บททั้งหมดของ The Ravishing CEO: Burning For His Touch: บทที่ 381 - บทที่ 390

NILODelikado ang trabaho namin–araw-araw kaming nakikipagkarera kay kamatayan.Gaya na lang nitong isang operasyon namin, ang pagsalakay namin sa Kalye syete sa Quiapo ay dapat lamang magsilbi ng tatlong warrant of arrest para sa homicide pero ito ay naging gulo. Tatlong drug trafficker ang patay at dalawang pulis ang sugatan, lahat ay nangyari dahil ayaw nila kaming pumasok. Kasalanan ito ng maliit na tulisang nagngangalang ‘Totong’ na nagdesisyon na magandang ideya ang magtayo ng drug den doon. At napagdesisyunan ko din na personal na ihatid ang mga warrant na iyon dahil isa sa kanila ang manager ng drug den ni Totong at gusto ko ng impormasyon tungkol sa lalaking ito na si Raul na alam kong may koneksyon na sa kanya.Mabuti na lang at walang sibilyan ang natamaan. Patuloy na pinag-uusapan ng mga tao ang tungkol sa mga ligaw na bala, pero wala kaming nakita. Sa katunayan, wala ni basyo ng mga bala doon at nabahala ako. Pero sa kabutihang palad, sa pagkakataong ito ay walan

JAMNapakahusay ng plano ko kay Raul, to be honest, isa itong perpektong plano. Mawawala siya kasama si Jackie, at magkakaroon ako ng oras para akitin at aliwin ang aking dearest pot of gold– si Joko.Nakipagkita ako sa nakakainis na si Rose sa isang liblib na shopping mall, para walang panganib na makasalubong niya ang sinumang kakilala ko. Gumawa ako ng kwento tungkol sa kawalan ko ng kotse at malapit lang ang mall sa bahay ko at naniwala ang gaga at siya pa ang nag-alok na sunduin ako para hindi ko na kailangan gumastos sa taxi o sumakay ng bus.Pagdating niya, hiniram ang cellphone niya para tawagan ang ‘tatay ko’ at sinabing sira ang phone ko at mabilis malow-batt. Sa tulong mismo ni Rose, pinahiram niya sa akin ang kanyang naka-unlock na phone. Maingat kong tinawagan si Raul at pagkatapos kong matapos ang tawag, ibinalik ko ang phone niya. Iniwan niya ito sa mesa at humarap para tawagan ang waiter. Mas madali ito kaysa sa inaakala ko, hindi ko na kailangan nakawin ang buong

JACKIEHindi na problema at banta si Raul.Tunay na mas gumaan at mas masaya ang pakiramdam ko. Nasa tabi ko ang lalaking mahal ko at hindi lang niya sinasabi na mahal niya din ako kundi ipinakita rin niya sa akin araw-araw na hindi iyon magbabago.Determinado si Joko na pasayahin ang mga araw ko, pero ang malaman na nasa paligid ko lang siya ay nagparamdam sa akin na ako ang pinakamasayang babae sa mundo; pakiramdam ko ay nabubuhay ako ng isang perpektong buhay dahil kasama ko ang aking pag-ibig. Natutulog ako sa mga bisig niya araw-araw at gumigising na katabi siya wala ng mas perpekto pa doon.Ganito ang takbo ng linggo ko, inaangkin niya ang katawan ko tuwing gabi bago matulog at minamahal ako tuwing umaga bago kami bumangon sa kama. Na-spoil ako ng kanyang mga halik, paghawak at paghaplos.Sa trabaho, nagawa kong tapusin ang lahat para makaalis ako ng ilang araw. Pagdating ng Huwebes, kabado ako at labis na nababalisa tungkol sa kasal na magaganap sa Sabado. Hindi ko inak

JOKONang humiga ako sa tabi ni Jackie, tulog na siya. Nagpasalamat ako kay Joey sa pag-aalaga sa kanya habang ipinapaliwanag ko ang lahat ng nangyari sa iba at humiga sa tabi niya, pinapanood siyang matulog. Sa isang punto ay nakatulog ako at ng magising ako, sa dilim ng silid, napagtanto kong wala siya. Pumunta ako sa banyo at nakita ko siyang nakatayo sa ilalim ng shower, nanginginig at nakapikit.Diyos ko, gaano na siya katagal doon? Mabilis kong pinatay ang tubig at binalot siya ng tuwalya, pero nang buhatin ko siya ay saka lang siya nagmulat ng mga mata at tumingin sa akin. Nanginginig siya. Dinala ko siya sa kwarto, pinatuyo, at inihiga sa kama, tinakpan siya ng manipis na kumot. Sumilip ako sa ilalim ng kumot at hinila siya palapit sa aking katawan.“Anong ginagawa mo?” Bulong niya, sinusubukan niya pang kumawala.“Inaalagaan ko ang asawa ko.” Mahina kong sagot at mahigpit na niyakap siya.“Hindi kita asawa.”Sagot niya at bumuntong-hininga ako. Mula ng sabihin niya

JOKONatataranta ako sa loob ng bahay na ito. Nagising ako sa amoy ng kape sa kusina, pero wala si Jackie sa kama kasama ko. Tumayo ako, pumunta sa kusina, at nadatnan ko si Hope na nakaupo sa bangkito sa harap ng bintana.“Uy, good morning, little brother! Kumusta ka?” Tiningnan ako ni Hope na parang sinusuri ako.“Naiinis ako, Hope. Nakita mo ba si Jackie?” Gusto kong malaman kung nasaan siya dahil hindi ko matatanggap na iniwan niya ako dahil nakakaramdam siya ng kawalan ng kapanatagan sa piling ko.“Oo, nakita ko na siya.” Itinuro ni Hope ang bintana. “Matagal na siyang naroon.”“Kakausapin ko siya.” Tumalikod ako para pumunta kung saan nakaupo si Jackie sa labas ng bahay, nakaharap sa dagat.“Hindi, hindi ka pupunta doon.” Bahagyang itinaas ng kapatid ko ang boses niya at pinatigil ako. “Umupo ka at uminom ng kape mo. Nandoon siya para mag-isip at hindi ka makikialam sa iniisip niya; hindi iyon makakatulong.”Pinaupo ako ni hope at inilagay ang isang umuusok na tasa ng k