All Chapters of จิ่วหรง: Chapter 21 - Chapter 29

บทยี่สิบเอ็ด หลอกล่อสุนัข แม้นพระสนมเสียนเฟยจะรอดมาได้ แต่การล้มป่วยอย่างรุนแรงครั้งนี้ของนางทำให้ราชสำนักสั่นคลอน ตระกูลป๋ายกดดันเจินเซียหยางฮ่องเต้อย่างหนัก ซ้ำยังกดให้แต่งตั้งองค์ชายสิบสามเป็นองค์รัชทายาทอย่างเปิดเผย ทำเอาโอรสของหว่านกุ้ยเฟยไม่อาจนิ่งเฉย เจินเซียหยางฮ่องเต้กำลังวิตก เขาตกที่นั่งลำบากอย่างชัดเจน ยามเหม่อมององค์ชายสิบสามที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ก็ได้เก็บกดความต้องการอันแท้จริงของตนเองไว้ หากเจินจิ่วเยี่ยนไม่มีสายเลือดตระกูลป๋าย เขาอาจยินดีแต่งตั้งอีกฝ่ายเป็นองค์รัชทายาท มีเพียงองค์ชายสิบสามที่มีความสามารถมากพอจะชักใยขุนนาง มิใช่ถูกขุนนางมากมายโยงใยเช่นเขา น่าเสียดายที่คุณธรรมในใจต่ำกว่าความสามารถเกินไป โอรสของหว่านกุ้ยเฟยจึงทำให้เจินเซียหยางฮ่องเต้วางใจได้มากกว่า “ลูกเป็นโอรส ย่อมไม่อาจติเตียนเสด็จพ่อ เพียงแต่เสด็จแม่วิตกเรื่องท่านพี่อย่างหนัก ซ้ำยังต้องกังวลเรื่องของลูก ร่างกายเลยทรุดลงเพราะเกินจะรับไหว”เจินจิ่วเยี่ยนกล่าวเสียงราบเรียบ แหงนหน้ามองเจินเซียหยางฮ่องเต้ด้วยความเฉยชา ทั้งชีวิตของเขานอกจากเสด็จแม่กับท่านพี่ คนอื่นล้วนเป็นแต่ตัวหมาก นั่นรวมถึงเ

บทยี่สิบสาม จราจลในเมืองหลวง ไท่หย่งเสียนนำจดหมายจากเมืองหลวงเผากับเปลวไฟในตะเกียงจนมอดไหม้ พลางเหลือบมองเจินจิ่วหรงกับทารกน้อยที่กำลังหลับสนิท เพียงเท่านั้นแววตาของเขาก็หมองหม่น ปลายนิ้วมือสั่นระริกเพราะความหวาดกลัว ในเมืองหลวงเกิดจลาจลจากกบฏ เพราะการแต่งตั้งองค์รัชทายาทที่ไม่ได้รับความเห็นชอบจากตระกูลขุนนาง ผู้นำการก่อกบฏครานี้คือตระกูลเสวียนที่ส่งบุตรสาวไปเป็นสนมดำรงตำแหน่งเสวียนผิน นางมีโอรสสติปัญญาไม่สมประกอบอยู่หนึ่งคน ยากจะครองต้าเจิน เหตุผลเดียวที่พวกเขาลงมือตอนนี้ คือการครอบครองตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทน เปลี่ยนคนครองบัลลังก์มังกรจากแซ่เจินเป็นแซ่เสวียน นี่เป็นเรื่องใหญ่ กระทบต่อความปลอดภัยของเจินจิ่วหรงอย่างชัดเจน และทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะการแสร้งถอนตัวจากตำแหน่งองค์รัชทายาท รวมถึงการยุแยงจากองค์ชายสิบสาม อย่างที่เคยบอก เจินจิ่วเยี่ยนมีความสามารถพอจะครอบครองบัลลังก์มังกรทองอย่างถูกต้อง แต่เขากลับขาดคุณธรรมมากเกินไป “ช่าง…เหี้ยมโหดนัก”ไท่หย่งเสียนเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามปิดเปลือกตาลงด้วยความสงบ ไม่ทันสังเกตเลยว่าเจินจิ่วหรงลืมตาตื่นแล้ว ได้ยินประโยคนั

บทยี่สิบห้า เจินจิ่วหรงที่บ้าคลั่ง เจินจิ่วหรงนอนแช่ตัวอยู่ในถังน้ำใสสะอาด เส้นผมดำขลับยาวสลวยเลื่อนลงปรกดวงหน้างดงาม หลบซ่อนแววตาสั่นไหวของนางอย่างแนบเนียน ไม่มีข้ารับใช้คนในอยู่ในเรือนนอน จวนตระกูลไท่ถูกทหารล้อมเอาไว้ แม้นว่าการปราบจลาจลจะจบลงแล้ว ดูเหมือนว่าเจินเซียหยางฮ่องเต้จะหวาดระแวงตระกูลไท่อย่างสมบูรณ์แบบ แม้นแม่ทัพประจิมจะเป็นดั่งสุนัขถวายหัวอยู่แทบเท้าก็ตามที ทั้งหมดเป็นเพราะเจินจิ่วหรงคือสะใภ้หนึ่งเดียวของตระกูลไท่ ซ้ำตอนนี้ยังให้กำเนิดบุตรชายแก่พวกเขา ต่อให้ปกปิดที่อยู่ของไท่หย่งเล่อ แต่ก็มิอาจปิดบังตัวตนการมีอยู่ของเขา เจินเซียหยางฮ่องเต้เป็นคนขี้ระแวงและโลภมาก ไม่นานย่อมจับลูกชายของนางเป็นตัวประกัน ทุก ๆ อย่างเหลือเวลาไม่มากแล้ว แต่เจินจิ่วเยี่ยนอายุย่างสิบสี่ปีเท่านั้น ไม่มากพอจะขึ้นครองบัลลังก์โดยไร้ผู้สำเร็จราชการแทน สุดท้ายเขาจะกลายหุ่นเชิดอีกตัวสำหรับตระกูลป๋าย “นี่ หย่งเสียน”นางเอ่ยปากเรียกเขาที่อยู่ด้านหลังฉากกั้นไร้ลวดลาย ไท่หย่งเสียนชำเลืองมองภรรยา “อาบน้ำเสร็จแล้วหรือ ข้าเตรียมอาภรณ์ให้เจ้าแล้ว” น้ำเสียงของไท่หย่งเสียนอ่อนโยนเป็นอย่างมาก ร

บทยี่สิบเจ็ด นี่คงเป็นเรื่อง ผิดบ้าง ถูกบ้าง “จริง ๆ แล้ว ระหว่างถูกขังในตำหนัก เสด็จพ่อมาหาข้าด้วย แววตาของเขาเลื่อนลอยและว่างเปล่า กระนั้นกลับสะท้อนความเหี้ยมโหดไม่น้อย” “อือ” เจินจิ่วหรงเปล่งเสียงครางตอบรับน้องชายที่นอนอยู่บนตักของนาง พลางยกมือลูบหัวเขาเบา ๆ เปลือกตาเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ “เขาบอกว่าเสด็จแม่—ป๋ายอวี้หลันจะมีความสุขกว่า หากกลับสู่อ้อมอกของตระกูลป๋าย แทนการถูกฝังในสุสานหลวง” “…” “แล้วหลังจากนั้นเขาก็ร้องไห้ออกมาละ” “อ่า” “ต่อให้พวกเราไม่เลือกชิงบัลลังก์ แต่ความกดดันจากตระกูลป๋าย และข้ายังเกิดมาเป็นบุรุษ อย่างไรก็หลีกหนีความโลภคนมากมายไม่พ้น แม้นแต่เสด็จแม่ก็ตาม” “…” “มีบางครั้งข้านึกอิจฉาท่านพี่ไม่น้อย ท่านไม่ต้องแก่งแย่งชิงบัลลังก์ ไม่ต้องเป็นที่คาดหวังของใคร ๆ แต่พอท่านพี่ต้องแต่งงาน ข้าก็ความเข้าใจความกดดันอันแตกต่างระหว่างชายหญิง ทว่ากลับอดริษยาท่านพี่มิได้เลย” เจินจิ่วหรงลืมตาขึ้นมองเขา ภาพตรงหน้าเลือนรางยากจะแยกออก นางขยับรอยยิ้มบางเบาอันเศร้าหมอง พร้อมเอ่ย “นี่ไม่เหมือนคำพูดของผู้ต้องการช่วงชิงเลยนะ หรือว่าตอนนี้เจ้าไม่ต้องการบัลลังก์แล้ว

บทสุดท้าย ท้องฟ้าและผืนหญ้า ปฏิหาริย์มีจริง และเต็มเปี่ยมด้วยหยดน้ำตาขององค์รัขทายาท หลังองค์หญิงเก้าที่สลบไปเป็นปีลืมตาตื่น พร้อมกับฤดูใบไม้ผลิมาเยือน ดวงตาเรียวดั่งหงส์อันเลือนลอยกวาดมองรอบกาย ดวงหน้าซีดเซียวไร้รอยยิ้ม แตกต่างจากตอนสลบไปโดยสิ้นเชิง เสมือนว่าเจินจิ่วหรงไม่ต้องการตื่นขึ้นมาอีกแล้ว ลำคอของนางแห้งเหือด จนต้องดื่มน้ำไปหลายถ้วย ขณะถูกองค์รัชทายาทและพระชายาเอกนามซ่งเยี่ยหวั่นพยุงตัวขึ้น เจินจิ่วหรงมองพวกเขา ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อบ เจินจิ่วเยี่ยนที่ตอนนี้ครองตำแหน่งองค์รัชทายาทมาสองปีเผยรอยยิ้มกว้าง หยดน้ำตาไหลอาบลงมาไม่ยอมหยุด เขาโอบกอดพี่สาวของตนเองแน่น ขณะเจินจิ่วหรงเหมือนไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว “หย่งเสียน…ละ”นางถามหาเขาเป็นประโยคแรก ทำให้เจินจิ่วเยี่ยนและซ่งเยี่ยหวั่นหยุดชะงักไปตามกัน พวกเขาหลบสายตาของเจินจิ่วหรง แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น “เขาตายไปนานแล้ว” “…” “ล่าสุดที่ข้าไปเยี่ยมหลุมศพของเขา มีดอกหญ้าขึ้นปกคลุม ทุกอย่างเขียวขจี” นางค่อย ๆ พยักหน้าอย่างเชื่องช้า ไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาไหลออกมาตอนไหน ปลายนิ้วมือกำลังสั่นระริก ร่างกายสั่นสะท้านราวนกตัวน้อยห