All Chapters of อุ้มรักสามีครึ่งคืน: Chapter 71 - Chapter 80

อรอมลมาถึงห้องฉุกเฉินในเวลาต่อมา ภาณุกับป้าละออดีใจที่สุดที่เห็นเธอ หญิงวัยกลางคนกอดเธอร้องไห้ มือไม้ลูบไปตามหัวตามหน้าเพื่อเรียกขวัญให้เธอ "ขวัญเอยขวัญมานะคะคุณเอยของป้า ป้าดีใจเหลือเกินที่คุณเอยมา ขอบคุณนะคะ" "เอย..." อรอมลพูดไม่ออก เมื่อป้าละออเอาแต่กอดเธอแล้วร้องไห้ ป้าละออคงเสียใจไม่ต่างจากเธอ "คุณเอยครับ ผมดีใจนะครับที่คุณเอยมา"ภาณุพูดด้วยน้ำเสียงตื้นตัน ตาแดงก่ำสบกับตากลมโตที่แดงก่ำของหญิงสาว พนักงานคนสนิทที่ทราบข่าวต่างทยอยกันมา รวมถึงหุ้นส่วนอีกหลายๆท่าน ก็มาเฝ้าอัคนีด้วยความห่วงใย หลายคนที่รู้จักอรอมลต่างก็ทักทายเธอ ไม่นานอรอุมาก็ตามมาสมทบอรอมล ริสา อรอุมาและป้าละออนั่งกันอยู่กลุ่มหนึ่ง ในขณะที่ใครอีกหลายๆคนก็จับกลุ่มพูดคุยกัน ภาณุทำหน้าที่ให้ข้อมูลกับหมอและพยาบาลเพราะรู้เรื่องราวของอัคนีมากที่สุดคิมหันต์ลงมาที่ห้องฉุกเฉิน 1 อีกครั้ง เมื่อรู้ว่าคนไข้ที่ประสบอุบัติเหตุมาคือใคร รายงานแจ้งว่าคนไข้ถูกยิง ก่อนที่รถจะประสบอุบัติเหตุ ในชีวิตจริงเขาอยากจะสมน้ำหน้า แต่ด้วยหน้าที่และจรรยาบรรณ ก็ทำให้คุณหมอต้องทิ้งความบาดหมางส่วนตัวเอาไว้ จังหวะที

6 ชั่วโมงผ่านไป ทุกคนที่อยู่หน้าห้องผ่าตัด ต่างก็มองไปที่ประตูห้องเป็นตาเดียว เมื่อคนที่อยู่ข้างในเปิดประตูออกมา สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าอิดโรยของคุณหมอสาว อรอมลยืนอยู่หน้าสุดหัวใจดวงน้อยเต้นคร่อมจังหวะ รอฟังคำตอบของคุณหมออย่างใจจดใจจ่อ มือเย็นเฉียบบีบกับมือของอรอุมา เมื่อคุณหมอเริ่มบอกอาการของอัคนี "ก่อนอื่นหมอต้องแจ้งกับญาติแบบนี้นะคะ อาการของคนไข้อยู่ในขั้นที่เรียกว่าพ้นขีดอันตราย แต่ก็ยังวางใจไม่ได้เพราะกระสุนโดนจุดสำคัญหลายนัด ตอนนี้หมอผ่าเอากระสุนออกมาแล้วบางจุด และเหลืออีกบางจุดที่ยังเอาออกตอนนี้ไม่ได้ เพราะเป็นจุดที่อันตรายมาก หมอขอดูอาการอีกสักพักแล้วจะแจ้งให้ทราบเป็นระยะนะคะ" หมอเกตุกานต์รายงานอาการให้ญาติของอัคนีทราบ "ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ" ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นพากันขอบคุณหมอเป็นเสียงเดียวกัน ถึงแม้หมอจะยังไม่ได้บอกว่าอัคนีปลอดภัย แต่คำว่าพ้นขีดอันตรายก็ทำให้ทุกคนดีใจที่สุด "หมอขอตัวก่อนนะคะ" พูดจบหมอสาวก็เดินจากไปอรอมลและทุกคนยิ้มออกมาได้ เมื่อได้ฟังข่าวดีจากหมอ "คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองนะคะคุณอัคของป้า" ป้าละออยกมือท่

อรอมลใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่โรงพยาบาล เธอไม่ต้องห่วงงานที่ร้าน เพราะอรอุมาอาสาดูแลให้ ริสาจะมาอยู่เป็นเพื่อนตอนกลางคืน เพราะตอนกลางวันริสาต้องเฝ้าร้าน หลังจากวันนั้นคิมหันต์ก็ไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีกเลย ริสาบอกว่าคิมหันต์ก็ไม่กลับไปที่ร้านเช่นกัน การหายตัวไปของเขาทำให้เธอและริสาเป็นห่วงมาก แต่เมื่อติดต่อเขาไม่ได้ก็ต้องตัดใจ เพราะมีใครอีกคนที่เธอต้องห่วงใย อาการของอัคนีดีขึ้นตามลำดับเพราะได้รับการรักษาจากทีมแพทย์ที่ดีที่สุด แต่ก็ยังต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด เธออยู่เฝ้าเขาตลอดเวลา เพราะอยากให้เขาลืมตามาเห็นเธอเป็นคนแรก ภาณุนำเรื่องงานมาปรึกษา แต่อรอมลก็ปฏิเสธไปเพราะเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาทางกฎหมาย และไม่มีความรู้จึงไม่อยากก้าวก่าย อาการแพ้ท้องที่เคยมีเบาลงมาก เหมือนลูกจะรู้ว่าแม่มีเรื่องกังวลใจ จึงไม่เพิ่มปัญหาให้ วันนี้ก็เช่นกันอรอมลยังอ่านหนังสือให้อัคนีฟัง แม้ว่าเขาจะยังไม่ตื่นมาฟังเธอก็ตาม "คุณอัคขานอนนานเกินไปแล้วนะคะ ตื่นมาพาเอยกับลูกไปเที่ยวได้แล้วค่ะ เอยอยากไปดูดาวที่ทะเล" อรอมลยังคงชวนเขาคุยไปเรื่อยเปื่อย ภาพบรรยากาศที่ประจวบลอยเข้ามาในหัว เพราะมันคือช่ว

อัคนีรักษาตัวที่โรงพยาบาลต่ออีกหลายเดือน โดยมีอรอมลดูแลอย่างใกล้ชิด บาดแผลที่เกิดจากกระสุนปืน และอุบัติเหตุเริ่มหายเป็นปกติ ทิ้งไว้แต่รอยแผลเป็นบางส่วน ขาที่กังวลในตอนแรกว่าจะกลับมาเดินไม่ได้ ก็เริ่มดีขึ้นเพราะทำกายภาพบำบัดทุกวันอีกไม่นานก็คงกลับมาเดินได้อีกครั้ง อัคนีไม่ยอมแพ้ดูแลตัวเองและทำตามที่หมอแนะนำทุกอย่าง เพราะเขาอยากกลับมาใช้ชีวิตปกติ เพราะมีเมียกับลูกเป็นกำลังใจ "หนูเอย" เสียงเรียกของคนบนเตียง ทำให้คนที่กำลังปอกผลไม้ต้องหันไปมอง "คุณอัคจะเอาอะไรคะ" เดินมาหาคนที่นั่งทำงานอยู่บนเตียง ตั้งแต่ฟื้นอัคนีก็สั่งให้ภาณุย้ายงานเขามาทำที่โรงพยาบาล จนห้องพักกลายเป็นออฟฟิศไปแล้ว "มาใกล้ๆสิครับ" คนป่วยงอแงเพราะเมียยืนอยู่ห่างเกินไป ร่างบางขยับเข้าใกล้ตามคำขอ ก่อนจะต้องตกใจเมื่อมือแกร่งคว้าลงบนข้อมือ แล้วดึงเธอขึ้นมาบนเตียงด้วยกัน นี่เป็นอีกเรื่องที่ทำให้อรอมลเว้นระยะห่างจากเขา เพราะทุกครั้งที่เข้าใกล้ คนป่วยก็มักจะเอาแต่ใจตัวเอง "คุณอัคเดี๋ยวมีคนมาเห็นค่ะ" ร้องห้ามเมื่อมือไม้คนป่วยเริ่มวุ่นวายกับเนื้อตัวของเธอไม่หยุด "ล็อกประตูแล

บทรักเร่าร้อนดำเนินไป โดยมีหญิงสาวเป็นคนคุมเกม ไม่นานทั้งคู่ก็เสร็จสม เมื่ออรอมลพาเขาไปจนสุดทาง ในขณะที่ตัวเธอเองนำทางเขาไปหลายครั้ง เพราะกลัวว่าเขาจะได้รับอันตรายหญิงสาวเลยระมัดระวังให้มากที่สุด ร่างบางซบอยู่บนอกกว้าง โดยที่มีมือหนาลูบไล้ลงบนแผ่นหลัง เพื่อปลอบโยน นิ้วชี้เรียวเคาะลงบนจมูกเล็กอย่างเอ็นดู เมื่อคนตัวเล็กพาเขาไปสุดทางน้ำรักข้นเหนียวยังคงเปรอะเปื้อนอยู่ที่หน้าขาแกร่ง เมื่อส่วนนั้นของเขาและเธอยังสอดประสานกัน "เหนื่อยไหม" เสียงแหบพร่ากระซิบถาม "เอยทำให้คุณเจ็บหรือเปล่าคะ" "ไม่เจ็บเลยครับ ผมมีความสุขมาก เอยเก่งจัง"คำพูดของเขาทำให้จุดแดงกระจายไปทั่วแก้มใส "อย่าล้อเอยซิคะ เอยอาย" "ถ้ามีคนเปิดประตูเข้ามาตอนนี้ คงตกใจนะครับ" "อืมจริงด้วย เอยเช็ดตัวให้คุณนะคะ" อรอมลขยับตัวเมื่อนึกได้ว่ายังคงค้างคาอยู่บนตัวเขา ใกล้จะได้เวลาหมอมาตรวจรอบบ่ายแล้ว เธอทำอะไรลงไปเนี่ย "ขอบคุณนะครับ" อัคนีขอบคุณ เมื่ออรอมลอาสาเช็ดตัวให้ เธอก็ต้องจัดการกับตัวเองไม่น้อย ทั้งเสื้อผ้าหน้าผม ไหนจะช่วงล่างที่เขาฉีดอัดน้ำรักเข้าไปจนล