บททั้งหมดของ ซาตานร้ายเดิมพันรัก: บทที่ 41 - บทที่ 50

เทพประทานดันหลังหญิงสาวไปชนกับผนังห้องน้ำ จับมือเธอมากอดเขาเอาไว้ กระซิบสั่งอย่างวางอำนาจนิดๆ เมื่อหญิงสาวทำท่าจะดึงมือหนี“กอดผมเอาไว้แบบนี้”ฟ้าใสทำท่าจะประท้วงจึงโดนริมฝีปากหนาดุนดันเข้าหา อาการดิ้นรนหมดลงเมื่อถูกชั้นเชิงชายที่เหนือกว่าเข้าจู่โจม ร่างสาวอ่อนระทวยปล่อยให้เรียวลิ้นเล็กถูกดูดดันพัวพันในโพรงปากที่ไร้อิสรภาพทันทีที่ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหนาเอาแต่ใจ แขนแข็งแรงสอดเข้าใต้เข่าของหญิงสาว ยกขึ้นให้เธอแยกขาออกจากกัน เพื่อเขาจะได้แทรกกายเข้าไปได้ถนัดถนี่ ส่วนปลายของความแข็งแกร่งลากไล้ไปตามกลีบกายสาว ก่อนค่อยๆ กดเข้าหาอย่างใจเย็นแต่แฝงด้วยความหนักหน่วงแม่นยำ“อื้อ...” ฟ้าใสครางอย่างหัวหมุน ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อเขาล่วงล้ำเข้ามาจนมิดเม้น ความคับแน่นที่ไม่เคยจืดจางทำให้เขาคำรามไปพร้อมๆ กัน ขาสวยสั่นระริกเมื่อยืนไปได้สักระยะ หญิงสาวเบี่ยงใบหน้าหนีประท้วงเบาๆ เขาจึงวางขาที่จับพาดเอาไว้ลง ก่อนจะจับหญิงสาวพลิกให้โก้งโค้งหันใบหน้าเข้าหาผนังห้องน้ำฟ้าใสหยัดสะโพกตามแรงมือที่เขาดึงเข้าหาสอดเสยลงมาอย่างหนักเน้น ความแข็งแกร่งเข้ามาอย่างล้ำลึก สะโพกสอบซอยถี่ยิบพร้อมเสียงครวญคร่

“เอ๊ะ!” เธอมองสบตาเขา เขามองอย่างรู้ทัน เธอเม้มริมฝีปากแน่นแต่ไม่โต้เถียงอะไรกับเขาอีกฟ้าใสเพิ่งจะได้เห็นลุงกับป้าวัยกลางคนที่คอยดูแลบ้านให้เทพประทาน ท่านทั้งสองดูเป็นคนใจดี เทพประทานดูเป็นกันเองกับลุงและป้า แถมยังให้เงินทั้งสองอีกจำนวนหนึ่งซึ่งเยอะพอสมควร“คุณเทพอย่าให้พวกเราอีกเลยครับ เพิ่งให้พวกเราไปเอง เราอยู่กันสองคนไม่ได้ใช้จ่ายอะไรมากมาย”“เอาไปเถอะครับ ผมรู้ว่าลุงกับป้าต้องไปหาหมอทุกเดือนถือว่าเป็นค่ารถราและเก็บไว้ยามฉุกเฉิน” เทพประทานยัดเงินใส่ในมือลุงชัยอีกครั้ง ก่อนจะตบเบาๆ“ขอบคุณคุณเทพจริงๆ พวกเราไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณคุณยังไงดีแล้ว” ลุงชัยพูดอย่างซาบซึ้ง ป้านาถึงกับน้ำตาซึมไปด้วยอีกคน ดีใจที่มีเจ้านายใจดีเช่นนี้“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ลุงกับป้าอุตส่าห์ช่วยดูแลบ้านให้ผม เรื่องแค่นี้เอง” คำพูดของชายหนุ่มทำให้สองสามีภรรยาซาบซึ้งใจยิ่งนัก เทพประทานคอยช่วยเหลือพวกเขามาตลอด ทั้งๆ ที่ไม่เคยขอร้องอะไร แต่ชายหนุ่มกลับใส่ใจทุกข์สุขโรคภัยของลูกน้องและลูกจ้างทุกคน จนทั้งสองนึกทึ่ง จะหาคนดีๆ แบบนี้ได้ที่ไหนอีก ถึงมีก็คงน้อยเต็มทีฟ้าใสมองชายหนุ่มอย่างอึ้งๆ ไม่เคยเห็นเขาในโหมดนี้มาก่

“แล้วอีตาเทพประทานเหมือนพระเอกในนิยายของยัยเกศหรือเปล่า เล่ามาหน่อยสิ อยากรู้ นะนะ”“ไอ้เปรี้ยว ฉันว่าแกน่าจะเชี่ยวชาญ มาแกล้งถามยัยฟ้าทำไม” ราศีพูดกัดเพื่อนอย่างหยอกเย้า“ไอ้หยก แกเก็บปากไว้กินข้าวเลยนะแก ถึงฉันจะดูอยากกลืนกินผู้ชายขนาดไหน ก็ยังไม่เคยกินตับเหมือนยัยฟ้านะจะบอกให้” ปาริชาติหน้างอใส่เพื่อน“ฮ่าๆๆ แต่ที่ฉันเห็น แกมีแต่ผู้ชายหล่อๆ ในสต๊อก แถมยังมีรูปผู้ชายเปลือยเต็มไปหมด แสดงว่าแกลามกน่ะสิ”“ไอ้บ้า ฉันเอาไว้ดูเล่นต่างหากเล่า ผู้ชายเหล่านั้นจะต้องเป็นสามีของฉันในอนาคตไม่คนใดก็คนหนึ่ง”“ฉันจะรอนะแก แกทำประกันชีวิตไว้บ้างนะ เพราะบรรดาผู้ชายในภาพของแก บางคนก็มีเมียแล้ว จะหาว่าฉันไม่เตือน”“นี่ไอ้หยก หยุดเลยแก แกหาว่าฉันลามกหรือไง”“อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ” เกศราห้ามอย่างเกรงๆ“ดูอย่างยัยเกศสิ พระเอกยัยเกศน่ะ วันนึงสิบรอบยี่สิบท่า เล่นท่ายาก แกไม่เห็นบ่นเลย อุ๊บ!” ปาริชาติเอามือปิดปาก แต่ไม่ทันเสียแล้ว“เปรี้ยวแอบอ่านหนังสือของเกศเหรอคะนี่ แล้วเอ่อ... เปรี้ยวคิดว่าจริงไหมคะ” เกศราถามซื่อๆ“อะไรจริงของแก” ปาริชาติหันมาถาม“ก็วันนึงสิบรอบยี่สิบท่าไงคะ”“โอ๊ย... จะบ้ายัยเกศ ถ้าทำจริง

“ใครจะละเอียดและรู้เรื่องทุกอย่างเหมือนฟ้าล่ะ ไม่มีฟ้าเสียคนนึงร้านยุ่งเป็นบ้าเลย” ปาริชาติกอดอกมองเพื่อนสาวที่กำลังนั่งจิ้มเครื่องคิดเลขมือเป็นระวิง อีกทั้งคอยรับโทรศัพท์ขอโทษขอโพยลูกค้ายกใหญ่ ฟ้าใสมีคุณสมบัติพิเศษในการเจรจาเป็นเยี่ยม เธอจึงกล่าวขอโทษอย่างนิ่มสวยและสมนาคุณขนมให้ลูกค้าเป็นการขออภัย ทำให้ลูกค้าคลายความหงุดหงิดลงไปได้มาก เกศรานั้นโดนลูกค้าต่อว่าก็หงอ จึงโดนต่อว่าหนักขึ้น ปาริชาตินั้นไม่ชอบให้ใครต่อว่าก็ด่ากลับซะเลย กลายเป็นเสียลูกค้ากันไปใหญ่ ส่วนราศีนั้นเป็นคนอารมณ์ร้อนจึงพูดคุยกันไม่รู้เรื่องก็ทะเลาะกันยกใหญ่“ใช่ที่สุดเลยค่ะ” เกศราเอาด้วยอีกคน พยักหน้าเห็นด้วยในคำพูดของเพื่อน“แล้วไปบ้านตานั่นเป็นไงบ้าง” ราศีเอ่ยถามเพื่อน ฟ้าใสชะงักมือที่กดเครื่องคิดเลขไปนิดหนึ่ง แต่ก็ทำงานต่อเมื่อรวบรวมสติได้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว“เงียบแบบนี้แสดงว่ายัยคุณแม่ของคุณเทพไม่ต้อนรับแก” ปาริชาติเดาสุ่ม แต่คิดว่าตัวเองเดาถูก เธอรู้จักนิสัยของคุณนิดาดี เพราะอยู่ในวงสังคมเดียวกันกับมารดา“ก็ใช่น่ะสิ แกทายถูกเลย ฉันเองก็ยังสับสนว่ารักเขาหรือเปล่า”“อ้าว... แกเสร็จหมอนั่นไปแล้ว ไม่รักเขาอีกเหรอ”

“คุณใช้คำว่าคบกัน จริงๆ คุณก็ยังไม่แน่ใจใช่ไหมคะ”“แล้วคุณล่ะ คิดยังไงกับผมบ้าง” เป็นอีกครั้งที่เทพประทานจอดรถข้างทาง หันมาสบตาหญิงสาวอย่างจริงจัง“ฟ้า เอ่อ... จะพยายามศึกษาคุณ คุณคงไม่ว่าใช่ไหมคะถ้าฟ้ายังงงๆ กับเรื่องของเราอยู่เลย” ฟ้าใสตอบตามตรง“ไม่ว่า ผมอาจจะรุกคุณมากไป แต่ยังไงผมก็ต้องทำให้คุณชอบผมให้ได้”“ทำไมคุณชอบพูดคำว่า ‘ชอบ’ คะ” เธอมองหน้าเขาอย่างค้นคว้า“คนเราก็ต้องเริ่มต้นจากความชอบ ชอบคือสนใจ สนใจแล้วคนเราถึงจะคบหาดูใจกัน”“คุณชอบฟ้าตรงไหนคะ” เธอกลั้นใจถาม“ชอบที่คุณเป็นคุณ คุณไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น” เขาหันมามองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง“ไม่เหมือนยังไงคะ” เธอเอียงคอมองหน้าเขา“ผู้หญิงคนอื่นเขาทำท่าเหมือนจะกลืนผมลงท้องน่ะ” เขาตอบหน้านิ่ง“คิกๆ แล้วคุณยอมให้เธอกลืนหรือคุณกลืนเธอเสียเองล่ะคะ” ฟ้าใสหัวเราะร่วนจนท้องแข็งเมื่อเห็นใบหน้าของเขาดูขรึมจริงจังซะจนเคร่งเครียด“คุณหัวเราะเหมือนผมเป็นตัวตลกยังไงอย่างนั้น”“ฉันเชื่อประโยคนี้นะคะที่ว่าคนเรามองแค่ภายนอกไม่ได้ คุณดูภายนอกเป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจ เฉลียวฉลาดหาตัวจับยาก ภูมิฐาน น่าเกรงขาม แต่จริงๆ คุณ...”“ผมทำไม”“ดูๆ ไปคุณเหมือนเ