ฝีเท้าที่เปลี่ยนไป

ข้อสรุปลับสุดท้าย แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ ไม่ใช่ฆาตกรเลือดร้อน แต่เป็นนักล่า เขาเลือกเหยื่อ เลือกเวลา เลือกสถานที่และเลือกให้เราเห็นศพ เพื่อสร้างความหวาดหวั่น

จากหลักฐานทั้งหมด ฆาตกรน่าจะเฝ้าดูตำรวจอยู่ตลอด รวมถึงเฝ้าดู นักข่าวหนุ่มคนนั้น อย่างใกล้ชิดเช่นกัน

ลอนดอนสถานีตำรวจไวท์แชปเพิล อีธานเปิดจดหมายด้วยคิ้วขมวด เพื่อนตำรวจยืนดูเขาอ่านด้วยความระแวง เพราะไม่เคยเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยนไปมากเท่าตอนนี้

“เด็กบังอาจนี่!” เขาพึมพำ แต่ประโยคต่อมาทำให้คู่สนทนาต้องเบิกตากว้าง เมื่อเขาวางรองเท้าหนังมันวาวคู่แพงที่สุดของตัวเองลงบนโต๊ะ

“ผู้กอง” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม

“ท่านจะเปลี่ยนรองเท้าจริงเหรอครับ?” อีธานตอบโดยไม่เงยหน้า

“ใช่ เอาคู่ที่พื้นนิ่มที่สุดแบบคนงานใช้ ไม่ใช่ของตำรวจ”

“แต่มันไม่สมฐานะของท่าน”

“ทำตามที่บอก” เพื่อนตำรวจเงียบงัน บางคนแอบคิด เด็กหนุ่มปริศนาคนนั้น อาจสำคัญกว่าที่คิด อีธานลุกจากเก้าอี้ หยิบโค้ทขึ้นมาสะพายไหล่

“เด็กคนนี้รู้จังหวะเท้าของฉัน หมายความว่าเขาอยู่ใกล้ผู้ร้ายมากกว่าฉันเสียอีก” เขาไม่รู้ว่าเหตุใดจึงรู้สึกว่าต้องเข้าใจเด็กคนนั้นก่อนใคร ไม่ใช่เพื่อจับกุม

บ่ายวันเดียวกันเอวาลินยืนอยู่หน้ากระจกบานแตกในห้องพักดูตัวเองในสภาพที่เธอไม่เคยคิดว่าจะยอมทำ แต่เธอได้ยินข่าวว่าผู้ตายเมื่อคืนคือ “หญิงรับจ้างยืนข้างถนน” อีกคนหนึ่งและรูปแบบบาดแผลชี้ชัดว่าแจ็ค เดอะ ริปเปอร์กำลังยกระดับ เป้าหมายของเขาคือกลุ่มเดียวกัน สำนักพิมพ์ยินดีจ่าย “สามเท่า” หากเธอเข้าถึงหญิงกลุ่มนั้นและพื้นที่เสี่ยง

เพื่อหาว่าใครคือเหยื่อรายต่อไป เธอหลับตากลั้นใจ ความรู้สึกอาย ความรู้สึกต่ำต้อย ความรู้สึกกลัว เธอเก็บทุกอย่างใส่กล่องแล้วผลักไปข้างหลัง เพราะความจริงนั้นมีค่า เพราะเงินนั้นจำเป็นและเพราะไม่มีใครอีกแล้วที่จะเข้าไปในที่แบบนี้ตามรอยฆาตกรได้เท่าเธอ

เอวาร์จัดผมของเธอพันเป็นมวยยุ่ง ๆ คลุมด้วยผ้าพันศีรษะสีแดงซีด เธอสวมชุดกระโปรงราคาถูกคอต่ำที่ได้มาจากร้านขายของมือสอง ทั้งที่ภายในจิตใจเธอสั่นราวกับหนู กลิ่นน้ำหอมราคาถูกที่ปะปนกลิ่นชื้นของผ้าทำให้เธอเกือบสำลัก

เธอดูเหมือนหญิงขายบริการวัยรุ่นที่หลงเข้ามาในชีวิตอันโหดร้ายของไวท์แชปเพิลกลมกลืนจนไม่มีใครมองเห็น ก่อนออกจากห้อง เธอยังแอบจดข้อความลงในกระดาษอีกใบ เป็นข้อความที่เธอตั้งใจจะลอบส่งให้ตำรวจคนนั้นอีกครั้งในอนาคต

“คืนนี้ผมจะอยู่ใกล้ผู้ร้ายจนคุณตามไม่ทัน แม้คุณจะเปลี่ยนรองเท้าคู่นั้นแล้วก็ตาม อย่าคิดว่าผมไม่รู้ ถ้าคุณจับผมได้ ก็เท่ากับคุณเข้าใกล้แจ็ค เดอะ ริปเปอร์เช่นกัน”

เธอยิ้มเจือเศร้า ไม่มีทางกลับไปเป็นเอวาลินคนก่อนอีกแล้ว หลังเธอตัดสินใจเดินเข้าสู่โลกที่ใคร ๆ กลัวกระทั่งไม่กล้ามอง

กลางคืนเขตตรอกโสเภณี มุมที่มืดที่สุดของไวท์แชปเพิล เอวาร์ยืนพิงกำแพงเย็นเฉียบ มือสั่นลนลาน เนื่องจากสภาพอากาศและเพราะชายขี้เมาหลายคนเดินผ่านเอวาร์ด้วยสายตาพร่ามัว แม้เธอเก็บมีดเล็ก ๆ ไว้ในถุงเท้า แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เธอรอ รอเงา รอเสียง และรอตำรวจคนนั้น ไม่รู้ทำไม แต่เธอรู้ว่าเขาจะมา เขาเป็นคนประเภทที่ไม่ละสายตาจากเงาที่ไม่เข้าใจ

เสียงฝีเท้าคนเดินผ่าน แต่ไม่ดังแบบเมื่อคืน นิ่มกว่า เธอชะงัก เขาเปลี่ยนรองเท้าจริง ๆ เธอเผลอยิ้มเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเก็บสีหน้า เพราะถ้าเขาเห็นเธอในสภาพนี้ เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอเดินคนเดียว

ท่ามกลางหมอก เสียงหอบหายใจของหญิงโสเภณีข้าง ๆ ดังสั่น จู่ ๆ ลมแรงก็พัดวูบและเงาสูงใหญ่ปรากฏที่ปลายตรอก เงาที่คุ้นตา เงาที่เธอเห็นเมื่อคืน เงาที่ลงมือฆ่าคนจริง ๆ ต่อหน้าเธอ

เอวาร์เพิ่งเข้าใจว่า คืนนี้เธอไม่ได้อยู่ “ใกล้ความจริง” แต่เธออยู่ ในคอของปีศาจโดยตรง

หมอกยามค่ำถูกลมพัดหนาวสะท้านจนเหมือนมีเสียงครวญครางแผ่วเบา แสงตะเกียงลอยวูบไหวเหนือหัว เอวาร์ยืนหายใจแรงอยู่ข้างผนังอิฐเปียกชื้น หัวใจเต้นดังเหมือนกลองรบเพราะเงานั้นอยู่ไม่ถึงสามเมตรตรงหน้า