Todos os capítulos de ดั่งลิขิตร้าย: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ผมไม่ได้จับปูลมมาสักยี่สิบปีได้แล้วมั้ง เพราะฉะนั้นทักษะของผมกับคุณคงไม่แตกต่างกันเท่าไรหรอก”พนักงานสาวของเขาหันไปปรึกษากับเด็กๆ เหมือนแต่ละคนจะมีสีหน้ายุ่งยากใจระหว่างที่ต่างก็กำลังตัดสินใจอยู่นั้น สองหนุ่มที่กำลังเซ็งเพราะพลาดการได้เห็นสาวสวยในชุดเปียกน้ำมองหน้ากันก่อนจะพูดขึ้น“มันก็ไม่ค่อยแฟร์นะครับ เพราะยังไงคุณเพชรก็เคยจับมาก่อน”“ใช่ครับ ถ้าจะแข่งกันจริง ผมว่าต่อให้พี่สาวหน่อยก็ดีนะครับ”สายตาคมปราดไปทางสองหนุ่มอย่างรู้ทันว่ากำลังเรียกคะแนนความสนใจจากหญิงสาว แต่ชายหนุ่มยักไหล่ ไม่คิดลงแข่งกับคนที่เทียบชั้นไม่ติดสักนิด“ฉันก็ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจัง แค่อยากทำอะไรสนุกๆ ผ่อนคลายบ้าง เอาเป็นว่า ถ้าแพ้ฉันเลี้ยงข้าวเย็นทุกคนมื้อนี้ แต่ถ้าชนะ ไม่ต้องเลี้ยงฉัน แค่มีบทลงโทษนิดหน่อย สนุกๆ ขำๆ โอเคไหม”เมื่อได้ยินคำว่า ‘เลี้ยงข้าว’ เด็กแต่คนละคนก็ตาวาวขึ้นมาทันที แม้กระทั่งสองหนุ่มก็พลอยเก็บอาการไม่อยู่“เย้...ดีๆ ครับ”เด็กๆ กระโดดชูมือร้องตอบรับอย่างไม่ลังเลศศิได้แต่ยิ้มแหยๆ แน่นอนว่าข้อเสนอไม่น่าปฏิเสธสักนิด หญิงสาวจึงไม่กล้าทำให้เด็กๆ ผิดหวัง รู้สึกอยากชนะขึ้นมาตงิดๆ“ถ้าตกลง นายส

นับจากวันที่เล่นจับปูลมชีวิตเพชรก็กลับมาเคร่งเครียดกับงานเหมือนเดิม และก็ยังแอบสอดส่องพฤติกรรมของจารุพงษ์โดยการให้นภาคอยถามจากอารยาเรื่อยๆ เพราะอีกฝ่ายถูกป้าของเขาสั่งเอาไว้ให้คอยจับตาดูสามีหนุ่มอยู่แล้วตั้งแต่เพชรเข้ามาดูแลคุณพรรณีก็วางมือ เพียงรับรู้และเซ็นเอกสารอนุมัติเป็นหลักโดยนภาจะเอาไปให้ที่บ้าน ทว่าก็ยังมาเข้าฟิตเนสและสปาสม่ำเสมอ นานครั้งถึงจะเลยเข้าไปในออฟฟิศเช่นวันนี้พอคนเป็นหลานชายรู้จากนภาว่าป้าเขากำลังไปที่ไหน ชายหนุ่มก็รีบออกมาจากห้องทำงานของตนทันทีคุณสุพรรณีเป็นสาวใหญ่วัยห้าสิบที่ยังดูดีทุกกระเบียดนิ้ว แม้รูปร่างจะอวบแต่เป็นแบบดูมีน้ำมีนวล ไม่ใช่อ้วนจนเกินงาม จารุพงษ์เดินเคียงคู่มาด้วยอย่างวางมาด พนักงานหลายคนต่างก็ยกมือไหว้ และเมื่อมาถึงหน้าฟรอนท์คุณสุพรรณีก็หยุดจ้องมองคนที่หน้าสวยเกินคนอื่นอยู่ครู่หนึ่งหลังจากหญิงสาวยกมือไหว้เพราะปภาภรกระซิบบอกว่าเป็นเจ้าของที่นี่“ชื่ออะไรน่ะเรา หน้าคุ้นๆ”“ศศิค่ะ”ศศิตอบอย่างนอบน้อม สายตาสงบนิ่งมองตอบอย่างไม่วอกแวก“ฉันต้องเคยเห็นเธอมาก่อนแน่นอน แต่ยังนึกไม่ออกว่าที่ไหน”คนที่สูงวัยกว่ายังพิศมองคนตรงหน้าพร้อมครุ่นคิดไปด้วย โครง

ความรู้สึกสั่นเบาๆ เป็นช่วงๆ ตรงเอวจุดที่สอดโทรศัพท์เครื่องบางไว้ทำให้ศศิรับรู้ว่าคงมีคนส่งข้อความมาหา เพราะเธอปิดเสียงโทรศัพท์แต่เปิดอินเทอร์เน็ตเอาไว้ตลอด“แป้งเดี๋ยวศศิมานะ ขอไปอ่านข้อความแป๊บ”“จ้า ตามสบาย ข้างหน้าตอนนี้ไม่ค่อยมีคนเท่าไร”เมื่อปภาภรโบกมือให้อย่างไม่คิดมาก หญิงสาวจึงหันหลังเดินกลับเข้าไปด้านในแล้วล้วงโทรศัพท์ออกมากดเปิดอ่านข้อความจากวาสิฐี สิ่งที่เห็นทำให้คิ้วเรียวสวยขมวดยุ่ง ร่องรอยความไม่สบายใจฉายขึ้นมาบนดวงหน้างดงามพี่นิดหน่อยยังตามตอแยเธอไม่เลิก ถึงกับถามหาเธอกับวาสิฐีอีกด้วย ศศิขอยกเลิกสัญญากับกองประกวดที่เซ็นว่าต้องทำงานภายใต้กองประกวดสามปีหลังจากได้ตำแหน่งไปแล้ว และจ่ายค่าปรับไปแล้วด้วยเพราะพี่นิดหน่อยดึงตัวเธอออกมา บอกว่าจะดูแลเอง หญิงสาววางใจอีกฝ่ายเพราะส่งเธอเข้าประกวดพร้อมทั้งเป็นสปอนเซอร์ให้ทุกอย่างเมื่อเธอตัดสินใจไม่ทำงานกับอีกฝ่ายก็จ่ายค่าเสียหายแถมค่าเสียเวลาตามที่ถูกเรียกร้องไปแล้ว ทว่าพี่นิดหน่อยก็ยังตามไม่เลิกเพราะไปตกลงกับลูกค้าเอาไว้หลายคนก่อนหน้าที่เธอจะบอกว่าไม่ทำในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการครั้งที่โดนหลอกไปนั้นเธอได้วาสิฐีช่วยเพราะสาวรุ่นน้องทำ

ศศิไม่กล้ามองใคร ได้แต่ยกมือไหว้ขอบคุณคนที่ช่วยตนเองอีกครั้งแล้วเดินก้มหน้าก้มตาเอาใบงานไปยื่นให้คนขับรถตู้ จากนั้นจึงไปยืนข้างๆ ปภาภรที่มีสีหน้าตกใจอย่างปิดไม่มิด เพื่อนสาวรีบโอบเอวเธอเป็นการปลอบใจเงียบๆ ขณะที่แขกทยอยกันขึ้นรถ ส่วนเพชรยืนมองห่างออกไปพร้อมกับเพื่อนคนหนึ่งของเขา หญิงสาวพยายามมองต่ำเข้าไว้ ทว่าอยู่ๆ ก็ต้องเงยหน้าขึ้นเมื่อเท้าของใครคนหนึ่งมาหยุดอยู่ในระดับสายตา“ผมอยากรู้ว่าคุณเลิกงานกี่โมง”หนุ่มญี่ปุ่นนั่นเอง เขาส่งยิ้มอ่อนๆ มาให้การถามอย่างตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อมของอีกฝ่ายทำให้ศศิจนใจ ในเมื่อเขาเป็นแขกเธอก็ไม่อาจบอกปัดได้ และยังรู้ว่าหลายคนกำลังมองมาหญิงสาวยิ่งไม่สบายใจ“บ่ายสองค่ะ”“โอเค ผมจะจำไว้ หวังว่าสักวันคุณจะให้เกียรติไปเที่ยวกับพวกเราบ้าง”“จะโอ้เอ้อีกนานไหมไคจิ”น้ำเสียงเข้มของคนเป็นเจ้านายดังมาอีกครั้งทำให้ศศิกับปภาภรถึงกับตัวแข็งไคจิหัวเราะหึๆ ไม่หันไปมองเพชร แต่กลับโน้มตัวลงมาใกล้พนักงานต้อนรับสาวมากขึ้น“จริงๆ ผมอยากให้คุณไปกับผมคนเดียว”แขกหนุ่มขยิบตาให้เมื่อเธอมองหน้าเขาอย่างคาดไม่ถึง ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันทันที แต่ผู้ชายตรงหน้าไม่อยู่แล้ว เขาเดิ

ภาพถ่ายในมือถือที่เห็นรถของจารุพงษ์จอดตรงจุดใกล้ๆ กับห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของพนักงานแล้วมีสาวสวยนั่งคู่กับเขาที่ถูกยื่นมาตรงหน้าให้เห็นในตอนเช้าขณะเข้าไปหาผู้เป็นป้าทำเอาเพชรถึงกับขมวดคิ้ว“ตกลงเพื่อนคนนี้ของตีตี้เป็นคนยังไง ภาพนี้อรอุมาส่งมาให้ป้า นี่สองคนนี้ไปถึงขั้นไหนแล้ว”คุณสุพรรณีเสียงแข็ง บ่งบอกว่าไม่คิดจะเอาไว้ถ้ามีเรื่องเกินเลยเกิดขึ้นมาจริงๆ“ผมว่าเราสอบถามก่อนดีกว่าไหมครับ”“ขนาดนี้ยังต้องถามอะไรอีก”“เห็นแค่ภาพยังบอกอะไรไม่ได้นะครับ”เพชรพยายามพูดให้ผู้เป็นป้าใจเย็นลง แต่อีกฝ่ายหน้าบึ้งตึง ไม่แตะอาหารเช้าแม้แต่น้อย“ยายตีตี้ก็จริงๆ เลย คบเข้าไปได้ยังไงเพื่อนแบบนี้”คนฟังได้แต่ทำหน้าเครียด คาดว่าป้าของเขาคงไม่ถามกับสามีของตัวเองให้รู้ตัวก่อน ถ้าจะเชือดท่านจะทำแบบไม่ทันได้ตั้งตัว และฝ่ายหญิงก็จะกลายเป็นคนต้องไปอย่างกะทันหัน ซึ่งเขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองมักจะคอยช่วยเหลือผู้หญิงคนนั้นอยู่บ่อยๆ เพชรก็นึกหงุดหงิด ทั้งที่เขารู้ว่าเธอเคยทำอะไรมา แล้วก็ระแวงมาตลอด แต่พอเห็นว่าเธอกำลังจะเดือดร้อนเขาก็มักจะอยู่เฉยไม่ได้ คงเป็นเพราะวาสิฐีฝากมา ชายหนุ่มบอกตัวเอง“ผมจ