบเอาชีวิตไม่รอดกลับต้องถูกรังแก ทั้งโมโหที่ในบ้านของตนกลับมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอวี้คุนที่นั่งเงียบมาตลอดไม่อาจทนต่อความตึงเครียดได้อีกต่อไป เด็กหนุ่มวัยสิบสามรีบโผเข้าหามารดาราวหาที่พึ่ง ร่างกายสั่นเทา ดวงหน้าเผือดซีดด้วยความหวาดหวั่น เขาไม่เคยเห็นบิดาในสภาพโกรธจัดถึงเพียงนี้มาก่อนเลยสักครั้งส่วนอวี้เหมยนั้นใบหน้าของนางซีดเผือดไม่แพ้กัน ดวงตาเบิกกว้างราวกับยังจับต้นชนปลายไม่ถูก เหตุการณ์ทั้งหมดพลิกกลับเร็วเกินไปจนตั้งรับไม่ทันบ่าวไพร่หลายคนที่ย

เมื่อรู้ตัวว่าหลุดกิริยาไป เซิ่งซื่อก็รีบข่มกลั้นอารมณ์จนแน่นขนัดในอก นางพึ่งจะได้รับมอบให้ดูแลทรัพย์สินทั้งหมดในจวน ได้ถือครองกุญแจคลังสมบัติเมื่อวานนี้เองเซิ่งซื่อพยายามตั้งสติ กลบเกลื่อนความรู้สึกและสีหน้าที่แสดงออกไปก่อนหน้านั้นอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงที่เปล่งออกมาคราวนี้แม้จะยังอ่อนโยน แต่กลับแฝงความฝืนทนอย่างชัดเจน"หลันเอ๋อร์ยังอ่อนวัยนัก เรื่องในเรือนจุกจิกวุ่นวาย หากดูแลเองอาจเหน็ดเหนื่อยเกินไป อีกอย่าง ตอนนี้ข้าก็เป็นฮูหยินของจวน หน้าที่เหล่านี้ล้วนเป็นข้าที่จะต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว"อวี้หลันยังคงยิ้มบางไม่เปลี่ยน สีหน้าดูอ่อนโยน ทว่าดวงตากลับเรียบนิ่งราวกับไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของอีกฝ่ายแม้แต่น้อยนางขยับริมฝีปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ทว่าสะกิดใจผู้ฟังได้ไม่ยาก"ฮูหยินจะกล่าวว่าข้ายังอ่อนเยาว์คงไม่ได้ คงมิใช่ข้ออ้างที่เหมาะนักกระมัง ท่านคงไม่ลืมนะเจ้าคะ ว่าต้นเดือนหน้าคือวันปักปิ่นของข้า"ถ้อยคำนั้น ทำเอาเซิ่งซื่อชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็ยังคงคัดค้าน"แต่เรื่องเช่นนั้นมีใครเขาทำกัน นั่นไม่เท่ากับเจ้าต้องการแยกเรือนหรอกหรือ"อวี้หลันหันไปสบตาเซิ่งซื่อตรงๆ ดวงตานิ่งลึกไร้ความหวั

งานเลี้ยงช่วงเย็นของจวนรองเสนาบดีจัดขึ้นในสวนด้านทิศตะวันออก งดงาม หรูหราตระการตาไปทุกมุม ไม่ว่าจะเป็นพุ่มดอกเหมยที่แต่งแต้มทั่วศาลา เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาจากมุมหนึ่งของเรือน กลิ่นหอมจากบุปผานานาพันธุ์คลุ้งในอากาศ และอาหารหรูหรารสเลิศหลายสิบชนิดถูกจัดเรียงไว้บนโต๊ะอย่างงดงาม ทุกอย่างล้วนแสดงถึงฐานะของเจ้าภาพได้อย่างชัดเจนบ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่ บรรดาแขกสูงศักดิ์เริ่มทยอยเดินทางมาร่วมงานพร้อมรอยยิ้มแขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนเป็นผู้มีฐานะสูงส่งในเมืองหลวง ทั้งตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจและอิทธิพล แม้งานเลี้ยงจะถูกจัดขึ้นเพื่อร่วมแสดงความยินดีกับเซิ่งซื่อ แต่ความจริงแล้ว ทุกคนต่างก็ล้วนมีจุดประสงค์ของตนเอง บางคนหวังสร้างสายสัมพันธ์ บางคนหวังหาโอกาสผูกสัมพันธ์ หรือแม้แต่เล็งเห็นประโยชน์จากฝ่ายตรงข้าม ทุกอย่างล้วนเป็นเกม เป็นหมากทางการเมืองบรรดาบุรุษแยกตัวออกไปยังศาลาอีกด้านหนึ่ง พูดคุยกันเรื่องบ้านเมือง อำนาจ และถกเถียงกันเรื่องราชสำนัก แววตาแต่ละคนต่างสังเกตชั่งน้ำหนักว่าใครมีแนวโน้มจะก้าวหน้ากว่ากันในอนาคตทางฝั่งสตรีกลับมีบรรยากาศต่างออกไป เหล่าฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลใหญ่

หลังจากขันทีจากวังหลวงกลับไปแล้ว เสียงกระซิบก็เริ่มดังขึ้นรอบบริเวณเรื่องขององค์ชายห้ากับตระกูลอวี้ นับเป็นสิ่งที่ผู้คนในเมืองหลวงต่างเคยกล่าวถึงกันอยู่ไม่น้อยหลายปีก่อน อวี้หลันบุตรีคนรองที่เกิดจากฮูหยินตระกูลไป๋เคยถูกวางตัวให้เป็นคู่หมั้นหมายขององค์ชายห้าหลี่จื้อหยวน บุตรชายลำดับที่ห้าแห่งฮ่องเต้ผู้ทรงอำนาจกับฮองเฮาองค์ปัจจุบันแม้สัญญาหมั้นนั้นจะยังไม่ถูกประกาศอย่างเป็นทางการจากราชสำนัก แต่ก็มีการตกลงกันระหว่างฮองเฮากับสกุลอวี้ เป็นคำมั่นที่กล่าวกันต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ด้วยชื่อเสียงของท่านรองเสนาบดีฝ่ายพิธีการในขณะนั้น ทั้งยังเกี่ยวดองกับตระกูลไป๋ที่ทรงอำนาจในเมืองหลวง การหมั้นหมายระหว่างบุตรสาวกับองค์ชายราชวงศ์จึงไม่ใช่เรื่องเกินเอื้อมแต่แล้ว…ทุกอย่างกลับพังทลายลงในพริบตาตระกูลฝั่งมารดาของคุณหนูรองอวี้หลัน ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่กลับต้องโทษ เครือญาติถูกกวาดล้าง สินทรัพย์ถูกยึด ส่วนผู้ที่เหลือรอดถูกถอดยศปลดตำแหน่งแม้ตัวอวี้หลันจะยังมีสถานะเป็นบุตรีของรองเสนาบดี แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับบ้านเดิมมารดาของนางกลับกลายเป็นมลทินในสายตาผู้อื่นในเวลาไม่นาน การหมั้นหมายที่เคย

ในที่สุด หลี่จื้อหยวนก็ฝืนยกเท้าขึ้น ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ทว่าภายในกลับเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ที่โถมซัดไม่หยุด และเพียงก้าวเท้าเข้าไปเพียงไม่กี่ก้าว สายตาของเขาก็มองเห็นนางแต่ไกล โดยที่ไม่ต้องมองหาเลยด้วยซ้ำ หัวใจของเขากระตุกวูบ ความรู้สึกผิดปะปนกับความคิดถึงแล่นเข้ามาพร้อมกันอย่างโหดร้ายคนที่อยู่ภายในศาลาเมื่อรู้ว่าองค์ชายห้าหลี่จื้อหยวนเสด็จมาก็รีบออกมารอรับเสด็จ ยกโขยงกันออกไปรออย่างพร้อมเพรียง หนึ่งในนั้นย่อมมีอวี้หลัน ซึ่งเพิ่งจะทรุดกายนั่งลงได้ไม่นาน นางยังไม่ทันจะได้ยกชาขึ้นจิบดับกระหายเลยด้วยซ้ำ ก็ต้องฝืนลุกขึ้นอีกครั้งริมฝีปากภายใต้ผ้าคลุมหน้าจึงเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความขัดเคืองใจปนหงุดหงิดคนโบราณนี่ช่างยุ่งยากจริงๆ ใครจะมาใครจะไป ก็ต้องยกโขยงออกไปต้อนรับกันให้วุ่นอวี้หลันสบถในใจอย่างเบื่อหน่ายแต่เหตุใด นามขององค์ชายผู้นี้จึงรู้สึกคุ้นหูนัก เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนคิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองฉิงหว่านที่ติดตามอยู่เบื้องหลัง คิดจะถามอีกฝ่ายว่าคนผู้นั้นเป็นใคร แต่พอเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอึดอัดคับข้องใจราวกับจะร้องไห้ของสาวใช้คนสนิทก็พลันกระจ่