บททั้งหมดของ ซาตานร้ายเดิมพันรัก: บทที่ 61 - บทที่ 70

‘ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ รอให้เขาอธิบายก่อน อย่าเพิ่งไปเชื่อหรือไม่เชื่อเขา ลองดูไปก่อนว่าจริงๆ มันเป็นอย่างที่เราเห็นหรือไม่’‘ขอบคุณค่ะ แต่ฟ้าไม่อยากรับรู้อะไรแล้วค่ะ ขอบคุณที่อุตส่าห์มาคุยด้วยนะคะ’‘ทำใจให้สบายนะครับ ทุกอย่างต้องผ่านพ้นไปได้ด้วยดี’ ฟ้าใสพิมพ์ขอบคุณไปอีกครั้ง ก่อนจะนอนลงที่เตียงกว้าง ทำไมเธอไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยนะ ทุกอย่างมันหนักอึ้งไปหมด“เทพต้องรับผิดชอบน้องนะลูก เรื่องราวมาถึงขนาดนี้ น้องเสียหายนะลูก” คุณนิดาออกคำสั่งกับบุตรชายด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด คุณมานพเองที่เห็นเหตุการณ์ด้วยได้แต่นิ่งอึ้ง เพราะอย่างไรรินลดาก็เสียหายที่สุด“ผมจำได้ว่าผมอยู่ในห้องทำงาน แล้วจู่ๆ จะมานอนในห้องตัวเองได้ยังไง ผมงงไปหมดแล้วครับแม่”“ฮือๆๆๆ” รินลดาร้องไห้โฮเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม“หยุดร้องได้แล้วรินลดา พี่เบื่อเสียงร้องไห้ของเธอเต็มที”“คุณป้าขา... ฮือๆๆ พี่เทพตวาดลิลลี่ ฮือๆๆๆ”“หนูก็ควรจะสงบจิตสงบใจเสียบ้างนะหนูลิลลี่ จะร้องห่มร้องไห้ไปก็จะทำให้พูดกันไม่รู้เรื่องเปล่าๆ” คุณมานพปราม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจทำให้รินลดาหยุดกึก ได้แต่สะอื้นเล็กๆ เพียงเท่านั้น“เอาล่ะ ทีนี้ก็เล่าม

“เทพ อย่าวางสายใส่แม่แบบนี้นะ ตาเทพ!” คุณนิดาเรียกลูกชายอย่างหงุดหงิด“คุณป้าขา... ทำแบบนี้พี่เทพจะไม่พอใจลิลลี่หรือเปล่าคะ” รินลดาที่นั่งลุ้นอยู่ข้างๆ แอบหน้างอโดยที่ไม่ให้คุณนิดาได้รับรู้ เธอหวั่นใจกับแผนการนี้อยู่เหมือนกัน แต่พอได้ยินคำพูดของเทพประทานที่ไม่สนใจไยดีเธอเลย เธอก็ได้แต่เจ็บใจและน้อยใจที่เขาไม่เห็นค่าเธอเลยสักนิด“แผนนี้ไม่ได้ก็ใช้แผนอื่นสิลูก ยังไงแม่ก็ไม่ยอมให้ตาเทพไปคว้าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นมาเป็นเมียเด็ดขาด” คุณนิดาหันมาปลอบใจเด็กสาวข้างๆ ลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู“ยัยฟ้า”เสียงบิดามารดาทำให้ฟ้าใสหันไปมอง ก่อนจะโผเข้ากอดท่านด้วยความคิดถึง“พ่อแม่ มาได้ไงนี่ นั่งก่อนสิจ๊ะ” ฟ้าใสพาบิดาและมารดาไปนั่งพักผ่อนที่มุมส่วนตัวของเธอและกลุ่มเพื่อน “เอ่อ... แล้วนี่”“ก็พี่โทนยังไงล่ะ คู่หมั้นคู่หมายของแกไง” ปานวาดรีบแนะนำชายหนุ่มหน้าตาซื่อๆ ที่ช่วยนางและสามีถือของอย่างไม่กลัวเหน็ดเหนื่อย“พี่โทนเหรอจ๊ะ” ฟ้าใสมองหน้าชายหนุ่มบ้านนอกหน้าตาซื่อๆ แต่แววตาจริงใจนั้น เธอจึงยิ้มให้เขา“จำพี่ได้ไหมฟ้า” โทนยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า ที่เขารักและเอ็นดูมาตั้งแต่เด็กๆ หากไม่เพราะบิดา

“เทพ... แม่ขอเทพนะลูก แต่งงานกับหนูลิลลี่เถอะ หนูลิลลี่เพียบพร้อมทุกอย่าง เหมาะสมกับลูกด้วยประการทั้งปวง แม่เชื่อว่าลูกจะมีความสุข หนูลิลลี่รักลูกมากนะ”“คุณแม่ต้องการแบบนั้นเหรอครับ... หึหึ!” เทพประทานหัวเราะหยันตัวเอง“ใช่สิจ๊ะ ก่อนแม่ตาย แม่ขอเทพอีกสักครั้ง ทำเพื่อแม่นะลูก แม่ฝากความหวังไว้กับเทพคนเดียวเท่านั้น เทพจะต้องสืบทอดกิจการของเรา ครอบครัวของหนูลิลลี่ก็ทำธุรกิจมากมาย จะได้ส่งเสริมสนับสนุนกันไงลูก” คุณนิดาพูดหว่านล้อมลูกชายคนเดียวที่รักสุดหัวใจ“ชีวิตผมเป็นของคุณแม่อยู่แล้วนี่ครับ” เทพประทานพูดอย่างหยันๆ เขาหยันตัวเอง“แม่รักลูกนะเทพ ลืมผู้หญิงคนนั้นเสียเถิด เค้าไม่เหมาะสมคู่ควรกับเทพสักนิด”“อย่าพูดถึงเค้าอีกเลยครับแม่ ผมไม่อยากฟัง เค้ากำลังจะแต่งงาน ความรักมันก็โกหกทั้งเพ ความรักไม่มีอยู่จริงในโลกใบนี้” เทพประทานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง“เทพ” คุณนิดาครางเสียงแหบแห้ง ไม่ได้รู้สึกมีความสุขสักนิดที่ทำเช่นนี้ ยิ่งเห็นลูกชายคนเดียวเอาแต่เสียอกเสียใจกินเหล้าเมามาย ทิ้งการทิ้งงานและปล่อยเนื้อปล่อยตัวยิ่งทำให้นางทุกข์ใจ ปกติเทพประทานเป็นคนเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ไม่เคยปล่อยตัวจนถึงขนาดน

“ครับพ่อ” ชายหนุ่มก้มหน้าตอบบิดา วางถ้วยกาแฟลงตรงหน้า“ที่พ่อไม่มาพูดอะไรกับลูก เพราะอยากให้ลูกได้ปลดปล่อยอารมณ์เต็มที่ มนุษย์ก็คือมนุษย์ มีหลากหลายอารมณ์ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ลูกเองก็หนีไม่พ้นเรื่องนี้ บางทีการได้ปล่อยให้ลูกได้อยู่กับตัวเอง ได้คิด อาจจะดีกว่า”“ผมรู้ครับพ่อ”“พ่อเชื่ออย่างหนึ่งว่า คนเราหากคู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกันไป มนุษย์ทุกชีวิตที่เกิดมา อย่างไรก็ต้องตาย ก่อนตายเราใช้ชีวิตได้คุ้มค่าขนาดไหน ความคุ้มค่าในชีวิตไม่ใช่เพียงแค่การกอบโกยเอาความสุขเข้าตัวเท่านั้น แต่เราทำอะไรเพื่อใครบ้าง บางครั้งเราก็ต้องแข็ง บางครั้งก็ต้องอ่อน เหมือนกิ่งไผ่ที่ลู่ลม”“ผมคงขัดคุณแม่ไม่ได้หรอกครับ”“พ่อไม่ได้จะให้เทพขัดแม่ของลูก”“คุณพ่อหมายความว่ายังไงครับ” เทพประทานเงยหน้ามองบิดาอย่างไม่เข้าใจ“พ่อรู้ดีว่าเทพรักแม่ของลูก แม่ของลูกก็รักลูกมากนะ แม่ของลูกฝากความหวังกับลูกทุกอย่าง เพราะลูกเป็นลูกคนเดียว”“บางทีผมก็อยากมีพี่น้องหลายๆ คน”“ทำไมล่ะ”“คุณพ่อก็รู้ ผมจะได้ไม่โดนคาดคั้นจากคุณแม่”คุณมานพยิ้มน้อยๆ ในคำพูดของลูกชาย ไม่ว่าเทพประทานจะอายุเท่าไหร่ แต่สำหรับเขาก็คือเด็กในสายตาของเขาอยู่วันย

ความรักคือการเสียสละ“พี่เทพทานอีกสิคะ ทานไปแค่สองสามคำเอง”รินลดาพยายามป้อนอาหารให้คนป่วยอย่างเอาใจ“พี่เบื่ออาหารโรงพยาบาล” เทพประทานเบือนหน้าหนีทำท่าพะอืดพะอม“งั้นลิลลี่ลงไปซื้อของอร่อยๆ ให้ข้างนอกนะคะ” รินลดาแอบเบ้ปากเล็กน้อยโดยไม่ให้ชายหนุ่มเห็น นี่เธอต้องระเห็จออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอนี่ อากาศก็ร้อน แดดก็แรง ผิวเสียหมด จะเรื่องมากอะไรกันนักกันหนานี่ ทำไมดูแลคนป่วยถึงได้ยุ่งยากเหนื่อยหน่ายและน่าเบื่ออย่างนี้นะ“พี่เบื่อกับข้าวโรงพยาบาล พี่อยากให้ลิลลี่ทำให้พี่ทานเอง”“ลิลลี่ทำอาหารไม่เป็นหรอกค่ะพี่เทพ” รินลดาตอบอย่างหงุดหงิด จะอะไรกันนักกันหนานะ เธอชักจะหมดความอดทนกับเขาแล้วจริงๆ“งั้นพี่ก็ไม่กิน พี่อยากกินอาหารที่ว่าที่เจ้าสาวของพี่ทำให้”“ทำไมเรื่องมากแบบนี้นะ” รินลดาหันไปบ่นอย่างไม่สบอารมณ์“อ้าว... เด็กๆ ทำอะไรกันจ๊ะ” คุณนิดามาพร้อมกับผลไม้และของบำรุงอีกมากมาย“กำลังให้พี่เทพทานข้าวค่ะคุณป้า”“เหรอจ๊ะ แต่ทำไมเทพทำหน้าแบบนั้นล่ะลูก”“ผมเบื่ออาหารโรงพยาบาลเต็มทีแล้วครับคุณแม่”“เหรอจ๊ะ งั้นเดี๋ยวแม่ให้สวยไปซื้อข้างนอกมาให้นะลูก ลูกอยากกินอะไรล่ะ” คุณนิดารีบถามอย่างเอาใจ“ผมไม่อ