Library

Maghanap

Home / Romance / Owned by My Cold CEO / Kabanata 1 - Kabanata 10

Lahat ng Kabanata ng Owned by My Cold CEO: Kabanata 1 - Kabanata 10

48 Kabanata

Chapter 1

Tatlong taon na si Isabella Santos sa kumpanya. Pero kahit kailan, hindi niya inakalang mauuwi siya rito, bilang Executive Assistant ng mismong CEO. Noong una siyang pumasok sa Hale & Co. Enterprises, ayos lang siya sa pagiging behind-the-scenes. Trabaho sa Finance Department, laging nakatutok sa Excel files, liquidation, petty cash, at kung anu-ano pang number related na bagay na ayaw ng karamihan. Tahimik lang. Wala masyadong interaction. Sakto lang sa personality niya. Pero isang araw, tinawag siya ng HR—Si Ma’am Macy.. “Isabella, we’re reassigning you. Temporary lang. EA ni sir, ng CEO. Kailangan lang ng someone reliable habang naghahanap pa ng permanent replacement.” Nag-resign daw kasi bigla yung previous secretary. Walang handover, walang pasabi. Ang sabi pa ng HR, “Magaling ka sa system at kilala ka na ni Sir Hale, at least kahit papano.” Kilala? Eh, ni hindi nga siya pinapansin ng CEO dati maliban sa ilang email approval. Pero wala siyang nagawa. Temporary

Unspoken Rules

Late na siyang nakalabas ng opisina. Wala sa plano ni Isabella ang mag-overtime, pero hindi rin niya matanggihan ang last-minute na pinapa-check ni Sir Sebastian. May confidential email kasi mula sa Legal na kailangan daw niyang i-print, i-seal, at i-hand carry mismo bukas sa BGC branch ng Donovan Group.Pagsilip niya sa relo, 8:42 PM na. Normally, umuuwi na siya by 6:30 PM. Pero dahil may board meeting si Sir Sebastian kanina, hindi rin siya agad pinatawag. And as always, di mo rin siya basta-basta malalapitan unless ikaw ang tinawag. Pagkatapos ng tasks niya, nagligpit siya ng gamit. Tahimik ang paligid. Paunti-unti na lang ang tao sa 31st floor. Yung ibang lights patay na. Pero ang ilaw sa office ni Sebastian, bukas pa rin. As usual. Naglakad siya papuntang elevator, dala ang bag at folder. Hawak na niya ang ID niya sa kamay, ready na i-tap pagpasok ng elevator.Pero bago pa siya makalapit, ding —bumukas ang pinto. At sa loob, nandoon si Sebastian. Si

Office Hours

Nakasunod lang si Isabella sa likod ni Sebastian habang naglalakad sila papasok ng opisina. Tahimik lang siya and trying to ignore the weird flutter sa dibdib niya.Wala naman talagang kakaiba… except sa paraan ng pagharap sa kanya ni Sebastian kahapon.Binuksan niya ang glass door leading to the executive suite. Automatic swipe card. Isa lang sa buong 31st floor ang may ganun kundi siya lang, bukod kay boss.“Good morning po, sir,” bati niya nang maayos.“Good morning,” he replied, at hindi man lang lumingon. Pero bago tuluyang dumiretso sa loob ng office niya, narinig niya ito:“Your coffee. I’ll wait.”Napalingon siya. “H-ha? Sir?” tanong niya, confused.“Let me know once it’s ready,” mahinang sabi ni Sebastian, habang binubuksan na ang pinto ng opisina niya.Hindi niya talaga gets si boss minsan. Ang aga pa pero naguguluhan na siya agad sa sinasabi nito.Sa pantry, abala si Isabella sa paggawa ng usual order ni Se

Lunch

Tahimik si Isabella habang nakaupo sa maliit na table sa loob ng opisina ni Sebastian.Ang tipikal na executive desk na dati ay never niyang nilapitan unless may ipapapirma, ngayon ay tila naging dining table ng dalawang taong parehong hindi marunong umamin.Naunang dumating ang food from a high-end Korean fusion resto. Dalawang set ito. May kimchi rice, bulgogi, at soft tofu stew. May included na side dishes pa na parang hindi galing sa delivery, ganun ka sosyal.“Eat,” mahinang utos ni Sebastian, habang inaayos ang chopsticks at nilalagay sa harap niya.“Sir, di na po ako—”“You’re eating,” putol nito sa kanya, hindi siya tiningnan habang nagsimula nang kumain.So, she did.Tahimik lang silang dalawa. Ang maririnig lang ay ang mahinang tunog ng chopsticks at ang air purifier sa isang sulok ng opisina. Pero habang tumatagal, mas ramdam ni Isabella yung presensya ng lalaki sa harap niya.Hindi man ito madaldal, pero

The Weight She Carries

Pagkatapos ng unexpected lunch invite ni Sebastian, hindi pa rin maka-recover si Isabella. Habang nakaupo sa desk niya, tinatapik-tapik niya ang ballpen sa maliit na notebook na puno ng schedules at meeting reminders. Pero kahit anong pilit, wala sa mga ’to ang iniisip niya.Nandoon pa rin ang replay ng mga nangyari kanina. Ang pagkakatitig ni Sebastian habang sabay silang kumakain, ang simpleng “Eat slowly” na parang may bigat na hindi niya maipaliwanag. And most of all, the way he noticed her. Her routines. Her skipped meals. Bakit ganon?She felt… seen.Pero ilang minuto pa lang ng tahimik na kaligayahan, biglang tumunog ang cellphone niya.Ate Michelle.“Hello, ate?” mahinang sagot niya, may halong kaba.“Belle…” mahina at pabulong ang tinig ng ate niya. Yes, nickname ko yan sa bahay. “May nangyari.”Napaupo ng tuwid si Isabella. “Ano ‘yon?”“Si Aidan… basta, umuwi ka muna.”Naguluhan siya

Five Days in Silence

Aidan’s POVMainit. Mabigat. Mabaho.Lahat ng yon, sabay-sabay na bumalot kay Aidan habang nakasandal siya sa malamig na pader ng selda. Pawis ang likod niya, pero nanlalamig ang balat. Ramdam niya ang alikabok at lumang pawis na nakakapit sa semento, at kahit wala siyang lakas, hindi siya mapakali. Sampu silang nagsisiksikan sa loob, lima sa kanila bagong salta. Pareho ng itsura—lito, takot, gutom.Pero sa lahat ng ingay sa paligid, sigawan ng ibang preso, yabag ng bantay, kaluskos ng mga nag-aaway sa kabilang sulok—ang pinaka-maingay ay yung tahimik pero paulit-ulit na bulong sa loob ng utak niya:“Tapos ka na, Aidan. Wala ka nang mukhang maihaharap.”Limang araw na siya roon. Limang araw na walang dumadalaw. Limang araw na walang tumatawag o naghahanap.Hindi na siya umaasa. Hindi na siya umaasang may pupunta pa roon sa kanya. Kung meron man? Baka matagalan pa. Sanay naman kasi sila na hindi ako umuuwi agad dahil stay-in ako r

“Echoes and Expectations”

Isabella stared blankly at the white ceiling of her room, the silence only interrupted by the hum of the electric fan. Nakauwi na sila from Bulacan and tumuloy pa rin siya sa tinitirahan niya rito sa Guadalupe. Kahit anong pilit niyang ipikit ang mga mata, lagi at laging bumabalik ang imahe ni Aidan na pawisan, payat, nakaupo sa gilid doon sa loob ng selda.Wala man itong sinabi, pero alam niya. Aidan had given up.Hindi niya rin masisisi.Section 5. 1.5 grams. ₱500 marked money. Non-bailable.Buy-bust.No amount of comforting words could erase what happened. At mas lalo siyang nasasaktan dahil hindi nila agad nalaman. Hindi agad sinabi ng kumpanya. Ni walang security report. Dapat nag-skip tracing pa si Ate Reina at Ate Michelle para lang matunton si Aidan. Paano na lang pala kung nalang nila na wala na itong buhay? Nakakapanggigil.She bit her lip. Galit. Lungkot. Pagod. Guilt. Lahat ng damdamin, sabay-sabay na bumibigat sa dibdib n

Back to the Glass Cage

Four days.Isabella counted them again as she stood inside the elevator of Hale & Co. Enterprises.Apat na araw mula nang nag-leave siya, apat na araw ng walang maayos na tulog, walang kapayapaan, at walang sagot.Tuloy-tuloy ang biyahe nila sa presinto, barangay, at halos lahat ng posibleng pwedeng lapitan, pero wala pa ring malinaw na direksyon.Probation. Plea bargaining. Yan lang ang mga salitang paulit-ulit na binabanggit ng mga pulis. Wala pa ring abogado. Basta alam namin Sec5 ang sinampa, hindi pa rin namin makuha ang police report kasi wala pa kami abogado. She felt like she was living in a dream where everything was moving too fast, too suddenly, and too cruelly.Ding!Bumukas ang pinto ng elevator.Nasa executive floor na siya.Tila wala namang nagbago.Parehong sahig, parehong katahimikan, parehong puting ilaw na masyadong maliwanag para sa mata. Ilang staff ang bumati sa kanya nang may pag-aalangan—n

The First Light

Bago pa mag-alas-nwebe, nasa opisina na si Isabella. Maaga siyang pumasok, hindi para magpabibo, kundi para makaiwas muna sa mga tanong ng mga ka-opisina.Mas madali kasing huminga kapag wala pang masyadong tao, wala pang gaano tanong, at wala pang pakiramdam na kailangan mong ngumiti sa kanila kahit gusto mo nang umiyak.Nasa gilid pa rin ng monitor niya ang maliit na Post-it ni Sebastian. Hindi niya pa rin tinatanggal. Sa dami ng gumuguho sa paligid niya, isang simpleng sulat-kamay lang ang nagbibigay ng paalala sa kanya. May isang taong tahimik na alam niyang nasa tabi lang niya.Eksaktong alas-diyes, dumaan si Sebastian. Saglit ito na huminto sa tapat ng desk niya.“Isabella,” tawag nito.Napalingon siya. “Sir? Yes po?”“I had Legal arrange something. Atty. Ramirez, from our external counsel. Free consult. She’ll be at the café in the lobby at 12:30. You can take your lunch break early.”Napatingin siya sa boss niya, at h

Quiet Moments

Tatlong araw na ang lumipas mula nang makausap ni Isabella si Atty. Ramirez. Wala pa ring malinaw na update mula sa presinto, pero at least ngayon, alam na nila kung anu-ano ang mga dokumentong kailangan. Unti-unti, kahit papaano, parang may direksyon na sa gitna ng madilim na phase ng buhay nila.Sa office, balik na rin siya sa usual routine like meetings, emails, revisions, schedules. Pero iba na siya ngayon. Hindi na siya yung dating tahimik lang sa isang sulok, o takot na makialam. May lakas na siyang natutunang ilabas, kahit minsan nanginginig pa rin ang tuhod niya“Miss Isabella, nga po pala, napadaan lang po ako to let you know. Updated na po yung logistics report,” sabi ng junior staff habang papalapit sandali sa desk niya. “Na-double check na rin po namin yung figures, and naka-upload na po siya sa shared folder.”“Great, paki-email na lang po sa akin before 3.”Nginitian lang ako ng staff tsaka umalis.Nagtuloy ang araw na parang normal l

PREV

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status