บททั้งหมดของ นักฆ่าตำหนักเย็น: บทที่ 11 - บทที่ 20

เช้าวันรุ่งขึ้นหวังจิ้งเสวียนหันไปตรัสสั่งกับชิงหลานว่า “วันนี้เราจะพาพระชายาไปเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนตระกูลถง เจ้าคอยอารักขานางให้ดี”“พ่ะย่ะค่ะ”หลี่หลิ่งฟางที่ถูกปลุกตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขันกำลังยืนหาววอด ๆ โดยมีอันฉียืนเยื้องอยู่ด้านข้าง“หาว...”“พระชายาเพคะ รักษาอากัปกิริยาหน่อยสิเพคะ” อันฉีเอ่ยเสียงเอ็ดผู้เป็นนายของตน“ข้าพยายามแล้ว แต่ข้ารู้สึกง่วงมากจริง ๆ นะอันฉี” หลี่หลิ่งฟางยืนขยี้ตนของตนกระทั่งเสียงทุ้มดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง“เจ้าเตรียมตัวพร้อมหรือยัง?”“อืม” หลี่หลิ่งฟางผงกศีรษะทั้ง ๆ ที่หลับตาอยู่หวังจิ้งเสวียนนำหลี่หลิ่งฟางเดินไปขึ้นรถม้าประจำตัวของตน โดยที่อันฉีให้พื้นที่ส่วนตัวแกผู้เป็นนาย นางจึงเลือกไปนั่งด้านหน้ารถม้าข้าง ๆ องครักษ์ขององค์รัชทายาทแทนระหว่างกำลังเดินทางไปยังจวนตระกูลถง หลี่หลิ่งฟางที่กำลังนั่งสัปหงกมีเรื่องสงสัยจึงทูลถามกับอง์รัชทายาท“องค์รัชทายาทเพคะ หม่อมฉันมิเห็นเฉินกงกงเลย เขามิได้มาคอยปรนนิบัติพระองค์หรือเพคะ?”“เฉินกงกงเป็นขันทีข้างพระวรกายของฝ่าบาท ตอนนี้เราไม่มีขันทีข้างกายมีเพียงองครักษ์เท่านั้น อย่างที่พระชายาทราบดี รอบตัวเรามีแต่เ

หลังจากแนะนำตัวไปรอบข้างกลับเงียบกริบทำเอาหลี่หลิ่งฟางหวั่นใจเล็กน้อย ที่ไม่ได้รับเสียงแสดงความยินดีกลับมาราวกับตนอาจจะไม่เป็นที่ต้อนรับจากมิตรสหายของชายหนุ่มแต่แล้ว จู่ ๆ เสียงฮือฮาดังขึ้นพร้อมกับมีร่างของสตรีและบุรุษมากมายต่างกรู่กันเข้ามานั่งประจันหน้ากับตน เอ่ยถามคำถามเข้ามาระรัวจนหลี่หลิ่งฟางตั้งรับไม่ทัน“พระชายาเพคะ ทำไมพระองค์ถึงดูเหมือนนางฟ้ามากเลยเพคะ!”“พระชายางดงามมากเลยเพคะ!”“กระหม่อมเพิ่งเคยเจอพระชายาตัวเป็น ๆ ครั้งแรกเลย พระองค์งดงามมากเลยพ่ะย่ะค่ะ!”“พระชายาเหมาะสมกับองค์รัชทายาทมากเลยเพคะ!”“พระชายาเป็นธิดาสวรรค์หรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ ทำไมพระองค์ถึงดูสูงส่งจนกระหม่อมดูต้อยต่ำไปเลย”“นั่นสิเพคะ”“พระชายา...”หลี่หลิ่งฟางยิ้มแห้งไม่รู้ว่าตนจะตอบคำถามไหนกลับก่อนดี จนกระทั่ง...“นี่พวกเจ้ากำลังทำให้พระชายาของเราตกพระทัยนะ ถอย ๆ ห่างออกไปหน่อยสิ”เสียงของหวังจิ้งเสวียนที่ตรัสห้ามปรามสหายฟังดูเหมือนเด็กน

เมื่อก้าวเท้าข้ามพ้นหน้าประตูจวนตระกูลถงไม่ทันไร เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมาตรงหน้าทันที“วันนี้เจ้าก่อเรื่องเอาไว้มากมาย วันพรุ่งเจ้ากรมอาญาคงเข้าวังหลวงไปทูลเรื่องนี้ต่อฝ่าบาท เจ้าอาจจะทำให้ท่านอัครมหาเสนาบดีบิดาของเจ้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”“แต่คนพวกนั้นบังอาจหมิ่นพระเกียรติของพระองค์นะเพคะ”“เรื่องเกียรติยศหรือศักดิ์ศรีของเรา เรามิใส่พระทัยอยู่แล้ว”“จะมิใส่พระทัยได้อย่างไรเพคะ องค์รัชทายาทจะให้หม่อมฉันทนยืนดูเฉย ๆ หรือ? ในเมื่อพวกเขาล่วงเกินพระองค์ถึงเพียงนั้น”“แต่คนพวกนั้นจะย้อนกลับมาทำร้ายเจ้าในภายหลัง”“เรื่องนั้นหม่อมฉันปกป้องตนเอง...”“หลี่หลิ่งฟาง!”หลี่หลิ่งฟางสะดุ้งโหยงเมื่อถูกตะคอกเสียงดังลั่น นับว่าเป็นครั้งแรกที่ถูกชายหนุ่มขึ้นเสียงใส่ ไม่รู้ว่าตนต้องแสดงความรู้สึกอย่างไร จะโกรธหรือเสียใจดีและนั่น คือ คำพูดสุดท้ายก่อนที่จะเงียบใส่กันตลอดเวลาเดินทางกลับเมื่อรถม้าจอดเทียบประตูวังหลวง หวังจิ้งเสวียนก้าวลงจากรถม้าและเดินจากไปทันที หลี่หลิ่งฟางได้แต่มองตามแผ่นหลังนั้นเงียบ ๆ โดยไม่ได้เอ่ยวาจาสักคำ“พระชายาเพคะ...”หลี่หลิ่งฟางหันไปยิ้มบางให้อันฉี “ช่างเถิด เรากลับตำหนักของเร

เมื่อหลี่หลิ่งฟางกลับถึงตำหนักเฟิ่งอี๋ ก็เก็บตัวขังอยู่แต่ในห้องบรรทม แม้แต่อันฉียังถูกไล่ให้กลับไปพักผ่อนที่ห้องภายในห้องบรรทมมีเพียงความสลัวของแสงเทียน หลี่หลิ่งฟางฟุบหน้าอยู่แต่ในหมอนชื้นน้ำบอกเล่าความโศกเศร้าอย่างเงียบงัน เสียงสะอื้นเบา ๆ ฟุบหน้ากับหมอนอย่างไร้เรี่ยวแรง โลกทั้งใบของนางคล้ายถูกกลืนหายไปกับหยดน้ำตาหลี่หลิ่งฟางพลิกกายขึ้นนอนหงายจ้องมองเพดานอย่างเลื่อนลอย น้ำตายังคงรินไหลออกจากหางตาเงียบ ๆ นางพยายามควบคุมความรู้สึกหลากหลายนี้ให้สงบลงทำไม...ทำไมเรื่องราวถึงได้โศกเศร้าเช่นนี้หลี่หลิ่งฟางยกมือขึ้นปิดดวงตา พยายามกัดริมฝีปากอันสั่นเครือของตน ไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมามีหลายอย่างที่ตนยังรู้สึกไม่แน่ชัด แต่ทำไมถึงได้รู้สึกโศกเศร้าเสียใจถึงปานนี้ อาจเป็นเพราะความรู้สึกจริง ๆ ของเจ้าของร่างคนเดิมก็ได้ เรื่องนี้จบรวดเร็วทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทันจะเริ่มเรื่องราว เพราะอย่างนั้น...หลี่หลิ่งฟางกระเด้งตัวออกจากเตียง ดวงตาที่เคยเปียกชื้นกลับแข็งกร้าวสะท้อนเงาการตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยว นางเดินไปเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดที่ดูทะมัดทะแมง ถ

หวังจิ้งเสวียนสะลึมสะลือลืมตาตื่น เขายืดกายบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้า กะพริบตาปริบ ๆ อย่างเชื้องช้าเพื่อปรับภาพเบื้องหน้าให้กระจ่างชัดครั้นมองเห็นแจ่มชัดแล้ว หวังจิ้งเสวียนก้มมองดวงหน้างามที่ยังคงหลับใหลอยู่อย่างสงบ ยิ่งจ้องมองยิ่งทำให้รู้สึกหลงใหลในความงามไม่รู้เบื่อ“จ้องขนาดนั้น หม่อมฉันก็เขินอายแย่สิเพคะ”เสียงแผ่วหวานดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง“เจ้าตื่นแล้วหรือ หลับสบายหรือไม่?” หวังจิ้งเสวียนตรัสถามพลางยิ้มอ่อนโยน“หลับฝันดีมากเลยเพคะ”หวังจิ้งเสวียนยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่ ทำให้เกิดเสียงหัวเราะคิกคักตามมา“อีกเดี๋ยวสำรับอาหารก็จะยกมาถวายแล้ว ระหว่างช่วงที่รักษาตัวอยู่อยากเสวยอันใดเป็นพิเศษหรือไม่?”หลี่หลิ่งฟางทำท่าทางครุ่นคิดก่อนจะตอบกลับมาว่า “ซิ่งเหรินโต้วฟู่ [1] เพคะ และหม่อมฉันขอน้ำตาลดอกกุ้ยฮวามาเสวยคู่กันด้วยนะเพคะ”“ได้ เราจะให้พ่อครัวหลวงจัดเตรียมเอาไว้ให้เจ้าทันที”ในระหว่างนั้นเสียงเคาะหน้าประตูห้องบรรท