บททั้งหมดของ DECEIVED BY MY HUSBAND’S PERFECT LIES: บทที่ 1 - บทที่ 10

Limang taon ng lihim na ikinasal sina Mrs. Lydia at Mr. Winston Martinez, mag-asawa sa papel pero walang pag-ibig na nag-uugnay sa kanilang dalawa. Mas tamang sabihin na si Lydia ay may nararamdaman para sa kanyang asawa, pero tinago niya iyon at hindi nag-iwan ng anumang bakas. Gabi ng bagong taon, kasiyahan ang bumalot sa buong lungsod, masaya at maingay ang paligid at may mga fireworks sa kalangitan. Ngunit sa napakalaking mansyon ng mga Martinez, si Lydia lamang ang mag-isa.Nagpakulo siya ng isang mangkok ng simpleng pansit, pero ni hindi niya ito natikman. Sa ibabaw ng mesa, maririnig sa kanyang cellphone ang isang live video mula sa internet. Sa video, makikita ang kamay ng isang lalaki, mahaba at matikas ang mga daliri. Hawak nito ang isang singsing na may disenyong kumikinang na perlas, at dahan-dahang isinuksok sa payat na palasingsingan ng isang babae. Sumunod ang malambing na boses ng babae, “Winston, sa natitirang panahon ng ating buhay, pakialagaan mo ako.”Nakatitig

Huminga ng malalim si Lydia, pilit na pinapakalma ang sarili. Tiningnan niya si Sidney. "Miss Sidney, ikaw ba talaga ang tunay na ina ni Stephen?"Nagtagpo ang tingin ni Sidney at ni Lydia, at ngumiti ito nang mahinahon. "Limang taon na ang nakalipas, dahil sa aking karera at kontrata sa kumpanya, napilitan akong itago ang relasyon ko kay Stephen bilang anak ko."Napatigil si Lydia sa paghinga. "Kung ganoon, sino ang ama ni Stephen?""Si Stephen ay anak ko at ni Winston Martinez." Malambot ang tinig ni Sidney, ngunit ang mga salitang iyon ay tila isang matalim na espada na tumusok nang malalim sa puso ni Lydia. Parang biglang huminto ang kanyang paghinga, at ang sakit sa dibdib ay halos bumara sa kanyang lalamunan, dahilan para mawalan ng kulay ang kanyang mukha.Sa loob ng limang taon na itinuring niyang sariling anak si Stephen at buong puso niyang inalagaan, hindi pala siya ang ina nito, kundi si Winston at si Sidney ang mga magulang nito.Ibig sabihin, niloko siya ni Winston mula

Binitiwan ni Sidney si Stephen at kinuha mula sa sofa ang maraming regalo.“Ito lahat ay binili ni Mommy para sa’yo. Tingnan mo kung may magugustuhan ka.”Nagliwanag ang mga mata ni Stephen. “Iron Man ito!”“Do you like it, Stephen?” Hinaplos ni Sidney ang ulo niya. “Ito ay limited edition. Nakiusap pa ako sa ilang kaibigan para makahanap nito, at sa wakas nakuha ko rin.”“Thank you, Mommy!” Masayang tinanggap ni Stephen ang laruan at malakas na sinabi, umaalingawngaw sa buong mansyon, “Mommy, ang bait mo pala!”Napangiti si Sidney sa gitna ng luha. “Anak, sa wakas tinawag mo na akong Mommy.”“Sabi kasi ni Daddy kanina, nagtiis ka ng maraming hirap para maipanganak ako.”Ipinatong ni Stephen ang Iron Man sa tabi at kumuha ng tisyu para punasan ang luha ni Sidney. “Mommy, patawarin mo ako. Hindi ko ikaw dapat sinungitan kaninang umaga. Hindi ko na uulitin iyon. Promise!”Sa narinig, mas lalo pang dumaloy ang luha ni Sidney, lalo siyang naging kaawa-awa sa itsura.“Baby, wala kang kasala

Hindi tiningnan ni Lydia ang dokumento. Kinuha niya ito at tumingin kay Sidney. “Sabihin mo kay Winston na ang mga susunod na usapin tungkol sa diborsyo ay direktang hahawakan ng abogado ko.”Pagkasabi nito, tumalikod na siya upang umalis.Tumayo si Sidney. “Miss Diaz, si Stephen ba ay nasa iyo ngayon?”Napatigil si Lydia at tumingin sa kanya.Malumanay ang tinig ni Sidney, may bahid ng pagsusumamo. “Ilang araw ko nang hindi nakikita si Stephen. Pwede ba akong umakyat para makita siya?”Ayaw talaga ni Lydia na papasukin si Sidney sa kanyang studio. Ngunit si Stephen ay anak ni Sidney, at kapag natuloy ang diborsyo nila ni Winston, wala na siyang kahit na anong karapatan bilang ina-ampon.Habang iniisip niya ito at handa nang magsalita, biglang narinig ang boses ng isang bata.“Mommy!”Napalingon si Lydia at nakita niyang papalapit na tumatakbo si Stephen.Yumakap si Stephen sa kanya. Awtonomatikong iniunat ni Lydia ang mga kamay upang saluhin siya at hinaplos ang ulo nito. “Bakit mag-i

Noong umpisa ng taon, bumili si Lydia ng isang unit na malapit sa isang dagat na katabi lamang ng kanyang studio.May lawak itong isandaan at apatnapung metro kuwadrado, may tatlong kuwarto na tig-isa para sa kanya at sa kanyang ina, at ang isa pang mas maliit ay ginawa niyang silid-aklatan.Bagong ayos ang unit, ngunit para sa soft furnishings ay kumuha siya ng interior design company para muling idisenyo at ayusin ang loob. Natapos ito tatlong buwan na ang nakalipas at maaari nang tirhan agad.Pagkatapos ilagay ang kanyang mga gamit sa bagong bahay, dumiretso si Lydia sa studio. Doon siya nagtrabaho bilang restorer hanggang madaling araw. Nang tuluyan nang bumigay ang kanyang katawan sa pagod, tinungo niya ang silid-pahingahan.Matapos maghugas at maghanda para matulog, humiga siya, pumikit, at agad na nakatulog nang mahimbing. Ngunit hindi naging payapa ang kanyang pagtulog o naging malinaw ang kanyang mga panaginip. Marami siyang napanaginipan ngunit paggising ay wala na siyang maa