บัตเลอร์ที่รัก [3P] のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

พวกเขาเคยได้รับการสอนงานจากแม่บ้านและคุณป้า ไม่ให้เป็นเด็กวิ่งเล่นไปวัน ๆ หลังจากที่กำพร้าแม่กะทันหัน ส่วนพ่อคงไม่ต้องพูดถึงพอแม่ของเขาตั้งครรภ์ก็หนีไปมีครอบครัวใหม่ไม่เคยติดต่อมา แรก ๆ นั้นเขาและพี่ชายทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ดันให้คุณหนูของบ้านเป็นคนสอน!ทุกคนในบ้านต่างชื่นชมยกย่องวีณา แม้แต่คุณพ่อที่เพิ่งรับเด็กสาวตัวน้อยกลับบ้านมาเลี้ยงดูใหม่ ๆ เธอทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง ทำกับข้าวอร่อยเพราะต้องช่วยคุณยายจันหาข้าวปลาตั้งแต่อายุ 2 ขวบวีณาเคยเล่าให้คนในบ้านฟังอีกด้วยว่าตอนอยู่กับคุณยาย แม่ส่งเงินให้ใช้แค่หนึ่งพันบาทต่อเดือน บางวันเธอต้องออกไปเก็บขวดขายแลกกับข้าวสวยหนึ่งจาน อดมื้อกินมื้อ นั่นเป็นเหตุผลให้เธอตระหนักถึงคุณค่าของเงิน และผู้มีพระคุณเสมอ รวมถึงบัตเลอร์หนุ่มทั้งสองคนที่ใครก็ห้ามว่าห้ามแตะวีณาอาจเอาแต่ใจบ้าง ทว่าเธอยังคงยึดมั่นความดี มีจิตใจเมตตา รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แม้แต่ผู้ให้กำเนิดที่ทำร้ายลูกสาวและแม่แท้ ๆ ไว้หนักหนาสาหัส นายอนันต์ถึงขั้นขอคำสั่งศาลห้ามไม่ให้เข้าใกล้บุตรสาวอีกตกเป็นภาระของภาคินและภากรต้องคอยให้ความช่วยเหลือทุกที อย่างน้อยเธอก็ยังอยากพบแม่บ้างนาน ๆ คร

หญิงสาวหลุบตามองตามนัยน์ตาสีนิลสนิททอประกายวูบวาบตามแสงไฟ พริ้มตาปิดลงเมื่อริมฝีปากหนามอบจุมพิตแสนหวานให้อีกครา เขาขบเม้มไล่จากริมฝีปากบนอย่างเชื่องช้า เนิบนาบจนขนลุกชูชันไปทั่วกาย มือของเธอไต่ขึ้นโอบรอบคอ เมื่อปลายลิ้นหนาแทรกดุนเข้าหามาในโพรงปากเธอก็ตอบรับอย่างว่านอนสอนง่ายหัวใจของเธอเต้นแรงเวลาพี่ภีมทำอย่างนั้น วีณาไม่รู้ว่ามันจะดีไหมหากได้จูบพี่ภามด้วยเหมือนกัน ความคิดสกปรกของเธอยังคงดำเนินไป แม้นั่งคร่อมกอดแฝดคนพี่ด้วยความเสน่หาหลายนานกว่าที่ต่างฝ่ายจะสามารถผละออกจากกัน ดวงตาคู่สวยฉ่ำปรือหลุบมองปลายจมูกโด่งเป็นสันคม เขาพยายามรั้งลมหายใจหอบสั่นของตัวเองไว้“พี่คิดถึงวีครับ... พี่รู้สึกผิดแต่พี่เลิกคิดไม่ได้...”“เรื่องของคุณพ่อ เรื่องคนอื่นจะว่ายังไง ค่อยคุยทีหลังนะคะ ตรงนี้มีแค่เราสองคน พี่ภีมไม่ใช่คนคิดเยอะแยะเหมือนพี่ภามนี่นะ” บอกแล้วเธอลุกขึ้นยืนสุดความสูง เพื่อถอยจากเขาสักก้าวหนึ่ง ล้วงมือเข้าใต้ประโปรงขยับก้นจับขอบแพนตี้ร่วงลงพื้นตุบ!แม่สาวแสนยั่วยวนทำหนุ่มวัยสามสิบปีอกสั่นขวัญแขวนเท่าไรเธอคงไม่รู้...วีณาอาจวางแผนมาล่วงหน้า เตรียมใจมาแล้วกับเรื่องนี้ก็เป็นได้ เธอตัดสินใจห

“น้องวีครับ... ตื่นยังครับ?” น้ำเสียงอ่อนโยนปลุกเธอจากภวังค์ เปลือกตาขาวใต้ขนตางามงอนเป็นแพเปิดปรือขึ้นมองวงหน้าหล่อเหลาระบายยิ้ม“พี่ภีมขา... วีขอนอนต่ออีกนิดนะคะ”“ทำไมทำตัวขี้เซาจังเลย ฮึ...” เขาอดไม่ไหวต้องหยิกจมูกเธอเข้าทีเพราะมันเขี้ยว กับท่าทางซุกซบเข้าหาไออุ่นใต้วงแขนกว้างเหมือนแมวอ้อน มือกระชับจับผ้านวมหนาขึ้นคลุมบ่ามนมิดชิดไม่ให้เธอรู้สึกหนาว ขณะดวงตาคู่สวยหันกลับไปเหม่อมองฝาผนังห้องเช่นก่อนหน้านี้ เขาเห็นเธอจ้องกำแพงอย่างนั้นหลายนาน“คิดอะไรอยู่ครับน้องวี... เสียดายที่เสียสาวให้พี่หรือว่ายังไง?”“ไม่ได้คิดอะไร นอนเฉย ๆ มันสบายค่ะ วีชอบหนุนแขนพี่ภีมพี่ภาม...”วีณากำลังนึกถึงคราวแอบย่องเข้าห้องพี่ชายทั้งสองในบ้านพักของพนักงาน กระโดดแทรกกลางระหว่างพวกเขาอย่างสนิทสนม ไม่มีใครรู้ว่าเธอต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการแอบทำเรื่องที่คุณพ่อห้าม!รวมถึงเมื่อคืนนี้หลังได้เรียนรู้ประสบการณ์แปลกใหม่ ปลายจมูกรับรู้กลิ่นหอมอ่อนซึ่งเธอสามารถแยกออกว่าใครเป็นใคร...ของขวัญที่เธอซื้อให้พี่ชายทั้งสองคนทุกปี โคโลญจน์บุรุษกลิ่นสะอาด หอมเด่นไปทางเพลย์บอยสักหน่อยเป็นเอกลักษณ์ของบัตเลอร์คนน้อง บางคร

ผิดจากอาทิตย์แรกตอนมาอาศัยอยู่บ้านหลังนี้ วีณาเก็บตัวในห้องเงียบเชียบเพราะคิดถึงคุณยายจัน จนคุณพ่อต้องพาไปพบจิตแพทย์เด็ก หาทางแก้ปัญหาโดยซื้อบ้านให้คุณยายเพื่อที่ลูกสาวจะได้แวะไปเยี่ยมเยียนบ่อย ๆ ร่วมสองเดือนกว่าวีณาจะปรับตัวได้ กลับมาร่าเริงแจ่มใส พ่วงด้วยความซุกซนเกินเด็กทั่วไป! “เข้าบ้านเดี๋ยวนี้นะครับน้องวี ถ้าไม่ฟังพี่คราวนี้ พี่จะไม่วิ่งตามเราแล้วให้ไอ้ภีมมันมาวิ่งตามเราแทน!”คำขู่ของเขาได้ผลชะงัด วีณารู้ดีว่าถ้าภากรมาเมื่อไรเขาจะต้องหาวิธีล่ามเธอไว้กับที่ ไม่ว่าจะด้วยวิธีอะไรแค่บรรลุเป้าหมายคำสั่งของคุณพ่อ ทันใดนั้นเอง พื้นหญ้าดังกรอบแกรบทำให้สองคนมองขวับตามเสียง ไม่รู้ว่าเป็นเสียงของอะไร เด็กน้อยตาไวมองเห็นบางอย่างผ่านตาไป จึงผลักเอวของเขาเบา ๆ ไม่ให้บังเจ้าสิ่งแปลกปลอมทางด้านหลัง“พี่ภาม... ไข่อะไรเต็มเลย...?”“ไม่ต้องยุ่งเลยเราน่ะ เดี๋ยวพี่เรียกลุงอ่อนมาดูนะครับ” เขาพูดทันทีมือจับประคองบ่ามนไว้อย่างหวงแหน ด้วยกลัวอันตรายจะเกิดขึ้นกับเธอ เด็กน้อยสุดแสบก็ไม่สนทำคอยื่นคอยาว แม้ด้วยความสูงแค่เอวของเขาเท่านั้น “ห้ามซนแล้วนะครับ เราบาดเจ็บหรือเป็นอะไรขึ้นมา คุณอาว่าพี่ ตีพี่ทำ

ใช่ว่าไม่เคยเกิดเสียเมื่อไร ทุกครั้งที่เขามีใครสักคน ไม่นานเกินสามถึงสี่เดือน ไม่เป็นเขาก็พวกหล่อนจะล้มเลิกความคิดเพื่อไปมีอนาคตที่ดีกว่าความสัมพันธ์เช่นนี้“เราคบกันเดียร์มีพี่คนเดียวนะ พี่คุยกับเดียร์ดี ๆ ได้ไหม มีอะไรก็บอกมาตรง ๆ สิ เดียร์ไม่เลิกกับพี่นะ”เสียงหวานอ่อนลงเผื่อว่าเขาอาจแค่อารมณ์ไม่ดีอะไรสักอย่าง ภาคินอาจจะกลับมาเป็นอย่างเดิมก็ได้ รองเท้าส้นเตี้ยกระแทกกระทั้นปึงปังตามแผ่นหลังกว้าง โดยไม่สนว่าจะรบกวนใครในพื้นที่ส่วนร่วมแสนจะบังเอิญ! เมื่อมาถึงสุดทางโถงเดินยาวที่มีแสงไฟสลัวในช่วงหัวค่ำ หญิงสาวอีกคนกำลังปิดประตู กระชับกระเป๋าหนังสีขาวทรงสวยด้วยสายคล้องสีทองหนีบไว้ใต้รักแร้ มองไปทางทั้งสองคนพอดี“อ้าว... พี่ภาม กลับมาแล้วหรือคะ?” เธอถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เห็นอยู่ว่าคนหนึ่งเดินหนีอีกคนเดินตามฉุดยื้อกันเหมือนสงครามผัวเมีย ตั้งแต่หน้าลิฟต์มาส่งเสียงดังไม่เกรงใจห้องอื่น ใบหน้าหวานงามแต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อน เคลือบลิปสติกสีชมพูกุหลาบกระตุกยิ้มกับข่าวดี!“เลิกกับเดียร์เพราะมีคนใหม่น่ะสิ ออ... อย่างนี้นี่เอง”ดวงตาคู่สวยใต้อายไลเนอร์คมกริบแอบแฝงความริษยาไล่มองร่างงา