บททั้งหมดของ ซาตานร้ายเดิมพันรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

เมื่อกล่าวขอบคุณแล้ว เห็นเขาบอกว่าไม่เป็นไร แถมยังนิ่งเฉยทำให้เธอเงอะงะเล็กน้อย วางตัวไม่ถูกว่าควรจะยังไงต่อไปดี คนอะไรหน้านิ่งไร้อารมณ์ชะมัด ในเมื่อไม่รู้จะพูดอะไรกันอีก ฟ้าใสจึงเปิดประตูก้าวลงจากรถ เธอไม่คิดหันกลับไปมองเขาอีก มือบางเปิดประตูร้านกาแฟ ก่อนที่จะอุทานอย่างตกใจ“อุ๊ย!” ร่างบางสะดุ้งเมื่อหันไปเจอกับร่างสูงของเทพประทานที่เดินตามเธอมาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เขาเดินเบามาก และเธอก็ไม่ได้สังเกตว่าเขาเปิดประตูรถออกมาเมื่อไหร่ “คุณเดินตามฉันมาทำไมนี่” ฟ้าใสถามอย่างหวาดระแวงเทพประทานไม่ตอบแต่ถือวิสาสะเดินแทรกเข้าไปในร้านกาแฟ เขากวาดสายตามองโดยรอบที่จัดอย่างเรียบร้อย วันนี้ร้านคงหยุดเพราะเขาเห็นเก้าอี้ถูกยกขึ้นวางบนโต๊ะทุกตัว ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองหน้าหญิงสาวที่มองเขานิ่งไม่ยอมขยับไปไหนเหมือนหวาดระแวง“ไม่คิดจะเชิญผมดื่มน้ำดื่มท่าบ้างหรือไง” เขากอดอกมองเธออย่างตำหนิ ฟ้าใสหน้าร้อนเห่อ สะบัดหน้าให้คนหน้านิ่งมาดเยอะ แต่แสนเย็นชาสุดกำลังชิ! ฟ้าใสย่นจมูกใส่ แต่ก็จำต้องผายมือให้ชายหนุ่มไปนั่งที่มุมพักผ่อนของร้าน ซึ่งเป็นมุมที่เธอกับเพื่อนชอบนั่งคุยปรึกษาหรือสนทนากัน วันนี้ไม่มีใครอยู่ ล

“ว้าย!!!”ประตูร้านที่เปิดออกมาอย่างเบามือพร้อมกับสามสาวเพื่อนซี้ที่เดินเข้ามาในร้านพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย เผอิญกลับมาถึงพร้อมกันเท่านั้น แต่ไม่ได้ทำให้คนที่คลุกเคล้ากันอยู่ได้ทันรู้ตัว มารู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงของเพื่อนสาวที่ร้องอุทานอย่างตกใจ เทพประทานถูกผลักจนกระเด็น ฟ้าใสดึงเสื้อยืดที่ถูกดึงขึ้นไปบนเนินอกลงปกปิดเรือนร่าง สีหน้าซีดเผือดของเพื่อนรักอย่างฟ้าใสทำให้สามสาวหันไปมองชายหนุ่มคนเดียวในเหตุการณ์ด้วยความสงสัยและไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด“ฟ้า เป็นยังไงบ้าง” ราศีเดินเข้าหาเพื่อนเป็นคนแรก ฟ้าใสเองทำอะไรไม่ถูกกอดเพื่อนรักเอาไว้แน่น ราศีหันมาถลึงตามองเทพประทานอย่างไม่ชอบใจและโกรธแทนเพื่อน เพราะเห็นท่าทางก็รู้ว่าไม่ได้เต็มใจแน่นอนไอ้หมอนี่ข่มเหงเพื่อนของเธอ“มะ... ไม่เป็นไร” ฟ้าใสตอบเสียงสั่น ยังไม่มั่นคงดีนัก รู้สึกตกใจที่เพื่อนเข้ามาเห็นเหตุการณ์พร้อมๆ กับความรู้สึกดีใจที่เพื่อนมาได้ทัน มันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด เธอไม่อยากให้เพื่อนทั้งสามรู้ว่าเธอยังติดต่อกับเทพประทานหลังจากได้รับเงินพนันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“คุณทำอะไรเพื่อนฉัน” ราศีถามก่อนเป็นคนแรก ก่อนที่ปาริชาติและเกศราจะได้สต

ฟ้าใสปิดปากฉับ หวาดกลัวแววตานั้นของเขา แต่คิดว่าถ้าเธอไม่ทำอะไรเลย ยอมให้เขาข่มเหงง่ายๆ เธอต้องเป็นเบี้ยล่างของเขา เรื่องอะไรจะยอม คนอย่างเธอไม่ยอมแน่ๆ“ฉันบอกให้หยุดรถยังไงเล่า ฉันไม่ไปกับคุณ” ฟ้าใสตะโกนอีกครั้ง ก่อนจะแย่งพวงมาลัยรถกับเขา“อยากตายหรือไงฮะ นี่ไม่ใช่นิยายนะ เกิดรถชนขึ้นมาเธอได้ไปสวรรค์แน่”“ไปสวรรค์ก็ดีสิ เค้าบอกว่าบนสวรรค์สบาย มีกินมีใช้ มีทาสบริวารไม่ต้องทำอะไร” ฟ้าใสลอยหน้าลอยตาตอบเมื่อเขาเลี้ยวรถเข้าข้างทาง พยายามเปิดประตูรถแต่รถล็อก“เถียงคำไม่ตกฟาก” เขาหันมาทำเสียงดุ ฟ้าใสไม่สน“คุณไปบอกพวกนักข่าวแบบนั้นได้ไงว่าเราเป็นแฟนกัน จริงๆ เราไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย”“ผมนึกว่าคุณอยากให้เป็นเสียอีก ในเมื่อคุณอยากให้ข่าวออกมาเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือไง” เขาถามเสียงกร้าว“ฉันไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น ไม่ต้องการให้เป็นข่าว”“อย่าบอกนะว่าข่าวนั่นไม่ใช่ฝีมือคุณ ไม่อยากจะเชื่อ ในเมื่อคุณเคยขู่ผมเอาไว้” เขาแสดงสีหน้าว่าไม่เชื่อเธอเลยสักนิด“ไม่ใช่น่ะสิ ใครจะอยากเป็นข่าวกับคุณ ฉันอยู่ของฉันดีๆ ชีวิตฉันวุ่นวายไปหมดเลยเห็นไหม” เธอตอบด้วยความหงุดหงิด“ไม่อยากเป็นข่าวกับผมขนาดนั้นเลยเหร

“นี่คุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ฟ้าใสเริ่มดิ้นออกจากอ้อมแขนเมื่อฟ้าสงบลง แต่ฝนด้านนอกยังตกอย่างไม่ลืมหูลืมตา“คุณอยากให้ผมปล่อยจริงๆ เหรอ เห็นเบียดบี้ซะขนาดนี้ ผมชักมีอารมณ์แล้วนะ” เขาไม่ได้ล้อเล่น แต่เขาพูดจริงตามความรู้สึกของตัวเอง เรือนกายเขาโป่งพองจนรวดร้าว และเธอต้องรับผิดชอบกับการกระทำนั้น เธอยั่วเขาให้ปะทุฟ้าใสหยุดกึก มองสบตาเขาท่ามกลางความมืดที่มีสายฟ้าสว่างเข้ามาเป็นบางครั้ง ดวงตาของเขาทำให้เธอหวั่นไหวและหวาดกลัวในขณะเดียวกัน สายตาแบบนี้มันทำให้เธอไม่เข้าใจแต่วาบหวามแปลกๆ“ว่าไง อยากให้ปล่อยจริงๆ เหรอ” เขาถามเสียงยานคาง ไม่ได้อยากจะปล่อยร่างบางเลยสักนิด ยิ่งเสียดสีเบียดแนบชิดยิ่งต้องการ ความเป็นชายที่หลับใหลได้ตื่นเร่าขึ้นมาอีกครั้ง“คะ... คุณได้โปรดปล่อย” ฟ้าใสแทบหาเสียงของตัวเองไม่เจอ เธอได้กลิ่นเรือนกายของบุรุษ มันช่างหอมเย้ายวนและอบอวลไปด้วยเสน่หาอันล้ำลึก กล้ามเนื้อเรียบตึงแข็งแกร่งที่บดเบียดเสียดสีกับเธออยู่ก็ให้ความรู้สึกวาบหวามตื่นเต้นจนหัวใจแทบโลดออกมานอกอก ไฟฟ้าในห้องที่มืดมิดสว่างวาบขึ้นมาทันที เสียงพายุฝนข้างนอกกระหน่ำรุนแรงเหมือนหัวใจของเธอที่เต้นกระหน่ำอยู่ในอกทั

“ผมจะไม่ปล่อยเมียผมไปไหน ถ้าคุณอยากอาบน้ำ ผมจะพาไป”“เอ๊ะ! คุณ ใครเป็นเมียคุณมิทราบ”“แล้วที่ทำกันเมื่อกี้เรียกว่าอะไรล่ะ หรือว่าออกกำลังกายในที่ร่ม”“คนบ้า! ปล่อยนะ” ฟ้าใสอายจนพูดไม่ออก เธอหันมาทุบตีเขา ก็กลายเป็นถลาเข้าสู่อ้อมแขนเขาแบบหันหน้าเข้าหากัน เขารวบมือเธอไว้ กอดรัดร่างบางแล้วพลิกให้เธออยู่ด้านบน“ไม่เสียดายพรหมจรรย์หรือไง ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่ผู้หญิงชอบมั่ว ผมเป็นลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ” คำพูดของชายหนุ่มทำให้เธอนิ่งอึ้งไป“ฉันเอ่อ... ขอคิดดูก่อนได้ไหม เราไม่ได้รักกัน ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำแม้กระทั่งแฟน เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเกิดจากความผิดพลาด คุณจะรับผิดชอบฉันด้วยการทำยังไงล่ะคะ ฉันยังไม่แน่ใจอะไรเลยสักนิด”“เป็นแฟนกันก่อนดีไหม ลองคบกันก่อน” ลึกๆ เขาก็อยากรู้ว่าเธอจะรักเขาได้ไหม เทพประทานนึกไปถึงตอนที่หญิงสาวปฏิเสธเขากับเพื่อนของเธอ ว่าหากไม่เพราะพนันเรื่องนั้นเธอจะไม่สนใจเขา เขาก็อยากรู้เหมือนกัน เสน่ห์ของเขามันทำให้เธอหวั่นไหวไม่ได้เชียวหรือ“ลองคบกัน” เธอทวนคำ กลายเป็นว่าเธอมานอนทาบทับแนบชิดกับเขา ตกลงกันเรื่องคบหาดูใจเป็นแฟน“ใช่ ไหนๆ คุณกับผมก็ตกลงกันก่อนหน้าแล้ว