All Chapters of Contracted Mistress of a Zillionaire (R18-TAGALOG): Chapter 41 - Chapter 50

After the ceremony, everyone was ushered toward the reception area. The atmosphere was lively and bright, filled with laughter, camera flashes, and people congratulating the newlyweds.Nanatili ako sa inuupuan ko, kunwaring may tinitingnan sa cellphone kahit ang atensyon at focus ko naman talaga ay nasa paligid.Natapos na ang seremonya pero hindi ko pa rin nakita si Renzo. Gusto kong magmura kahit sa utak lang, kasi kung kailan gusto kong makausap ang lalaking iyon, saka ko siya hindi mahagilap. Pero syempre, may pagkademonyeta lang ako, pero malaki pa rin ang respeto ko sa simbahan.Ang mga natitirang nandito ay kapansin-pansin ang tuwa nila sa dalawang kakakasal pa lang. May iba na napapatingin sa gawi ko, pero dedma lang ako sa kanila. I must say, everyone here looked so perfect, so expensive, so... Del Valle. Well, kasama na ang kanina pang nakatingin sa akin nang masama na si Veronica.She was sitting beside Shaun’s mother. Napag-alaman ko na ang kaninang matandang katabi ko na

“What did my mom say to you?” Shaun asked curiously as he slid into the driver’s seat.“Hm... wala naman,” kibit-balikat ko. “Sobrang ganda ko raw.”Kunot ang noo niyang lumingon sa akin, tinaasan ko naman siya ng kilay.“Ba’t parang hindi ka naniniwala?” akusa ko. “Your mom is intimidating, but she totally finds me pretty, duh!”“Maliban diyan, wala ba siyang sinabi na kahit ano? Like something about me?”Ako naman ngayon ang napakunot ng noo. Why did it sound like he wanted to know something specific? O baka may pagkachismoso lang talaga siya?“Bukod sa pagtatanong niya kung may relasyon ba tayong dalawa, tinanong din niya ako kung sa tingin ko, ilan ang magiging anak niyo ni Veronica sa future.”“Anong sinagot mo?” agap niya.“Alin doon sa dalawa? ’Yong kung may relasyon ba tayo?”“Both.”Aba—Chismoso talaga!“Well...” I paused just to give him a little smirk. “Hindi ko nasagot na wala talaga tayong relasyon kasi umeksena ka bigla—”“Good,” singit niya. “How about the next one?”H

Sa wakas ay may narinig na akong paakyat na mga yabag. Bumukas ang pintuan pagkatapos. Para akong nakakita ng liwanag nang makitang pumasok ang kanina ko pa tinatawag na dem0nyo.“What happened?” he asked in panic, hurrying toward me and kneeling by the bed.Napangiwi ako at sunod na napadaing nang hindi niya sinasadyang naipatong ang isang braso niya sa bandang balakang ko.“A-Aray. Ang sakit ng buong katawan ko!”Napayuko siya at naghihinang naisubsob ang noo sa kutson.“Sabi ko naman sa’yo, dumaan muna tayo ng ospital kahapon. Ang tigas kasi ng ulo mo.”Aba’t nagawa pa akong sisihin. Sino ba siya, si Mama?"Malay ko bang may aftershock pala, 'di ba? Kaysa sisihin mo 'ko, try mo kayang maghanap ng Efficascent? Kanina pa ako tawag nang tawag sa pangalan mo, hindi ka sumasagot. Saan ka ba galing?" dire-diretso kong asik.Pawisan siya at nakasando lang. Feeling ko, nag-jogging siya o 'di kaya ay nag-gym."Kadarating ko lang galing sa labas. Agad akong umakyat dito nang marinig ko ang s

“Anong Miss Patience, ha?!” sigaw ko, tuloy ko sa kaninang tanong ko. “Bakit tinawag mo ’ko no’n? Para ipamukha na wala akong pasensya, gano’n?”He shook his head. “Sebastian’s right. You’re hard to handle, that’s why I’m calling you that starting now, to remind myself that I need to be patient with you,” he explained smoothly.Naipikit ko na lang ang mga mata upang pigilan ang sarili sa pagsugod na naman sa kaniya.“Mag-hire ka na ng katulong, utang na loob. Nagdidilim lang ang paningin ko sa ’yo.”“Alright, Miss Patience.”Aba’t—Alam niyang inis na inis na ako kaya agad siyang kumaripas ng takbo palabas sa kuwarto.Ngayon na naiwan na naman ako dito mag-isa, walang magawa, at hindi makagalaw, parang mas nadoble ang inis ko.Mabuti na lang, wala pang isang oras ay bumalik siya dala ang magandang balita.“Within two hours, the ten maids that you want will arrive here. Nahirapan akong maghanap ng agency dahil sa kagustuhan mong magsimula na agad ang mga katulong. Sampu pa! That was pr

Ipinikit ko na lang ang mga mata at sinubukang i-relax ang utak. Kaso, wala pang ilang minuto ay napadilat ako. Sobrang boring, sa totoo lang.Now I finally understand how hard it is not to be able to move or even stand up. Pakiramdam ko’y hindi ako gagaling kung mananatili lang ako rito sa higaan.Hindi ko naman siguro ikamamatay kung susubukan kong tumayo, ’di ba? Maghihinay-hinay naman ako, e. Kung hihilata lang ako maghapon, baka mas lalo akong hindi makagalaw.Kukunin ko lang ang cellphone ko sa may tukador. That will serve as my first step. Bukas naman ay ang pintuan na ang aabutin ko ng lakad. Step by step lang dapat araw-araw, hanggang sa tuluyan na akong makalakad ng maayos.Tama. Nakaya ko ngang gumaling noon sa matinding pagkakaospital, ito pa kaya na simpleng pagkakadulas lang ang sanhi?Feeling a little more confident, I started to move slowly.Sinimulan ko sa mga paa ko. Kailangan kong maiapak agad iyon sa sahig nang makatayo na ako. Medyo nagagalaw ko na kasi ang kamay