บททั้งหมดของ I AM PREGNANT BUT HE'S NOT THE FATHER: บทที่ 91 - บทที่ 100

Umuulan pa rin makaraan ang dalawa pang araw. At sa loob ng dalawang araw na iyan, kating-kati na akong makita muli si Mama. Iyon bang halos hindi na ako makatulog simula nang sabihin sa akin ni Renzo na kakausapin nya si Mama para sumama sa aming dalawa sa Manila. I couldn’t even explain how much that meant to me. Miss na miss ko na talaga ang nanay kong ubod ng bait. Kailanma'y hindi sumagi sa isip ko na malalayo ako sa kanya nang ganito katagal. Nasasaktan pa rin ako kasi alam ko na ako ang rason kung bakit nangyari ito sa amin. Hinihiling ko lang na sana, kahit papaano, bumuti na ang pakiramdam nya sa akin. Na kaya na nya akong tanggapin ulit. Wala akong ideya kung paano bumawi sa kanya, o kung kailan darating ang panahon na makakabawi ako sa kanya, pero sana makabawi nga ako sa kanya kapag magkasama na ulit kami. Na-e-excite ako na kinakabahan. Sana bumuti na rin ang panahon. Hindi na ako makapaghintay. “Ano ba gusto mo maging? Like dream course sa college?” Mula sa tv ay b

Tahimik ko na lang pinagmasdan ang nakaluhod ng si Renzo, Napapalibutan ng mga bata habang may tuwa at galak sa kanya-kanyang mukha. Nagmistula syang parang bata kung makipaghalubilo sa kanila. I never thought I’d see someone like him, who always looked so strict, laugh like that. Like a kid himself.May iba sa ngiti nya, e. Hindi ko lang matukoy pero nakakatuwa syang panoorin. It made me glad I came here with him. "Time out muna tayo!" Anunsyo nya sa mga bata.Tumayo na sya mula sa pagkakaluhod, sa gitna nila. Medyo na-alarma pa ako dahil akala ko ay aalis na agad kami. Hindi pala. "May dala akong Jollibee buckets para sa inyong lahat. Luminya na kayo. Find your height dapat, ha?"Ang maingay na mga bata ay mas lalo pang naghiyawan sa tuwa. Wala sa sarili akong napangiti nang luminya na sila habang may ngiti sa labi at kislap sa kanya-kanyang mata. Ang saya nila tignan. Nakakahawa. The excitement was contagious. Bright eyes, wide grins, the pure kind of happiness you don’t get to

Sa sobrang lapit namin sa isa't isa, halos masukat ko na ang haba ng kanyang pilik-mata. Para akong hinihigop ng mala-hazel nyang mata. Those damn golden-brown irises that shouldn't be allowed to exist on a guy like him. Wala sa sarili kong nabitawan ang polo. Nahulog ito sa sahig ngunit hindi ko na iyon nabigyan masyado ng pansin dahil natutok na ang mata ko sa mukha nya. “You okay now?” he asked again, voice softer this time.Am I? Naiirita ba talaga ako sa kanya kanina?“I–I told you to put your polo back on,” I muttered, barely aware of my own words.Ang kamay kong tumambay na sa kanyang balikat ay kusang bumaba papunta sa kanyang collarbone. Para akong nakuryente nang lumapat doon ang balat ko sa daliri."Do you work out everyday?" Tanong ko, sa collarbone nya pa rin ang tingin. "Hindi," kaswal nyang tugon. Pinigilan kong hindi mapapikit nang maamoy ko ang mabango nyang hininga. "Kapag may time lang. Why?"Dahan-dahan kong iniling ang ulo. "Wala lang. I-I just... I find this

"Scar..." Renzo’s voice pulled me back.Napalingon ako sa kanya nang itigil nya sa tabi ang sasakyan. Pagkatapos ay marahan akong hinawakan sa siko. Ang isa nyang kamay ay nakapwesto sa likod ng inuupuan ko, dito sa may front seat. "I told you, don’t stress yourself over it. Tumutulong ako sa paghahanap para mapanatag ka. Isipin mo na lang lagi ay ang baby."I let out a breath and nodded slowly."Gusto mo bang magpa-cool down na muna sa isang café? May madadaanan tayong gano'n bago makarating kay Tita."Siguro nga kailangan ko na muna ikalma ang sarili. Hindi ko gugustuhing humarap kay Mama na wala sa mood. "Thank you," aniko, sabay ngiti sa kanya.Nginitian din nya ako, may kasama pang marahan na paghagod sa aking buhok. Pinilit ko ang sarili na hindi na muna isipin ang tungkol kay Ate dahil sa bilin niya, kaso kapag sinubok ka talaga ng araw at panahon, kusa ka na lang talaga bibigay minsan.Pinagbuksan ako ni Renzo ng pintuan para bumaba na at hintayin sya saglit, dahil may kala

"Upo na kayo. Timpla lang ako ng juice." Tila na-alarma si Renzo sa sinabi ni Mama kaya mabilis nya akong binitawan at halos takbuhin na ang paglapit sa gawi ni Mama. "Tulungan na ho kita," aniya at maingat na kinuha kay Mama ang dala nitong tatlong baso. Hinayaan siya ni Mama na tulungan sya. Ako nama'y dahan-dahang humakbang palapit sa lamesa, saka naupo doon. Nakatingin lang ako sa kanilang dalawa habang nagtutulungan sa paghahanda ng magiging meryenda naming tatlo, hindi alam kung tatayo ba ako para tumulong na rin sa kanila o mananatili na lang nakaupo. Renzo lifted the water container and poured it into the pitcher Mama had brought earlier. Kumuha naman si Mama ng stock ng Tang juice sa may cabinet namin, at sya na ang nagbubos nito sa petsil. Tumayo na rin ako nang malingunan ko sa may gilid ang supot ng tinapay at maruya. Lumapit ako doon ngunit bago ko pa madampot ang supot ay naunahan na ako ni Renzo. “Ako na dito. Umupo ka na lang, okay?” marahan nyang bilin sa aki