Semua Bab ซูเมี่ยวจิน: Bab 171 - Bab 180

ฉางเซียงจูกลับบ้านตอนบ่ายวันต่อมา เธอเข้าไปเล่นกับหลานชายอย่างสนุกสนานจนถึงเวลากินมื้อเย็น วันนี้บ้านสามจึงได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันที่โต๊ะอาหารในรอบหลายเดือน“เซียงจูอยากไปเที่ยวทะเลไหมจ๊ะ” ซูเมี่ยวจินถามน้องสามีพร้อมรอยยิ้มบาง“อยากค่ะพี่สะใภ้ พวกพี่มีเวลาพาหนูไปด้วยเหรอคะ” ฉางเซียงจูกลัวว่าจะทำให้พี่ชายกับพี่สะใภ้เสียงานเสียการถ้ามัวแต่พาเธอไปเที่ยวช่วงปิดเทอม“มีสิจ๊ะ รอพี่สะสางงานสักสองสามวันนะ ปู่กับย่าอยากไปหรือเปล่าคะ” ซูเมี่ยวจินหันไปถามปู่ย่าของสามีที่ยังไม่กลับบ้านใหญ่เป็นเวลานาน“ปู่กับย่าแก่แล้ว พวกลูกไปกันเองดีกว่าไหม” ฉางเซินกลัวว่าจะไปเป็นภาระให้กับลูกหลาน เขากับภรรยาจึงยังไม่ตกลง“ปู่ครับ ไปกับพวกเราเถอะนะครับ ผมจะชวนทุกคนไปด้วย ถือว่าเป็นการพักร้อนของครอบครัวเราหลังจากทำงานมาหลายเดือนดีไหมครับ” ฉางเล่ยที่เพิ่งรู้จากภรรยาว่าเธอมีบ้านพักตากอากาศอยู่ท

สี่โมงเย็น ทุกคนต่างเปลี่ยนชุดสบาย ๆ ออกมานั่งรับลมเย็นที่หลังบ้าน เด็กชายทั้งสี่คนต่างวิ่งไปมาอย่างสนุกสนานที่ชายหาด โดยมีบอดี้การ์ดหลายคนคอยดูแลไม่ห่าง พวกเขากลัวว่าคุณหนูจะถูกน้ำทะเลซัดตกลงไป“ดูเด็ก ๆ ท่าทางสนุกมากเลยนะครับ” ฉางหลิวหย่งพูดอย่างอดไม่ได้ เขาเองก็อยากไปลองวิ่งเล่นดูบ้าง ถ้าไม่ติดว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็นล่ะก็ ฉางหลิวหย่งคงเล่นน้ำนานแล้ว“พวกลูกไม่ไปเล่นน้ำกันสักหน่อยเหรอ” ลุงรองหันไปถามลูกชาย“พ่อก็รู้ว่าผมว่ายน้ำไม่เป็น ถ้าทำขายหน้าขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ อายลูกแย่” ฉางหลิวหย่งส่ายหน้าปฏิเสธ“หืม? พวกคุณว่ายน้ำไม่เป็นเหรอคะ” ซูเมี่ยวจินลืมไปว่าตระกูลฉางไม่เคยไปเที่ยวทะเลมาก่อน และที่เจิ้งไห่ก็ไม่มีแม่น้ำสายใหญ่ให้หัดว่ายด้วย“ใช่ครับ พวกเราไม่มีใครว่ายน้ำเป็นเลย” ฉางเล่ยตอบแทนพี่ชาย“อ่า… ถ้าอย่างนั้นให้บอดี้การ์ด

มื้อเย็นวันนั้นทั้งสองตระกูลต่างดื่มกินอย่างสนุกสนาน กระทั่งดึกมากแล้ว คนจากตระกูลอ้ายจึงขอตัวกลับไปพักผ่อนกันที่บ้านพักของตัวเอง คนอื่น ๆ ช่วยกันเก็บข้าวของล้างก่อนเข้านอน พรุ่งนี้พวกเขาจะตื่นสายสักหน่อยก่อนกินข้าวแล้วเดินทางกลับเมืองหลวงซูเมี่ยวจินกับฉางเล่ยที่ไม่ได้ดื่มเหมือนคนอื่น พวกเขาตื่นแต่เช้าและพาเต๋อเป่าไปเดินเล่นที่ชายหาดอย่างสบายอกสบายใจ เวลาแบบนี้ทำให้พวกเขาผ่อนคลายความตึงเครียดจากงานได้มากเป็นพิเศษ ทั้งสองไม่พูดเรื่องงานที่นี่เลยแม้แต่น้อย“ลูกดูจะชอบที่นี่มากเลยนะคะ” ซูเมี่ยวจินเห็นท่าทางร่าเริงของลูกชายพูดขึ้น“ใช่ครับ ครั้งหน้าเราพาเขามาเที่ยวกันอีกนะ ผมอยากสอนเขาว่ายน้ำ” ฉางเล่ยที่เริ่มว่ายน้ำเป็นแล้วบอกพร้อมรอยยิ้มกว้างเต๋อเป่าได้ยินพ่อแม่เหมือนจะพูดถึงเขาก็ส่งเสียงดังอ้อแอ้ ๆ ออกมาอย่างน่ารัก สร้างความอบอุ่นใจให้กับซูเมี่ยวจินและฉางเล่ยไม่น้อยเลยทีเดียว“ได้สิคะ คราวหน้าเรา

ฉางเล่ยกับซูเมี่ยวจินอ่านรายงานจากฝ่ายขาย ซึ่งตอนนี้กำลังเร่งขายคอนโดมิเนียมและบ้านจัดสรรให้หมด ด้วยห้องในคอนโดมิเนียมขนาดใหญ่มีหลายร้อยห้อง ทำให้มูลค่าอสังหาริมทรัพย์ของบริษัทเพิ่มขึ้นเกือบห้าร้อยล้านหยวนแล้ว ไม่รวมราคาบ้านจัดสรรสำหรับคนรวยที่สร้างขึ้นอีก แต่ละหลังราคาต่ำสุดก็สองหมื่นห้าพันหยวน แพงสุดที่หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน ตามพื้นที่ใช้งานที่ออกแบบมาให้กว้างขวางแตกต่างกัน“สามี ตลาดขายของนำเข้าเราจะติดต่อของจากต่างประเทศเข้ามาขายไหมคะ”“อืม… ถ้าคุณอยากลงทุนเพิ่มในบริษัทก็น่าจะทำได้นะครับ” ฉางเล่ยคิดถึงเงินเริ่มต้นบริษัทที่มีเพียงหนึ่งล้านหยวนขึ้นมาจึงกลัวว่ารายได้จากโครงการที่เข้ามาในบริษัทจะไม่พอหมุนเวียนในโครงการใหม่“ลองถามจางชวงซินกับหลิวซื่อหย่วนก่อนไหมคะ เผื่อพวกเขาจะมีความคิดดี ๆ”“ได้ครับ หลิวเหว่ย ไปเรียกพวกเขามาประชุมที่ห้องประชุมทีครับ” ฉางเล่ยหันไปบอกเลขาที่กำลังจดบันทึกอยู่

หนึ่งเดือนต่อมาวันนี้ข่าวใหญ่ที่ดังไปทั่วประเทศคือการเปลี่ยนนโยบายใหม่ของรัฐบาลเกี่ยวกับเศรษฐกิจของประเทศ รัฐบาลสั่งยกเลิกนโยบายคอมมูนประชาชนและเปลี่ยนเป็นการให้ประชาชนทำเกษตรได้ด้วยตัวเอง โดยนโยบายนี้ให้สิทธิประชาชนจัดการผลผลิตของตนเองอย่างอิสระ หลังจากส่งมอบผลผลิตที่ภาครัฐกำหนดโควต้าเอาไว้ตามเนื้อที่ทำกินข้อดีของนโยบายนี้ทำให้เกษตรกรมีรายได้มากขึ้นและมีอาหารหลั่งไหลเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจมากขึ้นเช่นกัน ราคาสินค้าเกษตรลดต่ำลงตามปริมาณที่เพิ่มขึ้นแต่ไม่ถึงกับตกต่ำมากเกินไปนโยบายอีกอย่างที่เอื้อต่อแผนการของบริษัทตระกูลฉางคือการลดภาษีนำเข้าชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์จากต่างประเทศ เรื่องนี้ทำให้ฝ่ายการเงินต้องประชุมสรุปเกี่ยวกับการสร้างโรงงานประกอบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใหม่อีกครั้ง จากที่คำนวณว่าเงินลงทุนจะต้องมากกว่าสามสิบล้านหยวน ก็กลายเป็นเงินลงทุนเริ่มต้นใช้เพียงแค่สิบล้านหยวนเท่านั้น นับว่าการลดภาษีครั้งนี้ทำให้หลายบริษัทต่างอยากแย่งชิงโอกาสในการเปิดโรงงานประกอบอุปกรณ์