Semua Bab อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา: Bab 81 - Bab 90

บทที่หกสิบสาม จบเรื่องไหมอ๋องหนุ่มพยายามเจรจาต่อรองเมื่อเห็นว่าดาบใหญ่จ่อใกล้คอฉันจนมีเลือดออกซิบๆ                “นางเป็นคนทำลายชีวิตข้า ในเมื่อข้าต้องตายข้าก็จะเอานางไปด้วย” จ้าวหลางเยว่ประกาศเจตนาชัดเจนว่าต้องการให้ฉันตายไปพร้อมกับเขา                “โทษของเจ้าเพียงแค่จำคุก ไม่ถึงตาย เจ้าจะทำร้ายนางได้อย่างไร” อ๋องชิงหนานพยายามต่อรอง                “จำคุกตลอดชีวิตก็ไม่ต่างจากตาย ข้าขอตายไปพร้อมเสด็จแม่เสียยังดีกว่า” จ้าวหลางเยว่พูดด้วยนัยน์ตาแดงก่ำขึ้นทุกที                ฉันหยุดดิ้นรนเพื่อไม่ให้ดาบใหญ่เข้าใกล้คอฉันมากเกินไป พยายามตั้งสติมองสถานการณ์รอบด้านอ๋องช

บทที่หกสิบสี่ ยังไม่จบอีกยามจื่อ ฉันเดินออกไปคนเดียวตามนัดหมายโดยมีองครักษ์เงาและอ๋องชิงหนานตามอยู่ห่างๆฉันทำทีเป็นหลบซ่อนและยืนรออยู่อย่างกระวนกระวาย                “เชิญพระชายาพ่ะย่ะค่ะ” มีเสียงชายหนุ่มดังขึ้นมา ฉันยังไม่ทันเห็นหน้าก็โดนกดจุดหลับไม่รู้ตัวอีกเลยตื่นขึ้นมาอีกทีก็มานอนอยู่หน้ากรงขังโดยมีจ้าวหลางเยว่ยืนอยู่ด้านใน                “ตื่นแล้วหรือ” อดีตองค์ชายใหญ่ทักทายเสียงนิ่งเรียบ                “พวกท่านพาข้ามาได้อย่างไร” ฉันรีบลุกขึ้นยืนด้วยความมึนงง                “นั่นไม่สำคัญ ข้าเพียงมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเจ้า เจ้ารู้เรื่องข้าไม่ใช่โอรสของเสด็จพ่อตั้งแต่เมื่อใด” ชายหนุ่มถามในเร

บทที่หกสิบห้า น่าจะจบไหม“ทหารพบลูกดอกและมีดสั้นบนพื้นจำนวนมาก นั่นคืออาวุธของน้องหญิงหรือของผู้ใด” อ๋องหนุ่มถามด้วยความสงสัย                “ของน้องเพคะ น้องค้นพบความทรงจำอย่างหนึ่งว่าน้องขี่ม้ายิงธนูได้ และน้องก็สามารถใช้มีดสั้น ลูกดอก หรือเตะต่อยได้บ้างเพคะ ถึงแม้ว่าจะไม่เก่งกล้าเช่นชายหนุ่มเพราะเรี่ยวแรงที่น้อยกว่า แต่ก็พอเอาตัวรอดในสถานการณ์เช่นนี้ได้นะเพคะ” ฉันสารภาพโดยอ้างความจำเสียเลย                “เจ้าเก่งมาก” อ๋องหนุ่มชื่นชมพร้อมจูบปลอบประโลมอีกหนึ่งที                “แล้วเราจะตามจับพวกเขาได้หรือไม่เพคะ” ฉันไม่อยากอยู่อย่างหวาดระแวงอีกแล้วฟางหรูหนิงช่างน่าสงสารเสียจริง แม้แต่พ่อของตัวเองก็ยังจะคิดหาประโยชน์ นำนางไปเป็นของขว

บทที่หกสิบเจ็ดเราจะได้เจอกันอีกรุ่งขึ้นพวกเราตื่นสายกันมาก วันนี้ไป่ฮั่วถิงกลับไปบ้านตัวเอง พวกเราจึงออกไปเที่ยวกันสองคน โดยมีนางกำนัลและองครักษ์ตามมาห่างๆ พวกเราไม่กล้าไปไกลมากนักจึงวนเวียนอยู่ในตลาดกลางเมืองเพราะคิดว่าพวกเขาไม่น่าจะกล้าทำอะไรในที่ชุมชนที่มีคนอยู่มากมายท่านพี่ให้ฉันเลือกซื้อข้าวของอย่างตามใจโดยเขามีหน้าที่พยักหน้า จ่ายเงิน ประคองพาฉันเดิน โดยไม่ปฏิเสธอะไรเลย ไม่ว่าฉันอยากได้อะไรเขาก็ซื้อให้ทั้งหมด จนฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าหญิงความจริงก็ใกล้เคียงนะ ตอนนี้ฉันมีตำแหน่งเป็นพระชายาของท่านอ๋อง ถ้าเปรียบไปแล้วก็คล้ายๆเจ้าหญิงเหมือนกันเสื้อผ้าเครื่องประดับในตำหนักอ๋องมีอย่างล้นเหลือ ฉันจึงไม่ค่อยสนใจ เน้นเลือกซื้อของกินของใช้แปลกตามากกว่า อีกอย่างที่ซื้อไปมากหน่อยก็คือเครื่องประทินโฉม ฉันไม่ค่อยชอบสีสันในยุคสมัยนี้ที่หญิงสาวชอบทาแป้งขาวทาปากแดง ฉันจึงอยากลองเอาเครื่องประทินโฉมเหล่านี้ไปปรับปรุงเองให้ได้สีที่ฉันชอบวันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขวันหนึ่งหลังจากที่ต้องผจญภัยมานานนับเดือน

บทที่หกสิบเก้า ล่าสัตว์อีกแล้ว อาการแพ้ท้องของฉันเริ่มดีขึ้นในเดือนที่สี่ ฉันเริ่มกินอาหารได้มากขึ้น อาการหนักหัวหายไป ไม่อาเจียนอีก ร่างกายเริ่มมีเนื้อมีหนังเพิ่มขึ้นมา เมื่อเห็นว่าฉันดีขึ้นแล้วไม่ต้องนอนอยู่แต่บนเตียง ท่านอ๋องจึงออกไปทำงานบ้างในบางวัน                บ่ายวันหนึ่ง เขามาเล่าให้ฉันฟังว่าฮ่องเต้ส่งสารไปต่อว่าแคว้นสู่เรื่องที่รับอดีตแม่ทัพฟางเอาไว้ คล้ายเจตนาจะก่อศึกสงคราม กลุ่มที่ไม่เห็นด้วยกับการรับอดีตแม่ทัพฝ่ายศัตรูเอาไว้อยู่แล้วจึงลุกขึ้นเรียกร้องให้ขับไล่อดีตแม่ทัพฟางออกจากแคว้นสู่ เมื่อวานมีคนพบศพของอดีตแม่ทัพฟางใกล้ชายแดนในสภาพโดนสังหารด้วยอาวุธหลายชนิด  พวกเขาคาดกันว่าน่าจะมีผู้คนที่เคยโดนอดีตแม่ทัพฟางไล่ล่าสังหารญาติพี่น้องมารุมลอบทำร้าย เมื่อไม่มีผู้ช่วยเหลืออดีตแม่ทัพฟางจึงโดนฆ่าตายได้โดยง่าย                ฉันหลับตาขออโหสิกรรมท