บัตเลอร์ที่รัก [3P]의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

“เฮ้อ... เราน่ะแค่หวงพี่กับภีมเพราะคุณพ่อไม่สนใจ เลยกะเอาทั้งพี่ทั้งน้องไม่ให้ไปไหนกับใคร เลิกหลอกล่อพี่ภามเถอะนะครับ”“พี่ภาม...” ทั้งน้ำเสียงและแววตาเจ็บปวดสั่นคลอนหัวใจชายหนุ่ม เขาไม่อยากทำให้เธอเสียใจแต่ก็พูดไปแล้ว ริมฝีปากงามสีชมพูหวานเม้มปิดแน่นราวฝาหอย ก่อนที่เธอจะระเบิดอารมณ์ใส่เขาอีกรอบ“วีเป็นคนอย่างนั้นน่ะแหละ แต่ถ้าคนมันไม่อยากอยู่ก็อยากไม่รั้ง ไปนอนก็ไปค่ะ... ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อน” ว่าแล้วเธอจึงผลักยันตัวออกห่าง เพื่อลุกขึ้นนั่งสะบัดหน้าตาบึ้งตึงไปอีกทาง ตามองประตูห้องล็อคปิดสนิท ไร้เสียงของพี่ชายผู้ไม่เคยกลับบ้านดึกเกินสี่ทุ่ม หรืออาจกลับมาแล้วแต่ไม่มารบกวนด้วยเหตุผลบางอย่างภาคินรู้ว่าพี่ชายคงให้โอกาสเขาได้อยู่ลำพังกับน้องเพื่อปรับความเข้าใจกัน“ไม่โกรธพี่ภามแน่นะ? พรุ่งนี้เราต้องคุยกันเหมือนเดิมนะครับ”“ไปสิคะ วียอมปล่อยพี่แล้วก็รีบไป”ท่าทางเย็นชาเหมือนคนไม่รู้จักกันให้คำตอบเขาได้เป็นอย่างดี เขาไม่อยากให้สิ่งที่ทำมาสูญเปล่า หากว่าลุกไปเธออาจนอนร้องไห้เงียบ ๆ ลำพัง ความสัมพันธ์ในตอนเช้าของเขาและเธอหลังลืมตาตื่นขึ้นมาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม “ดีกันแล้วไม่งอน

ใบหน้าหวานงามปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะชื่นชมเสื้อผ้าของตัวเอง แต่เหลือบตามองคนข้างกายผ่านกระจกบานใหญ่“วันนี้วีอยากใส่ Pomelo เพราะว่าเป็นดีเดย์ เหมาะกับสีขาว” มือเลื่อนขึ้นลูบไล้ลำคอด้วยสีหน้าผ่อนคลาย จู่ ๆ เธอก็ทำหน้าตกใจ“อุ๊ย... หรือดีเดย์ควรใส่กระโปรงแหวกทะเลลึกหาอันดามันของ Peter Do ดีนะ? อืม... นั่นน่ะสิ ถ้าจะให้สะดวกต้องซิบข้าง ถลกง่ายด้วย...” พูดพลางส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มให้บัตเลอร์หนุ่มที่มีสีหน้าเรียบเฉย เขาพยายามเก็บอาการไว้ไม่ให้เธอล่วงรู้ความคิดอย่างเต็มที่ดูพ่อคุณสิทำหน้าทำตาเป็นยักษ์ วีณายังคงยิ้มไม่เลิก เหมือนมีเรื่องเซอร์ไพรส์อะไรสักอย่างหรือว่าอาจไม่มี เธอก็แค่ยิ้ม...“ตัวนี้แหละ เลือกเยอะเสียเวลา”จากนั้นเธอจึงใช้เวลาไม่นานเซ็ตผมหน้ากระจกบานใหญ่ จับทีสองทีก็เข้าทรง ปล่อยมันลู่บนแผ่นหลังติดต่างหูเพชรเม็ดเล็กงาม ค่อยหันไปประจันหน้าร่างสูงชะลูดด้วยความสูงที่แตกต่างแค่ระดับบ่าของเขาเท่านั้น วางฝ่ามือเล็กลงบนเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม เชยหน้าขึ้นมองเขาช้า ๆ“พี่ภีมขา...”“ครับ” เขาขานตอบ วีณาตั้งใจเงียบไปเพียงเขาแกล้งทำไขสือ ไพล่มือไว้ข้างหลัง กดสายตาลงมองเจ้านายสาว“เรารู้จักกั

ภากรไม่มีอะไรจะคุยกับน้องชายจริง ๆ เพราะเขาเป็นฝ่ายโดนโกรธ เนื่องมาจากการผิดคำพูดของเขาเองว่าไม่กล้าแตะต้องน้อง เป็นภาคินที่ไม่เข้าใจกระทั่งหญิงสาวกลับมาหาพวกเขาอีกครั้งด้วยอารมณ์ดั่งพายุร้ายที่สงบลง“พี่ภีมพี่ภาม… ตกลงทะเลาะอะไรกันคะ?”“เปล่า...”สองคนตอบพร้อมกันแม้ไม่มีใครมองหน้ากันเลย พวกเขายังนั่งอยู่ที่เดิมคนละฝั่งตรงข้าม นั่นทำเอาวีณาถึงกับถอนหายใจ“อยากให้วีไม่สบายใจเหรอคะ? พี่ภีม... พี่ภาม... อยากเห็นวีร้องไห้ใช่ไหม?” วีณาไม่ไหวต้องใช้วิธีสุดท้ายคือบีบน้ำตา! ทีแรกเธอคิดอยู่ว่าจะประชดพวกเขาด้วยการไปเที่ยวบาร์โฮสหรือสถานที่อโคจรสักที่ แต่มันคงไม่สามารถแก้ปัญหาตอนนี้“น้องวีจะร้องไห้ทำไมครับ? พวกพี่ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันสักหน่อย”คนหนึ่งแววตาเอ่อคลอพอเธอตีหน้าเศร้า ส่วนอีกคน “พี่ขอโทษครับ... อย่าร้องนะน้องวี”ภาคินอาจมีหนทางปรับความเข้าใจกับพี่ชาย ในขณะที่เธอได้แต่หวังว่าเขาจะยอมลดทิฐิตัวเองลงเพื่อเธอ“ก็ได้... งั้น... วันนี้กูขออยู่กับน้องบ้าง... ได้ไหม? พี่ภีม...” พูดอึกอัก ภายใต้แววตาเศร้าหมองบอกว่าเขาเจ็บปวดกับการกระทำของภากรมากแค่ไหน ยังเกิดหวงแหน อยากได้เธอขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุ

แปลกที่วันนี้ยังไม่ถึงวันนั้นของเดือน ภาคินเพิ่งนึกขึ้นได้ด้วยความที่เขาจดจำเรื่องของเธอได้ทุกอย่าง ก็ตอนเหยียบเข้าห้องนอนโทนสีขาวสลับดำราบเรียบ มีกระจกเจ้าหญิงตัวน้อยและมุมของเล่นเล็ก ๆ สมัยเธอยังเป็นเด็กดวงตาคู่คมจรดมองแผ่นหลังบางในเดรสสีขาวสะอาด ปอยผมมัดลวก ๆ วางพาดไว้บนไหล่ขวา“น้องวี... จะแต่งงานเหรอ?” ภาคินถามอย่างไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไป เธอแค่หันกลับมาถามเขากลับด้วยแววตามาดมั่น“แต่งไหมล่ะ?”“ถามพี่?”“อืม...”“ผู้หญิงหลายใจ”วีณาหัวเราะออกมา เธอแน่ใจว่าเขาคงได้ยินที่เธอคุยกับพ่อว่าจะแต่งงานกับผู้ชายสองคน“สองค่ะ... สองใจ วีไม่ได้มีหลายใจ หนุ่มอื่นวีไม่เอา วีเอาแค่สองคนนี้” ตอบแล้วปลายนิ้วเรียวจิ้มลงบนแผ่งอกกว้าง ก่อนที่เธอจะแผ่ฝ่ามือออกวางด้วยความไว้วางใจ พิงศีรษะลงกับเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อนของเขาอย่างคลั่งไคล้หลงใหล“ทำอะไรครับ?”“วีขอกอดได้ไหมคะ… พี่ภามขา…”พี่ภามขา! พี่ภีมขา! มาเมื่อไร หัวใจชายหนุ่มอ่อนยวบทุกครั้งไปเหมือนกลายเป็นจุดอ่อนของเขาไปเสียแล้ว ภาคินเพิ่งเลิกเป็นไบโพลาร์ไปหลังโดนรุกเร้าอย่างหนัก เขาปิดตาลงพูด“ครับ... ได้ครับ”แล้วปล่อยให้วงแขนเล็กเลื่อนขึ้นลา

กูรักน้องมากกว่ามึงด้วยซ้ำ!“น้องวี...”เสียงพึมพำเรียกพาพี่ชายมองขวับ ภากรอยากจะคุยกับน้องชายให้รู้เรื่อง! ทันใดนั้นเอง“เฮ้ย!”“ไอ้เชี้ยภามไปไกล ๆ กูเลยนะมึง!”เสียงสบถด่ากร้าวเมื่อมือสัมผัสเย็นวาบสะกิดเข้าต้นขาด้านในผ่านเสื้อกางเกงนอน ต่างคนแยกห่างจากกันคนละมุมเตียง มือยื้อแย่งผ้าห่มผืนโตลายปลานีโม่น่ารักตรงข้ามหน้าตาตื่นตะลึง“อะไรของมึงไอ้ภีม กูนอนของกูดี ๆ”“มึงจับ... ขาอ่อนกูทำไม?”“เปล่า... ไม่ได้จับ”เถียงกันได้ไม่ทันไร เจ้าปลาน้อยก็ปรากฏเป็นคนคุ้ยเคยที่โผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม“เฮ้ย! น้องวี!”“เบา ๆ ค่ะ พี่ภีมพี่ภาม...” เธอจุปากปรามสองหนุ่มด้วยท่าทางซุกซน สองหนุ่มมองหน้ากันแล้วเลิกส่งเสียงแต่ตกใจเสียแทนพอผ้าห่มโผล่พ้นแค่ศีรษะน้อย เส้นผมดำขลับส่งกลิ่นหอมของแชมพูหลังอาบน้ำใหม่ ๆ“น้องวีมาทำอะไรครับ คุณอาบอกแล้วว่าอย่ามามุดผ้าห่มพวกพี่รู้มั้ย?” ภาคินบอก เขาเกือบที่จะเอื้อมมือไปเลิกผ้าขึ้นแต่พอสบนัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อน เสียงหวานออดอ้อนของคนตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง“ขอน้องวีนอนด้วยคนนะคะ... พี่ภีมขา... พี่ภามขา...”แล้วเธอก็คืบคลานออกมาจากผ้านวมหนาสีส้มแปร๋นเข้าไปใกล้ ๆ พวกเขาท