30.ความเมตตาของแยม

ภาพโต๊ะอาหารยังไม่ทันเย็น ข้าวบนจานยังคงเหลือ เสียงหัวเราะเมื่อสักครู่ยังไม่ทันจางหาย ตำรวจเปิดประตูบ้านเข้ามาพร้อมหมายจับคามือ

กฤษฎาลุกขึ้นจากโต๊ะสีหน้าของเขาแข็งค้าง ก่อนจะถูกใส่กุญแจมือ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของน้องสาว แพนด้านั่งนิ่งช้อนหลุดจากมือตน เสียงกระทบจานดังเบา แต่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก

"ข้อหาวางเพลิง กรรโชก ข่มขู่ และพยายามฆ่า"

คำอ่านข้อหาดังก้องบนโต๊ะอาหารมื้อสุดท้าย กลายเป็นเส้นแบ่งชีวิตที่ไม่อาจย้อนกลับ แพนด้าไม่ได้ร้องโวยวายมีแค่เพียงความสับสน ตัวเธอสั่นเทาเหมือนโลกทั้งใบพังลงตรงหน้า

*สถานีตำรวจอำเภออย่ามาซุย*

แพนด้ายืนอยู่หน้าห้องสอบสวน สองมือเธอเย็นเฉียบร่างกายแข็งเกร็ง ราวกับอยู่ภายในห้องอุณหภูมิติดลบ หัวใจเต้นแรงจนแทบเจ็บหน้าอก

เมื่อประตูเปิดออกแยมยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยแววตาเหนื่อยล้าแต่ยังนิ่งและมั่นคง แพนด้าก้าวเข้าไปก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าทันที

"เจ๊หนูขอโทษค่ะ!" เสียงเธอสั่นแตกไม่ต่างจากแก้วบางๆ กำลังกลายเป็นเศษผง

"ขอโทษแทนพี่ชายของหนูด้วยนะคะ ขอโทษแทนทุกอย่างที่เขาทำไม่ดีกับเจ๊นะคะ"

แยมชะงักก่อนจะรีบก้าวเข้ามาพยุงสาวน้อย

"พื้นมันเย็นนะ ลุกขึ้นมาก่อนเถอะแพนด้า!" แยมกล่าวเชิงดุเธอด้วยความเป็นห่วง

"หนูไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ที่ผ่านมา.. เจ๊รู้จักเราดีมากพอ เรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับหนูสักนิด อย่ารู้สึกผิดจนโทษตัวเองเลยนะ"

แพนด้าส่ายหน้าน้ำตาเธอไหลลงไม่หยุด

"หนูรู้ดีค่ะ ว่า..ตัวหนูไม่มีสิทธิ์ขออะไรทั้งนั้น แต่หนูทนไม่ได้จริงๆ หากต้องแสร้งแสดงเหมือนคนไม่รู้เรื่องเลย แม้ว่าหนูจะไม่เข้าใจพฤติกรรมพี่ชายเลยสักนิด" เธอก้มหน้าลงต่ำ

"หนู.. ไม่รู้เรื่องไฟไหม้ ไม่รู้เรื่องการข่มขู่ ไม่รู้ว่าพี่ชายจะทำร้ายเจ๊มากขนาดนี้ ทั้งที่เขารู้มาตลอดว่าเจ๊เป็นผู้มีพระคุณต่อหนูมากแค่ไหน แต่ยังทำเรื่องผิดร้ายแรงได้ลง!" น้ำตาร่วงหล่นลงพื้นสถานีตำรวจหยดแล้วหยดเล่า

"ถ้ารู้ตั้งแต่ตอนนั้น… หนูจะต้องหยุดยั้งเขา แม้ต้องแตกหักกันก็ตาม ถ้าหนูตงิดใจสักเล็กน้อย ร้านคงไม่เกิดไฟไหม้ และเจ๊ก็ไม่ต้องสูญเสียทรัพย์สินโดยใช่เหตุอย่างนี้!" แพนด้าเปล่งน้ำเสียงหนักแน่น แต่ขาดห้วงไปชั่วครู่กลบด้วยเสียงสะอื้นของเธอ

แยมมองแพนด้านาน ก่อนจะตัดสินใจ.. โอบกอดพร้อมลูบศีรษะอย่างเอ็นดูเหมือนเช่นเคย แต่ไหนแต่ไรมาแพนด้าเปรียบเสมือนน้องสาวคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่พนักงานภายในร้านที่ซื่อสัตย์อย่างเดียว

"เจ๊รู้.. สายตาหนูไม่ใช่ของคนโกหกสักหน่อย คนที่อยากจะพูดโกหกแทนคนอื่นทั้งที่ตัวเองยังกลัวบาป.. คนแบบนี้จะทำร้ายใครได้ลงกันล่ะ?"

แพนด้าเงยหน้าขึ้นมองแยมด้วยดวงตาแดงก่ำ

"หนูขอโทษที่ไปทำงานร้านเจ๊ ขอโทษที่มายืนอยู่ใกล้.. ทั้งที่ความจริงมันสกปรกแบบนี้ หนูจะรับผิดชอบโดยการลาออกเองค่ะ!" แพนด้ากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตามีแต่ความไร้เดียงสา จนแยมส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความน่ารักของเธอ

"หนูไม่ใช่ความผิดของพี่ชายนะ และไม่ใช่เครื่องมือของใครหรอก ถ้าอยากไถ่โทษนัก.. รีบเรียนให้จบปริญญาแล้วมาทำงานร้านเจ๊ต่อดีไหม น่าจะดูทรมานใจดีไม่น้อยเลย"

แพนด้าร้องไห้โฮ เหมือนแบกก้อนหินออกจากอกเป็นครั้งแรก ความใจดีและความยุติธรรมของแยมไม่เคยเปลี่ยน แม้ว่าตัวเธอจะผิดที่มีพี่ชายสร้างเรื่องร้ายแรง แต่ทว่าคนที่มีเมตตาขนาดนี้เธอย่อมซาบซึ้งมาก

"ให้หนูเป็นพนักงานเหมือนเดิมได้ใช่ไหมคะ? ฮื่อๆ ขอบคุณนะเจ๊ที่ไม่โกรธเคืองหนู.. ที่ไม่เอาความผิดของพี่ชายมาทับซ้อนหนู"

"เจ๊ของหนูใจดีและสวย อย่างกับนางฟ้าจะเป็นนางยักษ์ได้อย่างไรกัน ต่อไปต้องรักและปกป้องเจ๊ให้มากนะ รู้ไหม..?" ยูโรเอ่ยเสียงต่ำเขายืนอยู่ไม่ไกล

แพนด้าพยักหน้า น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย แต่สายตาเริ่มมีแรงฮึดสู้อีกครั้ง เพราะบางความผิดถูกส่งต่อทางสายเลือดไม่ได้ และบางคน..

แม้จะอยู่ภายในครอบครัวเดียวกับปีศาจ ก็ยังมีหัวใจที่สะอาดพอจะเลือกเป็น..คนดี ได้เช่นกัน

"แพนด้าไปร้านเจ๊ด้วยกันเถอะ เจ๊ต้องไปติดป้ายประกาศวันปรับปรุงร้านก่อน ส่วนเรื่องการทำงานต้องไปหาตามบ้านลูกจ้างแต่ละคนอีก!"

"ไว้ใจผู้ช่วยอย่างหนูได้เลยค่ะ!" แพนด้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส เธอยกมือเช็ดคราบน้ำตาทันที

"ไปล้างหน้าเถอะ ขี้เหร่ขนาดนี้.. เดี๋ยวยอดมาว่าเจ๊รังแกเรานะ!" แยมกล่าวแซวสาวน้อย ก่อนจะงีบบนรถยนต์รอ เพราะรู้สึกเพลียมากเกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหมดนี้