ตอนที่32 คนหนึ่งเข้าหาลูก คนหนึ่งเข้าหาแม่

เช้าวันใหม่ ของขวัญที่ลืมตาตื่นตั้งแต่เช้ามืดก็รีบจัดการใส่เสื้อผ้าที่ถูกอีกคนถอดออกเมื่อคืนให้เรียบร้อย แล้วกลับห้องนอนของตัวเองทันทีเพราะกลัวคนในบ้านจะตื่นขึ้นมาก่อนโดยเฉพาะแม่ของเธอ เมื่อกลับเข้าห้องมาได้เธอก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัว ขณะที่กำลังทำกิจวัตรของตัวเองปากบางก็ระบายยิ้มไม่หยุดยามคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ในเวลาเดียวกันก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่าเธอกับอีกคนจะมาถึงจุดนี้ได้ ทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อเธอกับเขามีใจตรงกัน เธอก็จะรักษาความสัมพันธ์นี้ให้ดีที่สุด

เมื่อถึงเวลาอาหารเช้าทุกคนในบ้านก็ต่างมาทานข้าวเช้ากันปกติ ทว่าในขณะที่ของขวัญนั่งทานข้าวอยู่นั้น คนตัวโตที่นั่งฝั่งตรงข้ามเธอก็เอาแต่ชำเลืองมองมาไม่หยุดและลอบยิ้มให้เธออยู่หลายครั้ง ทำเอาเธอเขินแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ได้แต่กลั้นยิ้มเอาไว้แก้มแทบแตก อีกทั้งยังระแวงกลัวว่าคนอื่นจะเห็นอากัปกิริยาระหว่างเธอกับเขาด้วย

แต่ทว่าจู่ๆเธอรู้สึกเหมือนมีอะไรมาโดนขา เธอจึงเอียงใบหน้าลงไปมองใต้โต๊ะ พอเห็นว่าเป็นเท้าของอีกคนก็ทำเอาตกใจไม่น้อย อาการเลิ่กลั่กขึ้นมาทันที เพราะกลัวคนเป็นแม่และหญิงชายชราทั้งสองที่นั่งอยู่ด้วยจะเห็นเข้า ไม่นานก็ได้ยินคนเป็นแม่เอ่ยถาม

"มีอะไรเหรอลูก"

ทำเอาเธอสะดุ้งทันที ก่อนจะหันมาตอบคนเป็นแม่น้ำเสียงตะกุกตะกักไปหมด

"อะ เอ่อ ปะ เปล่าค่ะ"

"เป็นอะไรเนี่ย แม่แค่ถามเฉยๆเอง ดูลนๆนะเรา"

"นะ หนูไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่อากาศมันร้อนเฉยๆค่ะแม่ ฟูว~" ไม่พูดเปล่า เธอพ้นลมหายใจแรงออกมาพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาพัดหน้าตัวเองเพื่อคลายความร้อนให้ดูสมจริง จนอีกคนที่มองอยู่หลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

"ร้อนอะไรกันเช้าขนาดนี้อากาศออกจะเย็นสบาย" พูดจบเข็มมุกก็ยิ้มเอ็นดูพลางส่ายหน้าเบาๆให้ลูกสาวที่เช้านี้ทำตัวแปลกๆ แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากก่อนจะหันกลับไปกินข้าวของตัวเองต่อ

ของขวัญที่เห็นว่าคนเป็นแม่ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เธอจึงชำเลืองมองไปยังคนตัวโตที่นั่งฝั่งตรงข้ามแล้วลอบทำหน้ามุ่ยใส่เขาอย่างกระเง้ากระงอดที่มาแกล้งเธอไม่ดูสถานการณ์เลย แต่ใบหน้าน่ารักกลับเปื้อนยิ้มน้อยๆ จนอีกคนได้แต่มองด้วยความเอ็นดู

โดยหารู้ไม่ในขณะเดียวกันจันทร์ทิพย์ดันหันมาเห็นเข้าพอดี ทว่าหญิงชราแค่เลือกมองอากัปกิริยาของเด็กสาวกับลูกชายของเธอเงียบๆ แต่ในหัวกำลังคิดประมวณกับสิ่งที่เห็น แน่นอนว่าคนอาบน้ำร้อนมาก่อนเห็นแว็บเดียวก็รู้ได้ทันที แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา

หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ พอใกล้ถึงเวลาเรียนของเด็กสาวจอมทัพก็ไปส่งเธอที่มหาลัยเหมือนเดิม โดยระหว่างทางก็พูดคุยกระหนุงกระหนิงหยอกเย้ากันไปตลอดทาง บรรยากาศในรถอบอวนไปด้วยความสุขของพวกเขา กระทั่ง...

"ยัยหนู เรื่องของเราหนูคิดจะบอกคนอื่นเมื่อไหร"

"ทำไมเหรอคะ"

"ก็ฉันไม่อยากอยู่แบบนี้แล้ว ฉันอยากบอกให้ทุกคนรู้ว่ายัยหนูคือเมียฉัน" เขาพูดอย่างกับว่าคบกันแบบหลบๆซ้อนๆมานานนับปี ทั้งที่ความสัมพันธ์นี้เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อคืน นั่นเป็นเพราะเขาอยากทำอะไรให้มันชัดเจน อยากจะป่าวประกาศให้โลกรู้เต็มที่แล้วว่าเขาเป็นผัวเธอและเธอคือเมียของเขา

"เอ่อ แต่เรื่องของเรามันพึ่งเริ่มต้นเองนะคะ หนูยังไม่พร้อมบอกใคร"

"ทำไมล่ะ ฉันพร้อมรับผิดชอบหนูนะ ถ้าแม่หนูจะเรียกร้องอะไรฉันให้ได้หมด ขอแค่ยัยหนูอยู่กับฉันก็พอ"

"หนูขอเวลาอีกหน่อยได้ไหมคะ เดี๋ยวหนูจะหาโอกาสเหมาะๆบอกเรื่องนี้กับแม่เองค่ะ" ใช่ว่าเธอไม่อยากเปิดเผยความสัมพันธ์นี้ แต่เพราะตอนนี้เธอยังไม่พร้อมและไม่รู้จะเริ่มต้นบอกเรื่องนี้กับแม่เธอยังไงดี เธอจึงอยากให้เวลาตัวเองได้คิดไตร่ตรองให้ดีก่อน

"เอางั้นก็ได้ แต่อย่านานนะ ฉันกลัวจะมีใครมาแย่งหนูไปจากฉัน"

"ถ้าหนูไม่ยอม ใครจะมาแย่งหนูไปจากนายหัวได้ล่ะคะ จริงไหม"

"หึ ก็จริงของหนู"

คำพูดคำจาน่ารักน่าฟังของเด็กสาวทำเอาจอมทัพอดเอ็นดูไม่ได้ เขาจึงยื่นมือใหญ่ไปโยกศีรษะเล็กเบาๆอย่างรักใคร่เอ็นดูปนหมั่นเขี้ยวหน่อยๆกับความน่ารักของเธอ ขณะปากหนาระบายยิ้มไม่หุบ โดยที่เด็กสาวก็ยิ้มให้เขาเช่นกัน

...

หลังจากส่งเด็กสาวที่มหาลัยแล้ว จอมทัพก็กลับบ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทำไร่ทำสวนหรือชุดทำงาน แต่ทว่าขณะที่กำลังเตรียมอุปกรณ์ทำสวนใส่ท้ายรถกระบะคันเก่า ก็เห็นรถของเพื่อนสนิทขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน สีหน้าจึงเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ทันที เพราะยังนึกหงุดหงิดไม่หายที่เมื่อวานเพื่อนเสนอหน้าไปส่งเด็กสาวที่มหาลัย ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ของมันแต่ดันมาแย่งหน้าที่เขา จะไม่ให้เขาโมโหได้ยังไง

ไม่นานก็ได้ยินเสียงเพื่อนที่ลงจากรถเอ่ยทักทายพร้อมกับเดินมาหาตน

"อ้าวไอ้ทัพจะเข้าสวนเหรอวะ"

"กูใส่เสื้อปุ๋ย มึงคิดว่ากูจะไปเดินห้างสภาพนี้หรือไง" จอมทัพตอบกลับไปน้ำเสียงห้วนๆ ขณะที่มือไม้ก็วุ่นอยู่กับการหยิบจับอุปกรณ์ทำสวน โดยไม่ได้มองหน้าคู่สนทนาเลย

"แหนะ เดี๋ยวนี้หัดต่อปากต่อคำซะด้วย ว่าแต่เข็มมุกอยู่บ้านไหม" แม้ราเชนทร์จะดูออกว่าเพื่อนคงจะอารมณ์เสียอะไรมา แต่ทว่าเขาก็ไม่คิดจะสนใจ เพราะคนที่เขาสนคือคนในใจเขาต่างหาก โดยหารู้ไม่ว่าตัวเองนั่นแหละที่ทำให้เพื่อนหงุดหงิด

"อยู่" จอมทัพเอ่ยตอบแค่นั้นคำเดียวสั้นๆน้ำเสียงห้วนๆเช่นเดิม ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นรถขับออกไปทันที เพราะไม่อยากอยู่เห็นหน้ากวนๆของเพื่อนให้หงุดหงิดเล่น

ด้านราเชนทร์เมื่อเห็นว่าเพื่อนขับรถออกไปแล้วเขาก็เดินเข้าบ้านไปพร้อมกับของที่ซื้อมาฝากคนในบ้านเต็มไม้เต็มมือทั้งสองข้าง ก่อนจะเจอเข้ากับพ่อแม่ของเพื่อนที่นั่งดูทีวีกันอยู่ เขาจึงเอ่ยทักทายและยกมือไหว้ตามมารยาท

"พ่อแม่หวัดดีครับ"

"เออ ไหว้พระเถอะลูก" เป็นศรที่พูดขึ้น ก่อนจะเป็นจันทรทิพย์ที่เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าราเชนทร์ซื้อของมาเต็มไม้เต็มมือ

"แล้วนี่ซื้ออะไรมาเยอะแยะล่ะ"

"อ๋อ ก็พวกขนมที่พ่อกับแม่ชอบนี่แหละครับ" พูดจบราเชนทร์ก็วางถุงขนมส่วนของศรกับจันทร์ทิพย์ลงบนโต๊ะกลางโซฟา ส่วนที่ซื้อมาฝากอีกคนกับลูกสาวก็ยังคงถือไว้อย่างเดิม จันทร์ทิพย์ที่มองอยู่จึงเอ่ยถามต่อ

"แล้วนั่นที่ถืออยู่อีกมืออะไรล่ะ"

ราเชนทร์ได้ยินเช่นนั้นจึงก้มมองถุงขนมในมือตัวเอง แล้วระบายยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงคนที่เขาซื้อขนมพวกนี้มาฝาก ก่อนจะตอบออกไปตามตรงด้วยใบหน้ายิ้มๆอย่างไม่คิดปิดบัง เก็บอาการเขินไม่อยู่

"ขนมเหมือนกันครับ ผมซื้อมาให้เข็มมุก"

หญิงชายชราทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็รับรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของราเชนทร์ทันที เพราะคนอาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมรู้ดี ก่อนจะเป็นศรที่พูดแซวขึ้น

"เบาได้เบาไอ้เสือ พึ่งรู้จักเขาเอง เข้าหาตรงๆเดี๋ยวเขาจะกลัวเอา"

"ได้ครับพ่อ งั้นผมไปก่อนนะครับ" ราเชนทร์เลือกที่จะไม่พูดอะไรมาก พอเห็นศรกับจันทร์ทิพย์พยักหน้าให้ เขาจึงเดินไปทางหลังบ้านทันทีเพราะคิดว่าอีกคนน่าจะอยู่โซนนั้น

ด้านจันทร์ทิพย์ที่รู้เห็นทุกอย่างจึงบ่นพึมพำเบาๆคนเดียว

"คนนึงเข้าหาลูก คนนึงเข้าหาแม่ หึ ดีๆ ฉันจะได้อุ้มหลานไวๆ" จันทร์ทิพย์ไม่ติดอะไรเลยหากลูกชายกับเพื่อนลูกชายที่รักเสมือนลูกอีกคนจะชอบพอสองแม่ลูก เพราะส่วนตัวเธอก็รักและเอ็นดูของขวัญกับเข็มมุกเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อีกทั้งทำให้เธอสบายใจขึ้นเยอะหากลูกชายมารักมาชอบเด็กสาว เธอจะได้ไม่ต้องคอยกังวลว่าลูกชายจะพาอีตัวเข้าบ้าน