บททั้งหมดของ ซาตานร้ายเดิมพันรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

“นี่คุณพอเถอะ ผมไม่ได้สารเลวขนาดนั้นนะ บอกแล้วไงว่าจะรับผิดชอบ แต่คุณบ่ายเบี่ยงไม่อยากให้ผมรับผิดชอบเองนี่นา” เทพประทานยกมือขึ้นห้าม เมื่อเห็นหญิงสาวทำท่าจะพูดต่อ นี่เธอมองเขาเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ“ผู้ชายเผด็จการ ชอบใช้กำลังกับผู้หญิง พอไม่พอใจก็ทำร้ายร่างกาย ทำร้ายจิตใจ”“จะไปกันใหญ่แล้วฟ้าใส ที่ผมทำไปเพราะอารมณ์ก็จริง แต่ผมก็ไม่ได้คิดทิ้งขว้างคุณจริงๆ นะ ผมชอบคุณอยู่เหมือนกัน ไม่งั้นไม่หน้ามืดขนาดนี้หรอก อารมณ์ บรรยากาศมันพาไป คุณเล่นมาแก้ผ้ากอดผมแบบนี้ ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะครับ คุณลองคิดดูว่าผู้ชายคนอื่นจะปล้ำคุณไหม ถ้าคุณเล่นไปแก้ผ้ากอดรัดเขาซะแน่นขนาดนั้น” เขาพูดเสียยาวยืด ปกติเขาไม่ชอบอธิบายหรือพูดอะไรซ้ำซาก แต่กับหญิงสาวในอ้อมแขน เขาอยากพูดๆๆ และพูดกับเธอ น่าแปลกที่เขาชอบให้เธองอน ให้เธอต่อล้อต่อเถียง แต่เถียงไม่ชนะเขา“คุณว่าอะไรนะ” ฟ้าใสหน้าแดงเรื่อเมื่อเขาบอกว่าชอบ แต่พอคิดว่าเขาคงชอบที่เธอยังสดใหม่เลยอยากจะมีเซ็กซ์ด้วยก็โมโหเอาอีก แถมที่หน้าแดงก็เพราะเขาพูดจริงทุกอย่าง เธอแก้ผ้าวิ่งมากอดเขาเอง น่าอายนัก“โอ๊ยๆๆๆ นี่คุณตีผมอีกทำไมนี่ ผมช้ำในไปหมดแล้วนะ” เทพประทานมึนงงกับอา

“ไม่นะ ไม่” ฟ้าใสผวาขึ้นทั้งตัว ผู้ชายอะไรเซ็กซ์จัดที่สุด ไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน ทำอย่างกับไม่เคยพบผู้หญิง และเธอก็ระบมไปหมดแล้ว เธอต้องตายแน่ๆ“ไม่เอา ฉันยังไม่อยากตายคาเตียงหรอกนะ ฉันเหนื่อย”“เมื่อกี้เห็นยังฤทธิ์มาก ไหงตอนนี้มาบอกว่าเหนื่อย เอาตัวรอดกันเห็นๆ ตอนนี้ผมเริ่ม...” เทพประทานลากนิ้วแกร่งไปตามสันกราม ตะปบเข้าที่อกอิ่มเต็มตึงแล้วเคล้นคลึงอย่างมันมือ“ปล่อยนะ อื้อ...” ร้องได้แค่นั้นจริงๆ ฟ้าใสคิดว่าริมฝีปากเธอคงจะบวมช้ำจนเจ่อไปแล้วจริงๆ เพราะถูกริมฝีปากเขากระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนจะแย่อยู่แล้วเทพประทานเปลี่ยนจากจุมพิตดุดันเพื่อลงทัณฑ์คนหัวดื้อเป็นดูดริมฝีปากแดงเรื่อบนล่างอย่างหยอกเย้า แล้วปลายลิ้นก็กระหวัดรัดรึงกันและกัน“คุณเป็นเมียผมแล้ว เข้าใจไหม ห้ามขัดใจ ห้ามทำให้ผมหงุดหงิด เพราะผมจะทำโทษคุณแบบนี้ทุกครั้งที่คุณดื้อ ทำตัวเหมือนเด็ก ไม่เชื่อฟังคำสั่งผัว”ฟ้าใสกะพริบตาปริบๆ มองคนที่ทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ชอบรังแกเด็กแล้วหน้างอ เอาแต่ใจและร้ายกาจเผด็จการที่สุดในสามโลก “ฉันไม่ใช่เมีย อื้อ...” เธอโดนเขาจูบอีกแล้ว จูบจนปากช้ำไปหมด“ดื้อก็ต้องโดนทำโทษ ถ้ากล้าปฏิเสธผมแบบนี้อีก จะต้องโ

“ว้าย!” ฟ้าใสไม่ทันระวังโดนกระชากเข้าไปหา“เมียผมทั้งหอมทั้งนิ่มไปทั้งตัว”“นี่คุณ ปล่อยนะ” ฟ้าใสดิ้นรนในที่สุดก็ต้องออกแรงฟาดฟันกับเขาอีกครั้ง คนเอาแต่ใจอยากใส่เสื้อผ้าแต่ปล้ำจูบเธอจนปากช้ำแล้วช้ำอีก นั่นแหละถึงจะได้ปล่อยเธอเป็นอิสระ......ไม่มีมนุษย์คนไหนชอบการถูกบีบบังคับ...สายฝนเป็นใจ“คุณจะเอาเสื้อผ้าก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” เขายื่นข้อเสนอแกล้งคนที่ยืนหน้าแดงอยู่ใกล้ๆ“คุณนี่เรื่องมากแล้วก็เจ้าเล่ห์ที่สุด” ฟ้าใสหน้างอมองชุดที่เขาถืออยู่ในมือ เป็นผ้าถุงและเสื้อคอกระเช้าของป้าที่ดูแลบ้าน ซึ่งเป็นสองสามีภรรยาคู่หนึ่งที่อยู่ในวัยกลางคน เธอได้ยินเขาเล่าอีกทีหนึ่งนั่นเอง แต่ถึงจะเป็นเสื้อคอกระเช้ากับผ้าถุงเก่าๆ ก็ยังดีกว่ากางเกงยักษ์ของเขา ที่มันดูยังไงก็ตลกเอามากๆ เธอเองชอบใส่ผ้าถุงเหมือนกัน เพราะมันสบายดี จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่จะใส่ผ้าถุงแบบนี้“ถ้าไม่รับปาก งั้นใส่ชุดนี้ไปตลอดแล้วกัน”“เผด็จการ บ้าอำนาจที่สุด ฮิตเลอร์กลับชาติมาเกิดหรือไงกัน” เธอบ่นอุบ ค้อนตาคว่ำ“ว่ายังไงล่ะ” เทพประทานถามอย่างวางอำนาจนิดๆ“คุณต้องการอะไรล่ะ ตอบฉันมาก่อน ถ้าฉันทำไม่ได้ขึ้นมา ฉันก็ผิดคำพูดน่ะสิ” เธ

“ฉันนึกว่าคุณไปนอนหลับอยู่ในห้องเสียอีกค่ะ กำลังจะไปตาม” เธอประชดให้ เขาไปนานจริงๆ แค่ไปหยิบเสื้อเชิ้ตมาสวมแค่นี้ ไปตั้งหลายนาที“งั้นทานกันเถอะ ผมรู้ว่าคุณกำลังโมโหหิว นี่ถ้าคุณกินผมเป็นอาหารเช้าได้คงกินไปแล้ว”“อาหารเช้าที่ไหนกันคะ นี่มันสิบโมงเข้าไปแล้ว” เธอค้อนให้เขา บุ้ยใบ้ไปที่นาฬิกาที่ผนังห้อง“ยังไงอาหารมื้อแรกก็ถือว่าอาหารเช้าแล้วกันครับ ทานเถอะ” เขาตัดบท ฟ้าใสไม่ได้ว่าอะไรอีก เพราะเธอหิวจนไส้แขวนแล้ว หญิงสาวตักข้าวสวยร้อนๆ ให้ชายหนุ่มก่อนจะตักให้ตัวเอง เทพประทานนึกชื่นชมหญิงสาวอยู่ในใจที่เธอเอาใจใส่กับเขาแบบนี้ คิดไปว่าเธอคงเอาใจใส่กับคนรอบข้างแบบนี้เหมือนกัน แล้วเธอมีแฟนหรือยังนะ เขาไม่ปล่อยความคิดเอาไว้อย่างเดียว แต่กลับเอ่ยถามออกไป “คุณมีแฟนหรือยัง”“แค่กๆๆๆ” หญิงสาวที่ตักแกงจืดทานถึงกับสำลัก ยกน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะรับทิชชูที่เขาส่งให้มาเช็ดปาก มองเขาด้วยแววตาประหลาดใจระคนไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาเอ่ยถาม“คุณมีแฟนแล้วเหรอไง พอผมถามถึงได้มีปฏิกิริยาแบบนี้” เขาเริ่มคาดคั้น“ฉันแค่แปลกใจที่คุณถาม จู่ๆ ทำไมถึงถามฉันได้ล่ะคะ” เธอไม่ตอบแต่ถามเขากลับ“ผมกำลังถามคุณอยู่นะ ไม่ใช่ให้คุณมา

“คุณทำงานทุกวัน แต่ฉันสิ ไม่ได้ทำงาน คุณเล่นปิดการติดต่อสื่อสารเสียทุกทาง” เธอมองโทรศัพท์เขาอย่างใช้ความคิดจริงสิ... เธอลืมคิดไปเสียสนิท โทรศัพท์เธอแบตหมด แม้ว่าจะหาที่ชาร์จแล้วก็ไม่เจอ ทำไมเธอไม่ใช้โทรศัพท์ของเขาแทนล่ะเทพประทานเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋า มองหญิงสาวอย่างรู้ทัน ฟ้าใสทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่มีหรือเธอจะยอม เธอจะต้องหาทางเอาโทรศัพท์ของเขามาให้จงได้“ร้านของคุณก็มีเพื่อนๆ อยู่ด้วยตั้งหลายคน ขาดคุณไปสักคนพวกเค้าก็จัดการกันได้หรอก ก็แค่ร้านเล็กๆ แต่งานของผมต้องติดต่อหลายด้าน มันมีความสำคัญไม่เท่ากัน”“สำหรับคุณอาจจะคิดว่ามันมีความสำคัญไม่เท่ากัน แต่สำหรับฉัน มันมีความสำคัญมากที่สุด เพราะมันเป็นกิจการที่ฉันร่วมลงทุนกับเพื่อน งานทุกงานของทุกคนล้วนแล้วแต่มีความสำคัญกันทั้งนั้น พนักงานบริษัทหรือแม้แต่พนักงานห้างของคุณ หากเขาทำงานไม่ดีงานก็จะเสียกันหมด อย่าคิดว่าอะไรเล็กน้อยจะมีความสำคัญน้อยไปด้วย” หญิงสาวตำหนิเขาตรงๆเทพประทานอึ้งไป ก่อนจะพูดกลบเกลื่อน เขาไม่อยากยอมรับว่าตัวเองผิด“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมหมายความว่างานคุณก็สำคัญ แต่คุณมีคนดูแลมันเป็นแค่ธุรกิจเล็กๆ ไม่เหม