Todos los capítulos de รวมเรื่องสั้นเริงรักในห้วงฝัน: Capítulo 11 - Capítulo 20

ภัคพรรณที่สังเกตเห็นว่าเวลานี้ภรรยาของเพื่อนน่าจะเริ่มเมาแล้ว เขารีบสะกิดแขนของเพื่อนสนิทหนุ่มทันที ทว่าไร้การตอบรับจากอีกฝ่ายที่กำลังกรึ่ม ๆ ได้ที่เช่นเดียวกันมือหนาของธนนนท์เอื้อมมือไปจับแขนของภรรยาสาวอย่างเป็นกังวลทว่าสุรางค์รัตน์กลับรู้สึกสะดุ้งโหยงสุดตัว“ออยน่าจะเมาแล้ว เดี่ยววันนี้ก็ค้างกันที่นี่ได้นะ” ภัคพรรณเอ่ยกับเพื่อนด้วยทั้งสองเดินทางมาไกลถึงเชียงใหม่เลยทีเดียว“ไปออยเราไปนอนกัน” ธนนท์เอ่ยขึ้นด้วยความมึนเมาด้วยฤทธิ์ของสุราเมรัย“ข้าเตรียมห้องไว้ให้เอ็งกับเมียเอ็งแล้ว” ภัครพรรณกล่าวด้วยแววตาเปล่งประกายธนนท์ช้อนร่างของภรรยาสาวที่เมามายไม่ได้สติด้วยฤทธิ์ของเหล้าเกาหลีไว้แนบแผงอกกำยำ พลางรีบเดินตามภัคพรรณไปยังห้องหับที่เพื่อนสนิทของเขาได้จัดเตรียมไว้ให้ทันทีที่ประตูห้องปิดลงธนนนท์ก็จัดแจงวางเรือนกายของภริยาสาวของเขาลงบนเตียงหนานุ่มขนาดคิงไซส์ลงทันทีดวงตาคู่คมของชายหนุ่มเหลือบมองเดรสสีเทาผ้าเนื้อดีของภรรยาสาวอย่างหักห้ามใจเรียวขาขาวโพลนผ่องที่โผล่พ้นออกมาจากกระโปรงผ้าเนื้อบางเบาไม่อาจทำให้ใจของธนนนท์สงบลงได้เลยมือหนาของชายหนุ่มเอื้อมจับขาของสุรางค์รัตน์ยกขึ้นพาดบ่าของเขาอ

อุณหภูมิในเรือนกายของหญิงสาวยิ่งสูงขึ้นเป็นพ้นทวียามเมื่อเวลานี้ชายหนุ่มกดแม่งไอติม เข้าออกจนเห็นก้นงามงอนของเขากระดกขึ้นลง หากแต่สุรางค์รัตน์ไม่มีเวลามองไปยังก้นของชายหนุ่มมากนัก นั่นก็เพราะว่าหล่อนกำลังโผบินราวกับปักษีร่อนกลางเวหาเสียแล้วเอวของสุรางค์รัตน์ขยับส่ายร่อนวนไปมาราวกับสตรีโคมเขียวแพศยากำลังเจรจาธุรกิจของหล่อนบนเตียงนอนหนานุ่มฟูธนนนท์ครางเสียงแผ่ว เขาปล่อยให้สุรางค์รัตน์แอ่นรับสัมผัสหวาบหวามอย่างจงใจหญิงสาวกระตุกกว่าเดิมยามเมื่อเขาเร่งเครื่องหมายจะปิดเกมสวาทบนเตียงขนาดคิงไซส์นี้สุรางค์รัตน์ครางเสียงดังลั่นคับห้องนอนที่ภัคพรรณตระเตรียมไว้ให้ทว่าโชคยังดีที่ห้องนอนนี้เก็บเสียงอย่างที่ธนนนท์ร้องของเพื่อนสนิทหนุ่มอย่างเว้าวอนหญิงสาวกระตุกเสียสามครั้งเช่นเดียวกันกับชายหนุ่มที่ปลดปล่อยน้ำหวานขุ่นข้นเข้ามาในหุบเขาถ้ำสวรรค์ของหล่อนอย่างจงใจดวงตาของหญิงสาวปิดลงอย่างเหนื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อครู่ของชายหนุ่มที่บรรเลงอย่างอ่อนแรงค่ำคืนวันนั้นธนนนท์ตระกองกอดร่างอรชรไว้แนบแผงอกกำยำ สุรางค์รัตน์สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อของเขาที่เรียงต่อกันเป็นชั้น ๆดวงหน้าหวานคลี่ยิ้มเอียงอาย ใบหน้า

“ได้เลยค่ะ” สุรางค์รัตน์กล่าวขึ้นพลางรับกระสอบผ้าห่อกาแฟอราบิกาขึ้นมาดูในความรู้สึกของหญิงสาว เธอกลับรู้สึกว่าเวลานี้กระสอบใส่กาแฟตรงหน้าที่ถูกเย็บอย่างประณีตช่างไม่เหมือนกระสอบใส่ปุ๋ยแบบธรรมดาที่เย็บอย่างลวก ๆแววตาของสุรางค์รัตน์เป็นประกายวาววับ ยามเมื่อเธอได้เห็นบรรจุภัณฑ์ของกาแฟดริปรูปร่างประหลาดแปลกตามากเพียงใด“เบอร์ 401 มัคคิอาโต้ได้แล้วค่ะ คุณออย” พนักงานสาวที่ชงกาแฟเอ่ยขึ้น“เดี๋ยวออยค่อยมาดูวันพรุ่งนี้นะคะ พอดีวันนี้ติดธุระด่วน” สุรางค์รัตน์เอ่ยขึ้นอย่างนึกได้ว่าสามีของหล่อนจะต้องกลับมารับประทานอาหารตอนเย็น“ได้ครับคุณออย” เสียงเข้มของดำกล่าวอย่างสุภาพรองเท้าสีเขียวสาวเท้าไปยังหน้าเคาน์เตอร์กาแฟ สุรางค์รัตน์หยิบแก้วกาแฟที่วางเสิร์ฟไว้บนแผ่นไม้อย่างรวดเร็วสุรางค์รัตน์วางกระเป๋าสตางค์สีชมพูอ่อนไว้บนเคาน์เตอร์ข้างขวาแล้วบรรจงหยิบแก้วกาแฟมาใกล้ ๆตัวของหล่อนมือเรียวของหญิงสาวเอื้อมหยิบหลอดมา ฉีกซองหลอดออกเบา ๆ แล้วบรรจงใส่หลอดพลาสติกเข้าไปในแก้วกาแฟมัคคิอาโต้ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเตะจมูกของหล่อนในขณะนี้“…หอมจังเลย” สุรางค์รัตน์กล่าวพลางสูดดมกลิ่นกาแฟรอบตัวของร้านเอสพลางสาวเท้าอ

สองขาพาธนนท์มาหยุดยืนอยู่หน้ารถยนต์คันหรูหรา มือหนาของชายหนุ่มล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ “เชิญครับนาย” ลูกน้องของธนนท์เอ่ยขึ้น ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มแทรกตัวเข้าไปในรถยนต์คันหรูหราราคาเหยียบล้าน “ออกรถ” ธนนท์สั่งเสียงเข้มดวงตาคู่คมของธนนนท์เหลียวมองไปยังกระจกด้านซ้ายอย่างสนอกสนใจในการประดับประดาของห้างสรรพสินค้ารายใหญ่อย่างดิเออโรม“ที่นี่ละครับนาย ห้างดิเออโรมเป็นห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดมีของให้เลือกมากมายเลยนะครับ” ลูกน้องหนุ่มเอ่ยขึ้นขณะเหลียวมองเจ้านายหนุ่มอย่างจับสังเกตดวงหน้าคมคายเเต้มรอยยิ้มน้อย ๆ อ่อน ทว่าทันทีที่สบสายตาดุคมของนายใหญ่จ้องมองมา บอดี้การ์ดหนุ่มก็หลุบตาต่ำลงทันทีธนนนท์เบือนหน้ากลับมามองไปยังลิฟต์แก้วที่มีคนออแน่นต่อแถวยาวเหยียด ชายหนุ่มยกมือลูบคางอย่างใช้ความคิด“…” ไร้ซึ่งสำเนียงตอบกลับของเจ้านายหนุ่ม หากร่างสูงโปร่งกวาดสายตามองไปทั่วป้ายบอกทาง“นายจะไปที่ไหนครับ” ลุกน้องของธนนท์เอ่ยถาม ชายหนุ่มไม่ตอบ หากแต่เดินนำหน้าลูกน้องหนุ่มที่ได้แต่เดินตามอย่างสงบเสงี่ยมไปติดๆร้านอัญมณีสวยสุด ๆ “สวัสดีค่ะ คุณผู้ชาย

“อ๋อ…ออยเฮียขอโทษนะคะ” ธนนนท์เสียงอ่อนลง“เฮียนนท์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” สุรางค์รัตน์เอ่ยถามด้วยเสียงหวานล้ำพลางเอื้อมมือแตะหัวของเขาราวกับเด็กไม่ประสีประสาดวงตากลมโตของหญิงสาวประสานสายตากับชายหนุ่มทำให้ธนนนท์อดรู้สึกใบหน้าร้อนผะผ่าวไม่ได้ สายตาคู่นั้นของสุรางค์รัตน์ภรรยาสาวของเขาฉายชัดถึงความอาทร“เปล่า รีบขึ้นรถเถอะครับ เฮียนนท์หิวข้าวแล้ว” ธนนนท์เอ่ยอย่างรวดเร็วพลางฉุดแขนของสุรางค์รัตน์ให้เดินตามเขาไป“เฮียนนท์คะ แต่ออยเอารถยนต์เฮียมานะคะ” สุรางค์รัตน์ไม่วายหันมาตอบชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงตระหนก“งั้นให้ลูกน้องเฮียขับไป” เสียงเข้มเอ่ยตอบพลางหยิบกุญแจจากมือของสุรางค์รัตน์ที่ถือไว้ในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้โยนให้ลูกน้องของเขาที่เดินตามทั้งสองมาติด ๆประตูรถเปิดออกตามด้วยร่างเล็กที่ก้าวขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ธนนนท์ก้าวขายาวขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับแล้วปิดประตูรถลงเสียงดังโครมรถคันหรูทะยานออกมานอกห้างสรรพสินค้าดิเออโรมพลางแล่นฝ่าปตามท้องถนนอย่างรวดเร็วธนนนท์พยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองที่คุกกรุ่นไปด้วยแรงโทสะที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่ออากัปกิริยาของชายหนุ่มไม่อาจทำให้สุรางค์รัตน์อมยิ้มไปได้เลย ดวง