All Chapters of ตำแหน่งองค์รัชทายาท ผมไม่เอาแล้ว: Chapter 441 - Chapter 450

การเคลื่อนไหวของพวกเขา ย่อมมาถึงหูฉินหมิงในไม่ช้า“ท่านอ๋อง ครั้งนี้พวกเขาหาฝูงม้าแก่ ฝูงแกะ หมาป่า แล้วก็สัตว์ปีกอย่างเป็ดไก่ห่านมาจำนวนมาก หลังพวกมันถูกระเบิดตายแล้ว ก็ยังเก็บรวบรวมมาทำเป็นเสบียงให้ทหารได้อีกพ่ะย่ะค่ะ”หลิวฉ่วงเดินมายืนอยู่ตรงหน้าฉินหมิงด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักทุ่นระเบิดของพวกเขาในเวลานี้ ไม่มีอานุภาพทำลายล้างตามที่คาดการณ์ไว้แล้วเมื่อได้ยิน ฉินหมิงก็ผงกศีรษะแช่มช้าเรื่องนี้ไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายของเขาสิ่งที่พวกเขาต้องทำในยามนี้ ไม่ใช่แค่ก่อกวนกองทัพศัตรูเท่านั้นแต่เป็นการบั่นทอนกำลังของฝ่ายตรงข้ามให้ได้มากที่สุด“ไม่เป็นไร ให้อู่ชิงเหย่ทำต่อไปเถิด”ฉินหมิงคาดว่า ดินปืนของตนคงถูกส่งมาอีกจำนวนไม่น้อยเมื่อมีมากมายเช่นนี้ หากไม่ได้ใช้ก็คงเสียของแย่“ท่านอ๋อง กระหม่อมอยากนำคนออกไป ช่วยพวกเราจัดการพวกหูซีพ่ะย่ะค่ะ”หลิวฉ่วงยกมือเกาศีรษะตัวเขาอยู่ที่เมืองเยว่หยางมาตลอดหลายวัน จึงไม่มีโอกาสเข้าร่วมสงครามแม้แต่ครั้งเดียวเหล่าทหารในค่ายลม ป่า ไฟ และภูเขาต่างก็เริ่มไม่พอใจกันแล้วเดิมทีขอแค่ติดตามฉินหมิง ทุกคนก็สามารถเข้าร่วมศึกชิงบัลลังก์ของราชวงศ์นี้ไ

“กลยุทธ์ใดหรือขอรับ?”อู่เหวินเฉิงและหวงฝู่ไท่ผิงต่างสงสัยอยู่ในใจกลยุทธ์ที่พวกเขาคิดได้ในเวลานี้นับว่าเพียงพอแล้วอย่างน้อยก็สามารถเปิดเส้นทางให้กองทัพเคลื่อนพลผ่านไปได้แต่ถึงกระนั้น ก็ยังรับมือได้ยากอยู่ดีเมื่อต้องเผชิญหน้าฉินหมิง“ยามนี้พวกเจ้ายังต้องระวังกับระเบิดของเขา แต่ถ้าเราใช้นักโทษประหารกับพวกผู้ลี้ภัยให้ไปเดินเหยียบเล่า?”เจียงไคอวี่กล่าวด้วยเสียงเย็นชา ใบหน้ามีแต่ความอำมหิตในฐานะแม่ทัพ สิ่งที่เขาต้องทำขณะนี้ ก็คือการสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่กว่าในสนามรบ!ส่วนชีวิตคน สำหรับเขาแล้วก็แค่จำนวนตัวเลขเท่านั้น!“เฮือก...!”อู่เหวินเฉิงและหวงฝู่ไท่ผิงพากันสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง“โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว ท่านโหว... พวกเราไม่กล้า”แม้แต่อู่เหวินเฉิงที่ปกติใจกล้ามาตลอดก็ยังส่ายศีรษะทันทีแค่ให้นักโทษประหารไปเดินเหยียบ เขาก็แทบรับไม่ได้แล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงให้ไปลอบจับตัวผู้ลี้ภัย เพื่อมาใช้เปิดเส้นทางให้พวกเขาอีกเจียงไคอวี่จ้องมองคนทั้งสองเขม็ง“ผู้ทำการใหญ่ ไม่คิดใส่ใจเรื่องเล็กน้อย ในสนามรบมีคำกล่าวว่า ชัยชนะของแม่ทัพหนึ่งคน ย่อมแลกด้วยชีวิตทหารนับหมื่นนาย หากพวกเจ้าสองคนไ

“เจ้าพวกสารเลวจะมาจับตัวคนอีกแล้วหรือ?”“ตอนแรกข้าก็ไม่เชื่อสิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือพิมพ์หรอกนะ แต่บัดนี้ดูท่าสิ่งที่พวกเจ้าทำคงเลวร้ายยิ่งกว่านั้นเสียอีก!”“พวกเดรัจฉาน ไสหัวออกจากเมืองเซี่ยซาไปเดี๋ยวนี้!”กลุ่มชาวบ้านจำนวนหนาตายืนอยู่ริมหน้าต่าง ในมือถือผักเน่าและไข่เหม็น ระดมขว้างปาใส่ร่างของอู่เหวินเฉิงระหว่างที่เดินไปบนถนน ยังจับคนขายหนังสือพิมพ์ได้ไม่หมด ตัวของอู่เหวินเฉิงก็ส่งกลิ่นเหม็นหึ่งแล้วบรรดาทหารที่ติดตามมาทางด้านหลัง ล้วนตกอยู่ในสภาพเดียวกันพวกเขากำลังเผชิญหน้าแรงกดดันทางจิตใจอย่างหนักหน่วงในเวลานี้แต่ก็ทำได้เพียงฝืนใจสานต่อภารกิจที่เจียงไคอวี่มอบหมายมาให้สำเร็จ“ท่านแม่ทัพ พวกเราปล่อยเรื่องนี้ไปเถิดขอรับ”หัวหน้ากองร้อยกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา กระซิบเพื่อโน้มน้าวใจอู่เหวินเฉิงด้วยสถานการณ์ที่เป็นอยู่ หากพวกเขายังคงทำเช่นนี้ต่อไปมีหวังได้พบเจอการต่อต้านจากกลุ่มชาวบ้านแน่ถึงเวลานั้นต่อให้พวกเขาชนะศึกนี้ แต่เมื่อกลับไปชื่อเสียงก็คงเสียหายย่อยยับนี่ไม่เกี่ยวกับว่าราชสำนักจะตกรางวัลให้หรือไม่ แต่เป็นปัญหาของพวกเขาเองต่างหากหากได้กลับไป เมื่อมีคนพูดถึงการศึ

เมื่อฉินหมิงพูดจบ ปากกระบอกปืนใหญ่สีดำสนิทนับไม่ถ้วน ต่างก็เล็งไปทั่วพื้นที่ในสนามรบทันที“ยิงได้!”เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย สั่งให้กลุ่มนายทหารระดมยิงปืนใหญ่ออกไปโดยพลัน!“กระจายกำลัง เร็วเข้า!”สีหน้าของอู่เหวินเฉิงและเจียงไคอวี่แปรเปลี่ยนไปทันทีพวกเขาสะบัดธงรบเร่งร้อน เพื่อสั่งให้กองทัพนับหมื่นของฝ่ายตนกระจายกำลังออกไปอย่างรวดเร็วทว่าวิธีการนี้ กลับไม่ได้ผลอย่างที่คาดหวังเมื่อปืนใหญ่เริ่มระดมยิง ทหารจำนวนมากก็พากันกรูออกมาข้างหน้า พร้อมยกโล่หนักขึ้นต้านทานโล่หนักเหล่านี้ เป็นสิ่งที่พวกเขาเตรียมไว้เพื่อใช้ตอบโต้ฉินหมิงโดยเฉพาะแต่พลังของดินปืนนั้นเหนือล้ำกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มากนักหลังโล่กำบังรอบนอกถูกระเบิดแตกหักไปไม่น้อยกองทัพของพวกเขาก็กลายเป็นฝ่ายเสียขบวนแต่ด้วยความที่ทหารเหล่านี้มีปฏิกิริยารวดเร็วฉับไว ยอดผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บขณะนี้จึงไม่มากอย่างที่คิดเฉาชวนยืนขมวดคิ้วอยู่บนกำแพงเมือง มองดูทุกสิ่งทุกอย่างทางเบื้องล่าง ขณะกล่าวกับฉินหมิงเสียงเบาว่า“ท่านอ๋อง ดูท่าอานุภาพปืนใหญ่ของพวกเรายังคงต้องปรับปรุงอีกพ่ะย่ะค่ะ”“ถูกต้อง แต่พวกเราต้องใช้ดินปืนในมือเวล

ฉินหมิงนำกองทัพค่ายภูเขาออกรบ ทั้งสองฝ่ายต่อสู้ติดพันกันเป็นเวลาเนิ่นนานแต่ก็ยังไม่อาจขัดขวางศัตรู ถูกแย่งชิงสิ่งของไปได้บางส่วนศึกครั้งใหญ่นี้ ยุติลงหลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดหลายชั่วยามเมื่อกลับเข้าเมือง เฉาชวนก็รวบรวมผลสรุปของศึกในวันนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว“ท่านอ๋อง วันนี้พวกเราสังหารทหารศัตรูได้แปดพันกว่านาย บาดเจ็บอีกนับไม่ถ้วนพ่ะย่ะค่ะ”“ทางฝั่งเมืองเยว่หยางเสียทหารไปหนึ่งพันห้าร้อยนาย บาดเจ็บสองพันแปดร้อยเจ็ดสิบนายพ่ะย่ะค่ะ”“ส่งพวกเขาไปรักษาตัวที่แนวหลัง แล้วนี่ยาปฏิชีวนะของหอการค้าหลิ่งหนานยังผลิตไม่ได้อีกหรือ?”ในยามนี้ ฉินหมิงพลันนึกถึงปัญหาที่มีความสำคัญยิ่งยวดขึ้นมาได้ประการหนึ่งยอดผู้เสียชีวิตในสนามรบ หาใช่สิ่งสำคัญที่สุดไม่ที่สำคัญคือการรักษาพยาบาลเมื่อสิ้นสุดการรบต่างหาก นี่ถือเป็นพลังแฝงของทั้งกองทัพเลยทีเดียวเช่น เหล่าทหารของฉินหมิงหากบาดแผลไม่ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม คนเจ็บก็อาจเสียชีวิตได้โดยง่ายในสถานการณ์เช่นนี้ ยาปฏิชีวนะจึงเป็นสิ่งสำคัญเพราะมันช่วยลดความเสี่ยงในการติดเชื้อที่บาดแผล ซึ่งเป็นผลให้เสียชีวิตได้มากที่สุด“เรื่องนี้กระหม่อมเร่งไปแล