All Chapters of ยูโรเบื่อคิดดอกเบี้ยแต่อยากคิดถึงแยมแทน: Chapter 21 - Chapter 30

*บริเวณห้องนั่งเล่น..บ้านยูโรเมืองเหลามาจะฟัง*ภาพยนตร์สุดแสนจะโรแมนติก กำลังดำเนินเนื้อเรื่องมาถึงฉากสำคัญ พระเอกภายในจอภาพขนาดใหญ่ เขาค่อยๆ คุกเข่าลงต่อหน้านางเอก เสียงดนตรีหวานซึ้งดังคลอไปทั่วห้องนั่งเล่น"ฉากนี้..ให้ฉันดูกี่รอบก็ชอบนะคะคุณ! พระเอกเขากล้าหาญดี!!!" ดีนาร์ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างมีความสุข แอบเหล่ตามองลูกชายสุดที่รักทันทีเปโซพยักหน้าเห็นด้วย แต่สายตากลับเหลือบมองไปยังลูกชาย ซึ่งยังนั่งหลังแข็งเป็นไม้กระดานอยู่ข้างหญิงสาว"ยูโร.."คนโดนเรียกสะดุ้งโหยงก่อนจะขานรับ"ครับพ่อ!""ทำไมตกใจขนาดนั้นล่ะนาย!!! หนังไม่ได้เป็นฉากสยองขวัญน่ากลัวสักหน่อย" แยมกล่าวถามอย่างสงสัยขณะนั่งอยู่ด้านข้างเขา เธอต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย"เปล่าหรอก!!! เราแค่… กำลังกลัวพระเอกจะโดนนางเอกปฏิเสธน่ะ" ยูโรกล่าวพลางหัวเราะแห้งๆ อย่างกลบเกลื่อนความผิดปกติทางพฤติกรรมอยู่"พูดเหมือนมีประสบการณ์เลยนะจ๊ะ" ดีนาร์เอ่ยพร้อมหันมามองทันที"หรือแกกลัว.. เพราะคิดจะทำตามในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า?" เปโซพยักหน้าเสริมเสียงเรียบ"ทำตามอะไรคะ?" แยมเลิกคิ้วสูงสงสัยหนักยิ่งขึ้น"ไม่มีอะไรทั้งนั้นครับ!! พ่อแม่..เราชอบพูดอะไรแปลก

*บ้านยูโรเมืองเหลามาจะฟัง*แสงแดดยามเช้าสีอ่อน กำลังลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา แตะพื้นหินอ่อนสุดหรูหราภายในบ้านยูโรอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมชาอุ่นๆ ลอยคลุ้งตามทางเดินบรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับช่วงเวลาตั้งใจจะเดินช้าลงในเช้าวันนี้ ยูโรยืนตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะตัวเล็กข้างหน้าต่าง ก่อนจะหยิบกล่องแก้วสีใสขึ้นมาอย่างระมัดระวังภายในนั้นคือมาริโมะ.. ลักษณะกลมสีเขียวขจีมีเส้นขนแซมเพียงเล็กน้อยราวกับเป็นสิ่งมีชีวิต ขนาดไม่ใหญ่ประมาณห้าเซนติเมตร วางนิ่งอยู่ภายในน้ำใสสะอาด แยมมองมันอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนหัวใจจะเหมือนถูกบีบเบาๆ เพราะเธอเองยังจำความรู้สึกนั้นได้ดีกว่าใคร.."ของขวัญวันเกิดจากเธอ.. เมื่อห้าปีก่อน!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตานุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด แยมชะงักลงอย่างกะทันหัน เธอไม่คิดว่าเขาจะยังเก็บมันเอาไว้ และไม่เคยคิดด้วยซ้ำ…ว่าเขาจะยังจำได้อยู่"มันยังอยู่ดีสินะ… ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลย!" เธอพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตา ดวงใจสั่นไหววูบผ่านเรือนร่างราวกับตื้นตันอยู่"เรา..คอยเฝ้าดูแลมันมาตลอดน่ะ เหมือนเรายังดูแลความทรงจำของเธออยู่เสมอ!" เขาตอบอย่า

*วันสิ้นปี..ช่วงยามราตรีของอำเภออย่ามาซุย*"ขอเชิญเหล่าพ่อแม่พี่น้องลุงป้าน้าอาตายาย!! มานับถอยหลังวันปีใหม่กันนะครับ สาม..สอง..หนึ่ง!!!" ผู้ใหญ่บ้านที่จัดงานประกาศผ่านไมโครโฟน ชาวบ้านต่างปรบมือกันอย่างสนุกสนาน เฉลิมฉลองเทศกาลเหมือนดั่งทุกปีปึงปัง!!!เสียงดังจากพลุปรากฏบนท้องฟ้าช่างตระการตา ก่อนจะตามมาด้วยกลุ่มควันดำและกลิ่นเผาไหม้ ซึ่งพวยพุ่งทะยานลอยสู่ชั้นอากาศเช่นเดียวกัน เปลวไฟสีส้มแดงลุกโหมกระหน่ำแรงตามลมหนาว จากภายในร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่อย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เปิดโอกาสให้ใครตั้งตัวได้ทัน"ไฟไหม้โว้ย!! ร้านเจ๊แยมไฟไหม้แล้ว!!!"เสียงโหวกเหวกของชาวบ้านดังระงม พริบตาเดียวผู้คนพากันแตกตื่นวิ่งวุ่น รีบหาทางแจ้งสถานีรถดับเพลิงกันอลหม่านบางคนช่วยกันขนของออกจากร้านข้างเคียง บางคนยืนมองด้วยสีหน้าตกตะลึง ไม่มีใครอยากจะเชื่อว่า.. สถานที่คุ้นเคยซึ่งเดินเข้าออกทุกวัน จะกลายเป็นกองเพลิงในคืนสุดท้ายของปีได้โทรศัพท์ของแยมสั่นไม่หยุด ชื่อของลูกค้าประจำและลูกน้องบางคนปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เสียงเรียกเหล่านั้น…กลับเงียบงันเจ้าของร้านชำกำลังหลับสนิทอยู่ภายในบ้านเก่า ณ อำเภอเหลามาจะฟัง โทรศั

*บ้านยูโรอำเภอเหลามาจะฟัง*หลังพิธีการทั้งหมดเสร็จสิ้น คู่บ่าวสาวกลับไปอาศัยอยู่บ้านของยูโรทันที ดีนาร์และเปโซต่างนำสินสอดมากมายประโคมให้แยม ราวกับภาคภูมิใจที่ทั้งสองคนลงเอยด้วยดีจังหวะดีนาร์ปลอบโยนแยมเรื่องเพลิงไหม้ร้านค้า เปโซจึงเรียกยูโรไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทำให้แยมแอบเป็นกังวลตาม เพราะไม่รู้ว่ามีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า"แยมลูก.. หนูอย่าได้เครียดไปเลยนะ ไม่ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น หนูแค่จำไว้ว่า..พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน ซึ่งจะไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายและยังคอยสนับสนุนหนูกับยูโรเสมอนะ"ดีนาร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอยิ้มหวานอย่างอบอุ่น ก่อนจะเอื้อมฝ่ามือลูบละไล้ศีรษะลูกสะใภ้แผ่วเบา"ขอบคุณ..คุณแม่กับคุณพ่อที่มอบความรักและความเมตตา ให้แก่หนูมาโดยตลอดนะคะ หนูไม่เคยคิดว่าตัวเองจะโชคดีได้มากขนาดนี้.."แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอน้ำตาคลอเบ้าอย่างซาบซึ้ง ให้กับความรู้สึกที่ครอบครัวฝ่ายชายดีต่อเธอถมเถ จนไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถ.. ประพฤติตัวให้ดีพอและตอบแทน ให้เหมาะสมกับความเอ็นดูและการเอาใจใส่จากพวกเขาได้มากแค่ไหน"พ่อกับแม่ไม่ได้คาดหวังอะไรนะ ขอแค่

ภาพโต๊ะอาหารยังไม่ทันเย็น ข้าวบนจานยังคงเหลือ เสียงหัวเราะเมื่อสักครู่ยังไม่ทันจางหาย ตำรวจเปิดประตูบ้านเข้ามาพร้อมหมายจับคามือกฤษฎาลุกขึ้นจากโต๊ะสีหน้าของเขาแข็งค้าง ก่อนจะถูกใส่กุญแจมือ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของน้องสาว แพนด้านั่งนิ่งช้อนหลุดจากมือตน เสียงกระทบจานดังเบา แต่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก"ข้อหาวางเพลิง กรรโชก ข่มขู่ และพยายามฆ่า"คำอ่านข้อหาดังก้องบนโต๊ะอาหารมื้อสุดท้าย กลายเป็นเส้นแบ่งชีวิตที่ไม่อาจย้อนกลับ แพนด้าไม่ได้ร้องโวยวายมีแค่เพียงความสับสน ตัวเธอสั่นเทาเหมือนโลกทั้งใบพังลงตรงหน้า*สถานีตำรวจอำเภออย่ามาซุย*แพนด้ายืนอยู่หน้าห้องสอบสวน สองมือเธอเย็นเฉียบร่างกายแข็งเกร็ง ราวกับอยู่ภายในห้องอุณหภูมิติดลบ หัวใจเต้นแรงจนแทบเจ็บหน้าอกเมื่อประตูเปิดออกแยมยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยแววตาเหนื่อยล้าแต่ยังนิ่งและมั่นคง แพนด้าก้าวเข้าไปก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าทันที"เจ๊หนูขอโทษค่ะ!" เสียงเธอสั่นแตกไม่ต่างจากแก้วบางๆ กำลังกลายเป็นเศษผง"ขอโทษแทนพี่ชายของหนูด้วยนะคะ ขอโทษแทนทุกอย่างที่เขาทำไม่ดีกับเจ๊นะคะ"แยมชะงักก่อนจะรีบก้าวเข้ามาพยุงสาวน้อย"พื้นมันเย็นนะ ลุกขึ้นมาก่อนเถอะแพนด้า!" แย