Todos os capítulos de ดั่งลิขิตร้าย: Capítulo 21 - Capítulo 30

เมื่อหนุ่มญี่ปุ่นห่างออกไปเพชรก็ก้าวเข้ามาใกล้ร่างระหง แต่ศศิขยับตัวถอยทั้งที่ไม่ถนัดมือหนาจึงยื่นไปรั้งแขนเอาไว้“จะถอยทำไม”ชายหนุ่มพูดเสียงดุ คนเป็นลูกน้องได้แต่อ้ำอึ้ง ไม่กล้าพูดว่าท่าทางเขาดูน่ากลัวจนเธอถอยหนีโดยไม่รู้ตัวตาคมสบกับดวงตาคู่สวยนิ่งนาน แววขุ่นจัดในดวงตาชายหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นดำล้ำลึกชวนให้จมดิ่งจนศศินึกหวั่น“เธอนี่ตัวปัญหาจริงๆ”เพชรกระซิบเสียงเครียดคนที่ถูกต่อว่านึกฉุนขึ้นมา เขามาว่าเธอทั้งที่น่าจะถามก่อนว่าเรื่องเป็นมายังไง และเธอก็พยายามเลี่ยงทุกทางเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาแล้ว“ถ้าคิดว่าฉันเป็นตัวปัญหาก็ปล่อยเถอะค่ะ ฉันจะกลับเอง ไม่สร้างปัญหาให้คุณอีก”หญิงสาวประชดประชันออกไป แม้อีกฝ่ายจะเป็นเจ้านาย มีสิทธิ์ไล่เธอออกได้ แต่ตอนนี้เธอเจ็บทั้งกายทั้งใจ เหนื่อยล้าเพราะเหตุการณ์แย่ๆ ต่างรุมเร้ามาพร้อมๆ กันเพชรตาวาววับอย่างขุ่นเคือง รู้สึกโมโหคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก เมื่อวานก็จารุพงษ์ วันนี้ก็เพื่อนเขาอีก ถ้าเขาไม่จัดการตักเตือนหรือคาดโทษเธอคงไม่หยุดเพียงแค่นี้ ทว่าตรงนี้เป็นที่โล่ง คนผ่านไปผ่านมาเห็นอาจมีการเข้าใจผิดหรือเอาไปพูดต่อในทางที่ไม่ดีได้ เพชรไม่อยากถูกนับรวมไป

“ไม่จำเป็นเลยครับ”คิ้วเรียวสวยขมวดด้วยความงุนงง ขณะที่จารุพงษ์ขยับตัวมานั่งชิดมุมโซฟาของตนให้ใกล้กับโซฟาที่หญิงสาวนั่ง แล้วเอ่ยเสียงเบาลงดึงความสนใจของศศิจนลืมระมัดระวังระยะห่างที่เหมาะสม“ผมเรียกคุณมาเพราะเป็นห่วงมากกว่า เมื่อกี้ก็เห็นว่าคุณเดินยังไม่ค่อยถนัด แต่วันนี้มาทำงานแล้วก็เลยอยากรู้ว่าอาการเป็นยังไงบ้างน่ะครับ”“ดีขึ้นบ้างแล้วน่ะค่ะ”“แน่ใจเหรอครับว่าทำงานไหว ถ้าไม่ไหวบอกผมได้เลยนะ ผมอนุญาตให้คุณลาได้เท่าที่ต้องการ”“ไหวค่ะ”เพราะอีกฝ่ายพูดแล้วเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้นทำให้ศศิเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงเอนตัวถอยออกแต่เพราะเธอนั่งบนโซฟาเดี่ยวจึงไม่สามารถขยับไปไหนได้อีกแล้ว“ไม่ต้องกลัวใครจะว่าเอานะครับ เชื่อผม แม้แต่คุณอรก็ไม่มีสิทธิ์แตะคุณถ้าผมสั่ง”เขาบอกพร้อมกับยื่นมือมาวางลงบนมือบางทั้งสองข้างที่กุมกันอยู่บนตัก ทำเอาศศิสะดุ้งเบาๆ พยายามจะดึงมือออกอย่างสุภาพแต่ชายหนุ่มกุมแน่น ทั้งยังไล้ปลายนิ้วหัวแม่มือบนหลังมือเธออีกด้วย ดวงตาคู่สวยสบกับตาคมที่แพรวพราวเต็มไปด้วยแววเจ้าชู้ จารุพงษ์ยิ้มใส่ตาเธออย่างบ่งบอกความหมาย“ผมรู้ว่าคุณเข้าใจความหมายของผม ขอแค่ตกลง คุณจะได้อภิสิท

คนที่นั่งนิ่งอยู่ในห้องผู้บริหารของสำนักงานเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างที่ความมืดค่อยๆ โรยตัวปกคลุม เธอได้แต่อยู่ในนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ยังดีที่อารยาไม่ได้ปล่อยเธอไว้โดยไม่ใส่ใจ อีกฝ่ายสั่งข้าวมาให้ทั้งกลางวันและตอนเย็น แม้จะไม่รู้สึกหิวสักนิดทว่าอารยาก็คะยั้นคะยอจนศศิต้องฝืนใจทานลงไป แถมยังเอื้อเฟื้อหายามาทาตรงมุมปากที่แตกเพราะแรงตบของจารุพงษ์ให้อีกด้วยหญิงสาวกำลังเครียดและวิตกกังวล เรื่องของตัวเองนั้นพอทำใจได้ว่าสุดท้ายแล้วเธอคงต้องไปจากที่นี่ แต่หญิงสาวอดเป็นห่วงอาการของคุณสุพรรณีไม่ได้ ทว่าก็ทำได้เพียงภาวนาให้ท่านไม่เป็นอะไรมากอยู่ๆ ประตูห้องก็เปิดขึ้น ในตอนแรกศศิเข้าใจว่าเป็นอารยาทว่าร่างสูงใหญ่ที่ปรากฏทำให้เธอนิ่งงันไป ไม่ได้แปลกใจที่เห็นชายหนุ่มเข้ามาเพราะรู้ดีว่านี่เป็นห้องของอีกฝ่าย เธอเห็นป้ายหน้าห้องตั้งแต่ตอนที่เข้ามาแล้วว่าเป็นห้องรองประธานกรรมการเพชรใบหน้าเคร่งเครียด มองร่างระหงที่กำลังลุกขึ้นยืนช้าๆ ด้วยความรู้สึกทั้งรังเกียจและเคืองขุ่นระคนกัน เขาโมโหมากจนจัดการไอ้คนหน้าไม่อายที่ตามไปโรงพยาบาลจนเลือดกบปาก ตั้งใจจะเอาให้ฟันร่วงหมดปากด้วยซ้ำถ้านภาไม่ขอร้องเอาไว้“คุณ

“ไม่ใช่สิ ฉันผ่านใครต่อใครมาแล้วตั้งหลายมือ รู้สึกดีจังที่คุณก็จะเป็นคนหนึ่งในนั้น”ท่าทางที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือของหญิงสาวทำให้เพชรชะงักไป นึกรังเกียจคนใต้ร่างขึ้นมาวูบหนึ่งจนอยากสะบัดตัวลุกหนีไป แต่เขาต้องการให้บทเรียนกับเธอ อยากให้รู้ว่าร่างกายของเธอไม่ได้ทำให้เขาหลงหรือคลั่งอยากได้เหมือนผู้ชายพวกนั้น หลังจากเขาก้าวลงจากเตียงไปเธอจะกลายเป็นผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่ง ไม่ได้แม้แต่เงินสักบาทจากเขา และเขาก็จะไม่หันมามองเธอซ้ำอีก“ดี แต่อย่าติดใจจนลืมผมไม่ลงก็แล้วกัน”เพชรขยับลงมาใกล้ใบหน้าสวยแล้วพูดต่อเบาๆ“เพราะบอกไว้เลยว่า ผมจะไม่นอนกับคุณเป็นครั้งที่สอง”พูดจบเขาก็เคลื่อนใบหน้าคมมายังลำคอขาวผ่อง“อย่านะคุณเพชร”ศศิพยายามหันหน้าหนีและพลิกตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะแขนถูกชายหนุ่มกดเอาไว้ ทว่าเพชรก็ยังแนบริมฝีปากลงมาบนผิวบางข้างลำคอเธอได้ ร่างทั้งร่างของศศินิ่งงันไป รู้สึกร้อนวูบวาบจากจุดที่ปากชายหนุ่มแตะจรดปลายเท้า“อะไรกัน แค่เริ่มต้นเอง อย่าเพิ่งเสร็จไปก่อนซะล่ะ”จบคำหยาบคายนั้นร่างระหงก็เริ่มดิ้นรนพยายามสะบัดตัวให้แรงขึ้น“ปล่อยฉัน คุณรังเกียจฉันจะแตะต้องฉันทำไม”“เพราะคุ

“นั่นคุณจะไปไหน”“ไปจากที่นี่”ร่างสูงใหญ่กระโดดพรวดก้าวสามก้าวก็ไปถึงหญิงสาวก่อนที่มือบางจะทันได้จับลูกบิดประตู แขนกำยำรวบเอวบางขึ้นอุ้มจนร่างระหงลอยขึ้นทั้งตัว ศศิพยายามดิ้นถีบเท้าไปมาแต่ไม่สามารถหลุดออกจากคนตัวโตกว่าได้“ปล่อยนะ ปล่อยฉัน ฉันจะไปจากที่นี่ ไปจากเกาะนี้”“เราต้องคุยกันก่อน”“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีกแล้ว”“แต่ผมมี”เพชรบอกพร้อมพาร่างสวยกลับมายังเตียงนอนอีกครั้ง แล้วทิ้งตัวลงไปนอนด้วยกัน พอเธอพลิกตัวจะหนีไปอีกด้านเขาก็เท้าแขนขวางเอาไว้ศศิจำต้องหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มเมื่อเขาปิดทางหนีของเธอทั้งสองด้าน“คุณได้ในสิ่งที่ต้องการไปแล้ว ยังมีอะไรต้องคุยอีก”“ใช่ ผมได้แล้ว แล้วก็ได้เป็นคนแรกของคุณด้วย”เขาบอกพร้อมจ้องดวงตาคู่สวยนิ่งไม่ไหวติง และเห็นแววตาสั่นไหวจากนัยน์ตาคู่นั้น ก่อนที่เธอจะมองเมินไปทางอื่น“เรามาคุยกันแบบดีๆ ดีกว่าศศิ”เพชรพยายามใช้คำพูดให้ดูซอฟต์ที่สุด เขาเป็นคนผิด ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเธอ พูดอะไรออกไปก็คงทำให้หญิงสาวเจ็บทั้งนั้น“ผู้หญิงหน้าเงินอย่างฉันคุยดีๆ ไม่เป็นหรอก”“ไม่เอาน่า”ชายหนุ่มอดถอนหายใจไม่ได้ ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรไปหมด เขาด่าว่า